Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllardır zihnimize kazıdılar o korkuyu, yağyiyen tefessüh eder dediler adeta, her şeyden yağı çekip çıkardılar da ne oldu sanki... Kuru bir kraker çiğner gibi yaşıyoruz hayatı. Oysa zeytinyağı dediğin o yeşilimsi mucize var ya, mutfağın ortasında duran o mütevazı şişe, vücudun asıl aradığı yakıt işte tam olarak o. Kahvaltıda ekmeği bana bana yemediğin, salatadan esirgediğin o lezzet sana şifa verecek aslında, sen ise tabağın kenarına itip duruyorsun. Şöyle soğuk sıkımından iki damla damlatmadığın sürece o vücut hep bir şeylerin eksikliğini hissedecek, valla bak.
Avokado meselesi var bir de, sosyete işi deyip geçiyorsun çoğunlukla ama işin aslı hiç öyle değil abi ya. Dilimliyorsun o yumuşacık meyveyi, damakta eriyip gidiyor ve icabında bütün hücresel dengeni baştan kuruyor. Pahalı geliyordur belki, haklısın, fakat haftada bir tane bile girse o eve, aldığın o tekli doymamış yağlar damarlarında adeta bir temizlik işçisi gibi çalışacak. Hücre zarını yenilemekten bahsediyorum burada, yani öyle sıradan bir doyma hissi değil bu, bildiğin hücresel bir tamirat.
Cevizle fındığı sadece misafir gelince tabağa koyanlardansan çok şey kaçırıyorsun, bunu sana direkt söyleyeyim. Bir avuç avucunun içinde çırpınan o kuruyemişler, Omega-3 dediğimiz o meşhur koruyucunun en somut, en dürüst hali. Beynin kıvrımlarına benziyor ya hani ceviz, tesadüf falan değil o iş, kafayı zehir gibi çalıştırmak için birebir. Çantana at üç beş tane, acıktıkça at ağzına; abur cuburla mideni çöp tenekesine çevireceğine bırak o doğal yağlar beynini beslesin...
Balık yemeyi sadece pazar eğlencesi sanıyorsan fena halde yanılıyorsun. Somon olur, uskumru olur, hatta en garibanından bir hamsi bile olur, yeter ki o pul pul derinin altındaki lezzeti esirgeme kendinden. Yağlı balık dediğin şey sadece mideyi doyurmaz, zihindeki o sis perdesini kaldırır, insanı kendine getirir vallahi. Taya taya tabağa damlayan o kendi yağı var ya, işte vücudun ihtiyacı olan asıl iksir o, dışarıdan hapla mapla almaya çalıştığın şeyin ta kendisi.
Peynirin üzerindeki o yağ damlacığı bile gözünü korkutuyor bazen, her şeyi Light yapmaya çalışmaktan helak oldun. Doğal tereyağının kokusu mutfağı sarmıyorsa, o yemekten ne hayır gelir ki zaten? Otla beslenen hayvanın sütünden yapılmış gerçek bir tereyağı, damarları tıkamak bir yana, vücudun vitaminleri emebilmesi için en kestirme yol. İşlenmiş margarine elini bile sürme elbette ama doğanın sana sunduğu o koyu sarı lezzetten de kaçma.
Yumurta sarısını çöpe atanları gördükçe içim cızlıyor, ne diyeyim ki ben şimdi onlara... O sarının içinde biriken o lezzetli yağ, kolesterolü uçurur yalanıyla yıllarca uzak tutuldu bizden. Bütün vitamin o sarı kürede gizli oysa, proteini almak uğruna o güzelim yağ kaynağını heder etmek akıl karı değil. Kır sahanda, patlat sarısını ekmeğin ucuyla, bırak o doğal yağ aksın tabağa...
