Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakıp da burun altı ile dudak arasındaki o mesafe gözünüze hiç battı mı, hani insan bazen yüzündeki o küçük oran bozukluğuna takılır kalır ya... İşte bu mesafe yaş ilerledikçe veya tamamen genetik sebeplerle uzadığında, yüzün o bütün neşesi, o genç ifadesi birdenbire puf diye uçup gidebiliyor. Lip lift dediğimiz şey aslında tam olarak bu mesafeyi kısaltıp, dudak kırmızı çizgisini yukarı doğru hafifçe kıvırma zanaatıdır vallahi. Ne dolgular gibi geçici bir şişkinlik sunar size ne de yapay birörnek ördek dudağı görüntüsü; sadece o dokuyu olması gereken yere, doğallığın tam kucağına geri taşır.
Gidip dudak dolgusu yaptırıp durmaktan helak olan o kadar çok insan var ki etrafta, abi yok yani olmuyor, dolgu o mesafeyi kısaltmaz ki! Dolgu maddesi dikeyde uzamış bir dudağı sadece öne doğru şişirir, o kadar, yani o sarkık görüntüyü düzeltmek yerine daha da ağırlaştırıp aşağı çeker. Ne yapıyor bu cerrahi işlem peki; burnun tam tabanından, o doğal kıvrımların saklandığı yerden küçük bir cilt şeridini sessizce çekip alıyor. Mesafe bir anda kısalıyor, dudağın pembe kısmı doğal bir refleksle yukarı devriliyor ve siz o aynadaki eski, yorgun ifadenizle vedalaşıyorsunuz.
Bıçak altına yatmak kelimesi insanı ilk anda biraz irkitiyor tabii, korkarsınız, tereddüt edersiniz son derece normal... Ama lokalanestezi altında topu topu 45 dakika süren, klinikten yürüyerek çıkıp gittiğiniz bir şeyden bahsediyoruz burada. Hani derler ya, ameliyatın küçüğü büyüğü olmaz diye, doğru ama ameliyat sonrası o iz meselesi var ya... İşinin ehli bir cerrahın elinden çıktığında burnun altındaki o incecik kesi izi zamanla gözün seçemeyeceği bir çizgiye dönüşüp kayboluyor adeta.
Yüzdeki o ideal altın oran denen şey meğer ne kadar kıymetliymiş, insan bunu ancak o mesafenin yarattığı yaşlılık hissini kendi yüzünde fark edince anlıyor. Üst dudak sarkınca dişler kapanır, gülüşün o parlak ışığı söner, yüzün alt yarısı sanki hüzünlü bir tona bürünür... İşte bu müdahale, gülümserken üst dişlerin o tatlı, doğal şekilde görünmesini, hani o gençlikteki ışıltılı gülüşü yeniden sahneye koyuyor.
Sadece yaşlananlar mı yaptırıyor sanıyorsunuz, doğuştan o burun-dudak mesafesi uzun olan genç arkadaşların çektiği o çile ne olacak peki? Yüzü olduğundan daha uzun, daha süzgün ve ifadesiz gösteren o yapıyı bir günde değiştirmek... Bazen küçük bir dokunuş insanın kendine olan bakışını, o aynadaki özgüvenini baştan aşağıya inşa eder billahi.
İyileşme süreci öyle gözünüzde büyüttüğünüz gibi haftalarca eve kapanmanızı gerektiren çileli bir yolculuk değil asla. Birkaç gün hafif bir ödem, birazcık hissizlik, dudakta tatlı bir gerginlik hissi... Sonra bir bakmışsınız dikişler alınmış, dikiş yerleri pembeleşmiş ve yüzünüzdeki o taze, canlı ifade yavaş yavaş oturmaya başlamış bile.
Dudak ameliyatı dendiğinde aklınıza o absürt, aşırı abartılı, televizyonlarda gördüğümüz estetik kazaları gelmesin sakın. Doğru açıyla yapılan bir lip lift, dışarıdan bakıldığında "Sende bir güzellik var ama ne?" dedirten o en tehlikeli, en başarılı estetik hiledir. Kimse ameliyat olduğunuzu anlamaz, sadece yüzünüzün dinlendiğini, bir canlandığını sanırlar...
