Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakıp da o eksik dişi her gördüğünde içinin cız etmesi yok mu abi... İnsan bazen küçücük bir boşluğun bütün özgüvenini sömürüp götürdüğüne inanmak istemiyor ama öyle işte. Diş implantı dedikleri şey aslında sadece titanyum bir vida falan değil yani, doğrudan senin kendine olan o eski inancını yeniden ait olduğu yere koyma çabası. Çenene bir tohum ekiliyor sanki, kök salıp seninle bir bütün olsun diye.
Gülümserken ağzını eliyle kapatan insanları görünce içim sızlar vallahi billahi. Kaçıyorsun işte, fotoğraflardan kaçıyorsun, kahkahalardan kaçıyorsun, hayatın o en güzel ritminden kendini geriye çekiyorsun durduk yere. Oysa eksilen bir parçanı tamamlamak bu kadar gözünde büyümeli mi? Vida dedik, yapay dedik ama giriyor o kemiğin içine, zamanla senin bir parçan oluyor; etiyle kemiğiyle senleşiyor resmen.
Acır mı diye soruyorsun kendine geceleri, uykun kaçıyor belki de korkudan... Ya bırak allah aşkına, bugünün teknolojisinde neyin acısı kalmış ki zaten? Birkaç gün hafif bir sızı, belki biraz şişlik, hepsi bu. Bazen canın biraz sıkılacak tabii, kolay mı öyle yeni bir kökle tanışmak, yeni bir düzen kurmak ağzının içinde... Ama sonrasındaki o rahatlık, o ısırdığın elmanın çıkardığı ses için değmez mi?
Ağzındaki o boşluk sadece görsel bir mevzu değil ki be kardeşim. Yanındaki dişler yatıyor o boşluğa doğru, düzen bozuluyor, çene kemiğin eriyor yavaş yavaş kendi kabuğuna çekilip. Yani ne kadar ertelersen, bedeli o kadar ağırlaşıyor ruhuna da bedenine de. Zamana yenik düşmek yerine zamana meydan okumak varken neden bekleyesin ki?
Eski zaman gazeteciliği gibi düşün bunu biraz da. Eksik bir haberi tamamlamak gibi, eksik bir sayfayı yeniden temize çekmek gibi... Bir doktorun koltuğuna oturup "al bu eksikliği benden" demek, aslında kendine verdiğin en güzel sözlerden biri. Kendi kendine konuşurken buluyorsun bazen kendini, "değer miydi bu kadar korkmaya" diyorsun işlem bitip de o yeni dişinle ilk aynaya baktığında.
O implant oraya yerleştiğinde sadece yemek yemiyorsun rahatça, sadece konuşman düzelmiyor. Sen aslında o eski özgürlüğünü yeniden satın alıyorsun abi. Bazen bir karar verirsin ve hayatının akışı değişir ya... İşte o küçük titanyum parçası, senin gülüşündeki o eski neşeyi, o çocuksu içtenliği sana geri getiriyor. Gerisi tamamen teferruat...
Gülümserken ağzını eliyle kapatan insanları görünce içim sızlar vallahi billahi. Kaçıyorsun işte, fotoğraflardan kaçıyorsun, kahkahalardan kaçıyorsun, hayatın o en güzel ritminden kendini geriye çekiyorsun durduk yere. Oysa eksilen bir parçanı tamamlamak bu kadar gözünde büyümeli mi? Vida dedik, yapay dedik ama giriyor o kemiğin içine, zamanla senin bir parçan oluyor; etiyle kemiğiyle senleşiyor resmen.
Acır mı diye soruyorsun kendine geceleri, uykun kaçıyor belki de korkudan... Ya bırak allah aşkına, bugünün teknolojisinde neyin acısı kalmış ki zaten? Birkaç gün hafif bir sızı, belki biraz şişlik, hepsi bu. Bazen canın biraz sıkılacak tabii, kolay mı öyle yeni bir kökle tanışmak, yeni bir düzen kurmak ağzının içinde... Ama sonrasındaki o rahatlık, o ısırdığın elmanın çıkardığı ses için değmez mi?
Ağzındaki o boşluk sadece görsel bir mevzu değil ki be kardeşim. Yanındaki dişler yatıyor o boşluğa doğru, düzen bozuluyor, çene kemiğin eriyor yavaş yavaş kendi kabuğuna çekilip. Yani ne kadar ertelersen, bedeli o kadar ağırlaşıyor ruhuna da bedenine de. Zamana yenik düşmek yerine zamana meydan okumak varken neden bekleyesin ki?
Eski zaman gazeteciliği gibi düşün bunu biraz da. Eksik bir haberi tamamlamak gibi, eksik bir sayfayı yeniden temize çekmek gibi... Bir doktorun koltuğuna oturup "al bu eksikliği benden" demek, aslında kendine verdiğin en güzel sözlerden biri. Kendi kendine konuşurken buluyorsun bazen kendini, "değer miydi bu kadar korkmaya" diyorsun işlem bitip de o yeni dişinle ilk aynaya baktığında.
O implant oraya yerleştiğinde sadece yemek yemiyorsun rahatça, sadece konuşman düzelmiyor. Sen aslında o eski özgürlüğünü yeniden satın alıyorsun abi. Bazen bir karar verirsin ve hayatının akışı değişir ya... İşte o küçük titanyum parçası, senin gülüşündeki o eski neşeyi, o çocuksu içtenliği sana geri getiriyor. Gerisi tamamen teferruat...