Tohumlar var sonra, keten tohumu olsun, susam olsun, çörek otu olsun; öyle ufak tefek durduklarına bakma hiç. İçlerindeki yağ oranı o kadar yüksek ve o kadar temiz ki, yemeğin üzerine serpştirsen bile bütün dengeni değiştirir. Bir kaşık çörek otu yağını içmek zor gelebilir belki ama o buruk tat, bağışıklığı ayağa kaldıracak kadar güçlü bir silah. Bazen en küçük şeyde saklıdır en büyük şifa...
Avokado meselesi var bir de, sosyete işi deyip geçiyorsun çoğunlukla ama işin aslı hiç öyle değil abi ya. Dilimliyorsun o yumuşacık meyveyi, damakta eriyip gidiyor ve icabında bütün hücresel dengeni baştan kuruyor. Pahalı geliyordur belki, haklısın, fakat haftada bir tane bile girse o eve, aldığın o tekli doymamış yağlar damarlarında adeta bir temizlik işçisi gibi çalışacak. Hücre zarını yenilemekten bahsediyorum burada, yani öyle sıradan bir doyma hissi değil bu, bildiğin hücresel bir tamirat.
Cevizle fındığı sadece misafir gelince tabağa koyanlardansan çok şey kaçırıyorsun, bunu sana direkt söyleyeyim. Bir avuç avucunun içinde çırpınan o kuruyemişler, Omega-3 dediğimiz o meşhur koruyucunun en somut, en dürüst hali. Beynin kıvrımlarına benziyor ya hani ceviz, tesadüf falan değil o iş, kafayı zehir gibi çalıştırmak için birebir. Çantana at üç beş tane, acıktıkça at ağzına; abur cuburla mideni çöp tenekesine çevireceğine bırak o doğal yağlar beynini beslesin...
Balık yemeyi sadece pazar eğlencesi sanıyorsan fena halde yanılıyorsun. Somon olur, uskumru olur, hatta en garibanından bir hamsi bile olur, yeter ki o pul pul derinin altındaki lezzeti esirgeme kendinden. Yağlı balık dediğin şey sadece mideyi doyurmaz, zihindeki o sis perdesini kaldırır, insanı kendine getirir vallahi. Taya taya tabağa damlayan o kendi yağı var ya, işte vücudun ihtiyacı olan asıl iksir o, dışarıdan hapla mapla almaya çalıştığın şeyin ta kendisi.
Peynirin üzerindeki o yağ damlacığı bile gözünü korkutuyor bazen, her şeyi Light yapmaya çalışmaktan helak oldun. Doğal tereyağının kokusu mutfağı sarmıyorsa, o yemekten ne hayır gelir ki zaten? Otla beslenen hayvanın sütünden yapılmış gerçek bir tereyağı, damarları tıkamak bir yana, vücudun vitaminleri emebilmesi için en kestirme yol. İşlenmiş margarine elini bile sürme elbette ama doğanın sana sunduğu o koyu sarı lezzetten de kaçma.
Yumurta sarısını çöpe atanları gördükçe içim cızlıyor, ne diyeyim ki ben şimdi onlara... O sarının içinde biriken o lezzetli yağ, kolesterolü uçurur yalanıyla yıllarca uzak tutuldu bizden. Bütün vitamin o sarı kürede gizli oysa, proteini almak uğruna o güzelim yağ kaynağını heder etmek akıl karı değil. Kır sahanda, patlat sarısını ekmeğin ucuyla, bırak o doğal yağ aksın tabağa...
Tohumlar var sonra, keten tohumu olsun, susam olsun, çörek otu olsun; öyle ufak tefek durduklarına bakma hiç. İçlerindeki yağ oranı o kadar yüksek ve o kadar temiz ki, yemeğin üzerine serpştirsen bile bütün dengeni değiştirir. Bir kaşık çörek otu yağını içmek zor gelebilir belki ama o buruk tat, bağışıklığı ayağa kaldıracak kadar güçlü bir silah. Bazen en küçük şeyde saklıdır en büyük şifa...