Şimdi oturup bir düşünün; geçici dolgulara her altı ayda bir dünya para döküp o yapay şişkinlikle yaşamak mı, yoksa bir kere cesaret edip kalıcı ve anatomik bir çözüme kavuşmak mı? Karar sizin elbette ama yüzün dengesi bozulduysa, o mesafe bir kere açıldıysa... Bazen ne sürerseniz sürün, ne yaparsanız yapın o eski tazelik geri gelmiyor işte.
Gidip dudak dolgusu yaptırıp durmaktan helak olan o kadar çok insan var ki etrafta, abi yok yani olmuyor, dolgu o mesafeyi kısaltmaz ki! Dolgu maddesi dikeyde uzamış bir dudağı sadece öne doğru şişirir, o kadar, yani o sarkık görüntüyü düzeltmek yerine daha da ağırlaştırıp aşağı çeker. Ne yapıyor bu cerrahi işlem peki; burnun tam tabanından, o doğal kıvrımların saklandığı yerden küçük bir cilt şeridini sessizce çekip alıyor. Mesafe bir anda kısalıyor, dudağın pembe kısmı doğal bir refleksle yukarı devriliyor ve siz o aynadaki eski, yorgun ifadenizle vedalaşıyorsunuz.
Bıçak altına yatmak kelimesi insanı ilk anda biraz irkitiyor tabii, korkarsınız, tereddüt edersiniz son derece normal... Ama lokalanestezi altında topu topu 45 dakika süren, klinikten yürüyerek çıkıp gittiğiniz bir şeyden bahsediyoruz burada. Hani derler ya, ameliyatın küçüğü büyüğü olmaz diye, doğru ama ameliyat sonrası o iz meselesi var ya... İşinin ehli bir cerrahın elinden çıktığında burnun altındaki o incecik kesi izi zamanla gözün seçemeyeceği bir çizgiye dönüşüp kayboluyor adeta.
Yüzdeki o ideal altın oran denen şey meğer ne kadar kıymetliymiş, insan bunu ancak o mesafenin yarattığı yaşlılık hissini kendi yüzünde fark edince anlıyor. Üst dudak sarkınca dişler kapanır, gülüşün o parlak ışığı söner, yüzün alt yarısı sanki hüzünlü bir tona bürünür... İşte bu müdahale, gülümserken üst dişlerin o tatlı, doğal şekilde görünmesini, hani o gençlikteki ışıltılı gülüşü yeniden sahneye koyuyor.
Sadece yaşlananlar mı yaptırıyor sanıyorsunuz, doğuştan o burun-dudak mesafesi uzun olan genç arkadaşların çektiği o çile ne olacak peki? Yüzü olduğundan daha uzun, daha süzgün ve ifadesiz gösteren o yapıyı bir günde değiştirmek... Bazen küçük bir dokunuş insanın kendine olan bakışını, o aynadaki özgüvenini baştan aşağıya inşa eder billahi.
İyileşme süreci öyle gözünüzde büyüttüğünüz gibi haftalarca eve kapanmanızı gerektiren çileli bir yolculuk değil asla. Birkaç gün hafif bir ödem, birazcık hissizlik, dudakta tatlı bir gerginlik hissi... Sonra bir bakmışsınız dikişler alınmış, dikiş yerleri pembeleşmiş ve yüzünüzdeki o taze, canlı ifade yavaş yavaş oturmaya başlamış bile.
Dudak ameliyatı dendiğinde aklınıza o absürt, aşırı abartılı, televizyonlarda gördüğümüz estetik kazaları gelmesin sakın. Doğru açıyla yapılan bir lip lift, dışarıdan bakıldığında "Sende bir güzellik var ama ne?" dedirten o en tehlikeli, en başarılı estetik hiledir. Kimse ameliyat olduğunuzu anlamaz, sadece yüzünüzün dinlendiğini, bir canlandığını sanırlar...
Şimdi oturup bir düşünün; geçici dolgulara her altı ayda bir dünya para döküp o yapay şişkinlikle yaşamak mı, yoksa bir kere cesaret edip kalıcı ve anatomik bir çözüme kavuşmak mı? Karar sizin elbette ama yüzün dengesi bozulduysa, o mesafe bir kere açıldıysa... Bazen ne sürerseniz sürün, ne yaparsanız yapın o eski tazelik geri gelmiyor işte.
