Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakıp o eski, gergin karnı aramak... Çok tanıdık bir his değil mi bu? Doğum mucizevi bir şey, orası kesin, ama vücutta bıraktığı o hatıralar bazen insanı aynalara küstürebiliyor işte. Derinin gevşemesi, ne kadar mekik çekersen çek gitmeyen o alt göbek sarkıklığı aslında tamamen anatomical bir deformasyon, yani sporla çözülecek iş değil pek. Hani bazen insan ne yapsa da o eski haline dönemeyeceğini anlar ya, tam olarak öyle bir çaresizlik hissi yerleşiyor içinize.
Doktorların abdominoplasti dediği, bizim ise dümdüz karın germe diye bildiğimiz o operasyon aslında sadece bir estetik müdahale değil, bir nevi özgüven tamiri. Ameliyat masasına yatma fikri bile insanı ürkütüyor, vallahi billahi kolay karar değil. Ama o sarkan derinin altındaki kasların, hamilelik sürecinde nasıl ayrıldığını ve o kasların içeriden tekrar dikilerek bir korse gibi sıkılaştırıldığını görünce insan mantığını kavrıyor. Tıbbi adıyla diastasis recti denen bu kas ayrılması, siz ne kadar diyet yaparsanız yapın o göbeğin dışarı doğru fırlamasına sebep oluyor maalesef.
Ameliyattan sonraki ilk birkaç gün biraz zahmetli geçiyor, hani dürüst olmak gerekirse yatakta dönmek bile bir mesele haline geliyor. Vücut o gerginliğe alışmaya çalışırken hafif öne eğik yürüyorsunuz, sanki doğrulursanız dikişler zorlanacakmış gibi bir his... Ama o süreçte kullanılan medikal korseler o kadar büyük bir destekçi ki, insan kendini güvende hissediyor onların içinde. Zamanla, haftalar geçtikçe o ödemler indikçe altından çıkan o silüet... İnsan gerçekten "değdi be" diyor içinden.
Sezaryen dikişinin hemen üzerinden yapılan o kesi çizgisi zamanla soluyor, neredeyse çamaşırın içinde kaybolup gidiyor zaten. Tabii burada cerrahın el becerisi ve sizin teninizin iyileşme hızı çok büyük bir etken, herkesin teni bir olmuyor ki abi. İlk aylarda o çizgi kırmızımsı, belirgin bir haldeyken insan bir an panikliyor acaba hep böyle mi kalacak diye... Sonra bir bakıyorsunuz, aylar içinde o sertlik yumuşamış, renk teninizle bütünleşmiş.
Bu yolculuğa çıkmadan önce emzirme döneminin tamamen bitmesini beklemek, vücuda o hormonal sakinliği tanımak gerekiyor kesinlikle. Acele etmemek lazım, vücut zaten çok büyük bir maratondan çıkmış, ona biraz zaman vermek en doğrusu. Hani derler ya, her şeyin bir vakti zamanı var... Vücudun kendini toparlamasına, kiloların bir nebze yerine oturmasına izin verdikten sonra bu kararı vermek hem kalıcılığı artırıyor hem de iyileşme sürecini çok daha konforlu kılıyor.
Doktorların abdominoplasti dediği, bizim ise dümdüz karın germe diye bildiğimiz o operasyon aslında sadece bir estetik müdahale değil, bir nevi özgüven tamiri. Ameliyat masasına yatma fikri bile insanı ürkütüyor, vallahi billahi kolay karar değil. Ama o sarkan derinin altındaki kasların, hamilelik sürecinde nasıl ayrıldığını ve o kasların içeriden tekrar dikilerek bir korse gibi sıkılaştırıldığını görünce insan mantığını kavrıyor. Tıbbi adıyla diastasis recti denen bu kas ayrılması, siz ne kadar diyet yaparsanız yapın o göbeğin dışarı doğru fırlamasına sebep oluyor maalesef.
Ameliyattan sonraki ilk birkaç gün biraz zahmetli geçiyor, hani dürüst olmak gerekirse yatakta dönmek bile bir mesele haline geliyor. Vücut o gerginliğe alışmaya çalışırken hafif öne eğik yürüyorsunuz, sanki doğrulursanız dikişler zorlanacakmış gibi bir his... Ama o süreçte kullanılan medikal korseler o kadar büyük bir destekçi ki, insan kendini güvende hissediyor onların içinde. Zamanla, haftalar geçtikçe o ödemler indikçe altından çıkan o silüet... İnsan gerçekten "değdi be" diyor içinden.
Sezaryen dikişinin hemen üzerinden yapılan o kesi çizgisi zamanla soluyor, neredeyse çamaşırın içinde kaybolup gidiyor zaten. Tabii burada cerrahın el becerisi ve sizin teninizin iyileşme hızı çok büyük bir etken, herkesin teni bir olmuyor ki abi. İlk aylarda o çizgi kırmızımsı, belirgin bir haldeyken insan bir an panikliyor acaba hep böyle mi kalacak diye... Sonra bir bakıyorsunuz, aylar içinde o sertlik yumuşamış, renk teninizle bütünleşmiş.
Bu yolculuğa çıkmadan önce emzirme döneminin tamamen bitmesini beklemek, vücuda o hormonal sakinliği tanımak gerekiyor kesinlikle. Acele etmemek lazım, vücut zaten çok büyük bir maratondan çıkmış, ona biraz zaman vermek en doğrusu. Hani derler ya, her şeyin bir vakti zamanı var... Vücudun kendini toparlamasına, kiloların bir nebze yerine oturmasına izin verdikten sonra bu kararı vermek hem kalıcılığı artırıyor hem de iyileşme sürecini çok daha konforlu kılıyor.
