Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen hafta Nişantaşı’nda kahve içerken masaya gelen iki arkadaşın hararetli fısıltılarına kulak misafiri oldum; biri diğerine "Yahu bu dolgu olayı artık şişme balona döndü, dudaklarım resmen burnuma değecek yakında" diye dert yanıyordu da, işte tam o an modern estetik dünyasının en çok konuşulan ama bir o kadar da yanlış bilinen o gizli kahramanı geldi aklıma.
Dudak kaldırma, yani estetik literatürdeki havalı adıyla lip lift denilen o operasyon, alt tarafı burun tabanı ile üst dudak arasındaki o lanet olası mesafeyi kısaltmaktan ibaret aslında. Abi ya, herkes dolguya abanıyor ama o mesafe uzunsa ne yaparsan yap o ördek görüntüsünden kurtulamazsın, vallahi billahi öyle.
Operasyonun matematiği ise inanılmaz derecede basit ama bir o kadar da ince işçilik gerektiriyor; burun altından minicik, boynuz şeklinde bir deri parçası alınıyor ve o üst dudak yukarı doğru nazikçe asılıyor. Yani işin özü, burunla dudak arasındaki o mesafeyi kısaltıyoruz ki dişler gülerken biraz görünsün, o gençlik ateşi geri gelsin.
Fakat her güzel şeyin bir bedeli var tabii, o burun altındaki iz kalıcı abi, ne yalan söyleyeyim. Doktorlar ne kadar "İz kalmaz görünmez" dese de o skalpel oraya değdi mi ufak bir hatıra bırakır, iyi bir cerrah bulamazsan o iz başına bela olur vallahi.
Dolgu gibi altı ayda bir eriyip giden, insanı o paraları dökmekten sinir hastası eden geçici çözümlere kıyasla bu işlem kalıcı bir defalık kurtuluş bileti resmen. Bir kere yaptırıyorsun, bitiyor; o burun altındaki mesafe bir daha asla o eski yaşlı sarkık haline dönmüyor, ne rahatlık değil mi?
Aynaya bakıp "Benim üst dudağım niye bu kadar aşağıda, yüzüm niye sürekli asık duruyor" diye hayıflanıp duruyorsan, belki de dolgu şişelerinden vazgeçip bu kalıcı bıçak altı meselesini ciddi ciddi düşünmenin vakti gelmiştir, kim bilir...
Dudak kaldırma, yani estetik literatürdeki havalı adıyla lip lift denilen o operasyon, alt tarafı burun tabanı ile üst dudak arasındaki o lanet olası mesafeyi kısaltmaktan ibaret aslında. Abi ya, herkes dolguya abanıyor ama o mesafe uzunsa ne yaparsan yap o ördek görüntüsünden kurtulamazsın, vallahi billahi öyle.
Operasyonun matematiği ise inanılmaz derecede basit ama bir o kadar da ince işçilik gerektiriyor; burun altından minicik, boynuz şeklinde bir deri parçası alınıyor ve o üst dudak yukarı doğru nazikçe asılıyor. Yani işin özü, burunla dudak arasındaki o mesafeyi kısaltıyoruz ki dişler gülerken biraz görünsün, o gençlik ateşi geri gelsin.
Fakat her güzel şeyin bir bedeli var tabii, o burun altındaki iz kalıcı abi, ne yalan söyleyeyim. Doktorlar ne kadar "İz kalmaz görünmez" dese de o skalpel oraya değdi mi ufak bir hatıra bırakır, iyi bir cerrah bulamazsan o iz başına bela olur vallahi.
Dolgu gibi altı ayda bir eriyip giden, insanı o paraları dökmekten sinir hastası eden geçici çözümlere kıyasla bu işlem kalıcı bir defalık kurtuluş bileti resmen. Bir kere yaptırıyorsun, bitiyor; o burun altındaki mesafe bir daha asla o eski yaşlı sarkık haline dönmüyor, ne rahatlık değil mi?
Aynaya bakıp "Benim üst dudağım niye bu kadar aşağıda, yüzüm niye sürekli asık duruyor" diye hayıflanıp duruyorsan, belki de dolgu şişelerinden vazgeçip bu kalıcı bıçak altı meselesini ciddi ciddi düşünmenin vakti gelmiştir, kim bilir...
