Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısına geçip o ilk kararı vermek, insanın kendi bedenine uzun uzun bakması aslında bir yolculuğun başlangıcı... Kimisi omuzlarının duruşuna, kimisi göğüs kafesinin genişliğine bakarak hayal kuruyor. İşte o an gelip çatıyor; damla mı olsun, yoksa yuvarlak mı? İnanın bu sorunun tek bir doğru cevabı yok, her kadının hikayesi o kadar başka ki...
Bizim anatomi dediğimiz o karmaşık yapı var ya, aslında tamamen sizin ne hissetmek istediğinizle alakalı. Bazı göğüs yapıları üst kısımda biraz daha dolgunluk ister, hani o dekolteyi dolduran tatlı bir kavis vardır ya... İşte tam orada yuvarlak protezler devreye giriyor, sanki hep oradaymış gibi, kendiliğinden dik bir duruş fısıldıyor teninize. Ama bazen de sadece aşağıya doğru süzülen, yerçekimine hafifçe boyun eğmiş o doğal damla formunu arıyor insan.
Vallahi billahi, bazen hekimlerin odasındaki o silikon kalıplara dokunurken insan ne hissedeceğini şaşırıyor. Hangisi daha gerçek, hangisi üzerimde bir emanet gibi durmayacak diye düşünmekten uykusu kaçıyor insanın... Damla protez o kadar sakin, o kadar kendi halinde bir su damlası gibi duruyor ki elinizde, ona bakarken "İşte bu, tam aradığım sadelik" diyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz, yuvarlak olanın o iddialı, o canlı ve enerjik duruşu aklınızı çeliveriyor birden.
Göğüs dokusunun kendi yapısı, yani o derinin altındaki o yumuşak doku miktarınız aslında her şeyin gizli anahtarı. Eğer üst tarafta neredeyse hiç doku kalmadıysa, emzirme sonrası ya da kilo kaybıyla orası biraz boşaldıysa... Damla protez bazen orada bir tık sönük kalabiliyor, üst tarafı doldurmakta yetersiz kalabiliyor sanki. Öyle anlarda yuvarlak olan o boşluğu o kadar güzel, o kadar usulca toparlıyor ki, hani o eski dolgun günlerinize zahmetsizce geri dönmüş gibi hissediyorsunuz.
Bir de şu hareket halindeyken nasıl duracağı meselesi var abi ya, insan en çok bundan endişe ediyor haliyle. Yattığınızda yana doğru nasıl kayacak, koşarken nasıl sallanacak, o yapay sertlik dışarıdan belli olacak mı sorusu kafayı kemirip duruyor... Yuvarlak protezler yatınca doğal bir şekilde iki yana yayılma eğilimindedir, bu da onlara çok tatlı bir doğallık katıyor aslında. Damla ise dik dururken o kusursuz, aşağı doğru hafifçe genişleyen o masum silueti asla kaybetmiyor, hep o asil formunu koruyor.
Vücudunuzun boyu, posu, omuz genişliğiniz ve hatta kalça genişliğiniz bile bu seçimin görünmez ortakları. Sadece göğse odaklanıp genel resmi kaçırırsak, hani derler ya, bir şeyler hep eksik kalır... Çok dar omuzlu bir kadına çok geniş tabanlı bir yuvarlak koyduğunuzu düşünün, bir parça yapay durabilir sanki. Ya da tam tersi, geniş omuzlu, atletik bir bedende çok küçük ve mütevazı bir damla protez kaybolup gidebilir kolayca.
Zamana bırakmak, acele etmemek ve o silikonlara dokunurken teninizin sesini dinlemek en güzeli galiba. Sonuçta bu sizin bedeniniz, sabah uyandığınızda aynada göreceğiniz o yeni siluet sizi mutlu etmeli, başkasını değil. İçinize sinen, dokunduğunuzda "Evet, bu benim bir parçam" dediğiniz o hissi bulana kadar aramaya devam edin...
Bizim anatomi dediğimiz o karmaşık yapı var ya, aslında tamamen sizin ne hissetmek istediğinizle alakalı. Bazı göğüs yapıları üst kısımda biraz daha dolgunluk ister, hani o dekolteyi dolduran tatlı bir kavis vardır ya... İşte tam orada yuvarlak protezler devreye giriyor, sanki hep oradaymış gibi, kendiliğinden dik bir duruş fısıldıyor teninize. Ama bazen de sadece aşağıya doğru süzülen, yerçekimine hafifçe boyun eğmiş o doğal damla formunu arıyor insan.
Vallahi billahi, bazen hekimlerin odasındaki o silikon kalıplara dokunurken insan ne hissedeceğini şaşırıyor. Hangisi daha gerçek, hangisi üzerimde bir emanet gibi durmayacak diye düşünmekten uykusu kaçıyor insanın... Damla protez o kadar sakin, o kadar kendi halinde bir su damlası gibi duruyor ki elinizde, ona bakarken "İşte bu, tam aradığım sadelik" diyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz, yuvarlak olanın o iddialı, o canlı ve enerjik duruşu aklınızı çeliveriyor birden.
Göğüs dokusunun kendi yapısı, yani o derinin altındaki o yumuşak doku miktarınız aslında her şeyin gizli anahtarı. Eğer üst tarafta neredeyse hiç doku kalmadıysa, emzirme sonrası ya da kilo kaybıyla orası biraz boşaldıysa... Damla protez bazen orada bir tık sönük kalabiliyor, üst tarafı doldurmakta yetersiz kalabiliyor sanki. Öyle anlarda yuvarlak olan o boşluğu o kadar güzel, o kadar usulca toparlıyor ki, hani o eski dolgun günlerinize zahmetsizce geri dönmüş gibi hissediyorsunuz.
Bir de şu hareket halindeyken nasıl duracağı meselesi var abi ya, insan en çok bundan endişe ediyor haliyle. Yattığınızda yana doğru nasıl kayacak, koşarken nasıl sallanacak, o yapay sertlik dışarıdan belli olacak mı sorusu kafayı kemirip duruyor... Yuvarlak protezler yatınca doğal bir şekilde iki yana yayılma eğilimindedir, bu da onlara çok tatlı bir doğallık katıyor aslında. Damla ise dik dururken o kusursuz, aşağı doğru hafifçe genişleyen o masum silueti asla kaybetmiyor, hep o asil formunu koruyor.
Vücudunuzun boyu, posu, omuz genişliğiniz ve hatta kalça genişliğiniz bile bu seçimin görünmez ortakları. Sadece göğse odaklanıp genel resmi kaçırırsak, hani derler ya, bir şeyler hep eksik kalır... Çok dar omuzlu bir kadına çok geniş tabanlı bir yuvarlak koyduğunuzu düşünün, bir parça yapay durabilir sanki. Ya da tam tersi, geniş omuzlu, atletik bir bedende çok küçük ve mütevazı bir damla protez kaybolup gidebilir kolayca.
Zamana bırakmak, acele etmemek ve o silikonlara dokunurken teninizin sesini dinlemek en güzeli galiba. Sonuçta bu sizin bedeniniz, sabah uyandığınızda aynada göreceğiniz o yeni siluet sizi mutlu etmeli, başkasını değil. İçinize sinen, dokunduğunuzda "Evet, bu benim bir parçam" dediğiniz o hissi bulana kadar aramaya devam edin...
