Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Saat gecenin üçü, mutfaktan gelen o ince tıkırtıyla uyandık hepimiz; hani o tanıdık, suçluluk dolu buzdolabı kapağı sesi... Vicdanımız sızlaya sızlaya raflara bakarken, elimiz yine o paketli, içi kimyasal dolu renkli ambalajlara gidiyor vallahi. Halbuki yanı başımızda duran bir avuç çiğ badem, kurumuş bir incir tanesi varken neden bu eziyeti kendimize reva görüyoruz ki? Doğanın bize sunduğu o saf, işlenmemiş mucizeler dururken kimyasal tatlandırıcılara sığınmak... Kamu sağlığını korumak ve geleceğe güvenle bakmak adına, mutfak tezgâhlarımızın çehresini değiştirmek zorundayız artık.
Köydeki o eski ahşap masanın üzerinde kuruyan mürdüm eriklerinin kokusu hâlâ burnumuzda tüter, çocukluğumuzun en büyük lüksüydü o mayhoş tat. Şimdi ise plazaların kasvetli odalarında, yapay ışıkların altında paketli bisküvilerden medet umar hale geldik abi ya. Bir elmayı dilimleyip üzerine birazcık tarçın serpmek bu kadar mı zor, sorarım size? Vücudumuza aldığımız her yapay şeker, geleceğimizden çalınan birer gün sanki. Kurutulmuş meyvelerin o kendi öz suyuyla mayalanan doğallığı, hücrelerimize nefes aldıracak cinsten bir şifa kaynağı.
Geçen gün mahalle pazarında o yaşlı teyzenin tezgahındaki cevizleri görür görmez, toplum olarak neyi kaybettiğimizi bir kez daha çok derinden hissettik. O sert kabuğun içinde saklanan o muazzam omega-3 yağları, beynimizin kıvrımlarına adeta bir ilkbahar yağmuru gibi geliyor. Hazır cipslerin o yağı, tuzu, koruyucusu yerine iki ceviz kırıp yemek... İnsan bazen hayret ediyor, böylesine büyük bir zenginliğin içinde yaşayıp da nasıl bu kadar uzağa düşüyoruz bu güzelliklerden? Kendimize gelmeli, özümüze, toprağın bize sunduğu o kıymetli hazinelere sıkı sıkı sarılmalıyız.
Akşamüstü iş çıkışı trafiğinde sıkışıp kalmışken, açlıktan başımızın döndüğü o çaresiz anları hepimiz çok iyi biliriz. İşte tam o esnada çantadan çıkan bir kavanoz ev yapımı yoğurt ve içine doğranmış taze çilekler... Vallahi billahi hayata bakış açınız değişiyor, o stresli an bir anda huzur dolu bir sığınağa dönüşüveriyor. Probiyotik bağlarımızı güçlendirmek, sindirim sistemimize hak ettiği değeri vermek hepimizin en asli görevi olmalı. Bir düşünün, en son ne zaman sadece yoğurt yiyerek kendinizi hafif ve zinde hissetmiştiniz?
Sıcacık bir yaz akşamı, balkonda otururken canımız şöyle kıtır kıtır, ağzımıza layık bir şeyler çekiveriyor aniden. Fırından yeni çıkmış, üzerine kekik ve pul biber serpiştirilmiş nohut çıtırları dururken o trans yağ deryası atıştırmalıklara sarılmak... Kurubaklagillerin o muazzam lif yapısı, bitkisel protein zenginliği... Kurumlarımızın da sıkça vurguladığı gibi, dengeli beslenme bilincini mutfaklarımızın tam merkezine yerleştirmek, kronik rahatsızlıkların önüne geçecek en büyük kalkanımızdır aslında. Dönüp bir arkamıza baksak, doğanın bizi asla yarı yolda bırakmadığını göreceğiz zaten.
Köydeki o eski ahşap masanın üzerinde kuruyan mürdüm eriklerinin kokusu hâlâ burnumuzda tüter, çocukluğumuzun en büyük lüksüydü o mayhoş tat. Şimdi ise plazaların kasvetli odalarında, yapay ışıkların altında paketli bisküvilerden medet umar hale geldik abi ya. Bir elmayı dilimleyip üzerine birazcık tarçın serpmek bu kadar mı zor, sorarım size? Vücudumuza aldığımız her yapay şeker, geleceğimizden çalınan birer gün sanki. Kurutulmuş meyvelerin o kendi öz suyuyla mayalanan doğallığı, hücrelerimize nefes aldıracak cinsten bir şifa kaynağı.
Geçen gün mahalle pazarında o yaşlı teyzenin tezgahındaki cevizleri görür görmez, toplum olarak neyi kaybettiğimizi bir kez daha çok derinden hissettik. O sert kabuğun içinde saklanan o muazzam omega-3 yağları, beynimizin kıvrımlarına adeta bir ilkbahar yağmuru gibi geliyor. Hazır cipslerin o yağı, tuzu, koruyucusu yerine iki ceviz kırıp yemek... İnsan bazen hayret ediyor, böylesine büyük bir zenginliğin içinde yaşayıp da nasıl bu kadar uzağa düşüyoruz bu güzelliklerden? Kendimize gelmeli, özümüze, toprağın bize sunduğu o kıymetli hazinelere sıkı sıkı sarılmalıyız.
Akşamüstü iş çıkışı trafiğinde sıkışıp kalmışken, açlıktan başımızın döndüğü o çaresiz anları hepimiz çok iyi biliriz. İşte tam o esnada çantadan çıkan bir kavanoz ev yapımı yoğurt ve içine doğranmış taze çilekler... Vallahi billahi hayata bakış açınız değişiyor, o stresli an bir anda huzur dolu bir sığınağa dönüşüveriyor. Probiyotik bağlarımızı güçlendirmek, sindirim sistemimize hak ettiği değeri vermek hepimizin en asli görevi olmalı. Bir düşünün, en son ne zaman sadece yoğurt yiyerek kendinizi hafif ve zinde hissetmiştiniz?
Sıcacık bir yaz akşamı, balkonda otururken canımız şöyle kıtır kıtır, ağzımıza layık bir şeyler çekiveriyor aniden. Fırından yeni çıkmış, üzerine kekik ve pul biber serpiştirilmiş nohut çıtırları dururken o trans yağ deryası atıştırmalıklara sarılmak... Kurubaklagillerin o muazzam lif yapısı, bitkisel protein zenginliği... Kurumlarımızın da sıkça vurguladığı gibi, dengeli beslenme bilincini mutfaklarımızın tam merkezine yerleştirmek, kronik rahatsızlıkların önüne geçecek en büyük kalkanımızdır aslında. Dönüp bir arkamıza baksak, doğanın bizi asla yarı yolda bırakmadığını göreceğiz zaten.
