Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen gün klinikte kahve içerken otuzlu yaşlarının ortasında bir kadın, elindeki fincanı tabağına öyle bir bıraktı ki, sanki hayatının en büyük kararsızlığını o an orada çözmek zorundaydı. "Hocam," dedi, "vücudumda birikmiş şu gereksiz yağları alıp yukarı taşısak, yani hem incelsem hem de göğüslerim dolsa fena mı olur?" Kulağa şahane, hatta adeta sihirli bir formül gibi geliyor değil mi; bir taşla iki kuş vurmak... Ama kazın ayağı her zaman öyle olmuyor işte, fizyoloji denen o inatçı gerçeklik tam da bu noktada devreye girip hevesinizi kursağınızda bırakabilir. Yağ enjeksiyonu dediğimiz o otolog transfer, yani kendi dokunuzla barışık büyüme hikayesi, transfer edilen lipositlerin ne kadarının o yeni yuvada hayatta kalabileceği gerçeğine göbekten bağlıdır.
Ameliyathane ışıklarının altında koheziv silikon jelleri elimize aldığımızda hissettiğimiz o stabilite, aslında tıp teknolojisinin ulaştığı en somut güven limanlarından biri. Yuvarlak mı olsun, damla mı, yoksa o kas altı plana mı yerleştirelim derken aslında ömürlük bir hacim garantisinden bahsediyoruz. Tabii ki vücuda yabancı bir cisim sokmanın getirdiği o mikro kapsül reaksiyonu riskini, yani vücudun o silikonu kendi dünyasından yalıtmak için etrafına ördüğü o ince zarı da hesaba katmak lazım... Vallahi billahi, bazen en mükemmel cerrahi teknik bile o biyolojik yabancılaşmanın önüne geçemiyor. Yine de projeksiyonu, yani o dışarı doğru dik duruşu tam anlamıyla yakalamak istiyorsanız, elinizdeki tek gerçek koz o protezin mililitre bazındaki net gücüdür.
Geçen sene hastalarımdan biri ısrarla "Asla yapay bir şey istemiyorum abi ya," diye tutturunca, uyluk bölgesindeki o inatçı yağları nazikçe harvest edip, yani santrifüjden geçirip saflaştırarak meme dokusunun içine ince ince nakşettik. Sonuç ilk üç ay adeta bir rüya, doğal bir yumuşaklık, sıfır yabancı cisim hissi, tam bir kendi kendinelik hali... Fakat altıncı aya geldiğimizde, o transfer edilen yağ hücrelerinin neredeyse yarısı metabolize olup eriyip gidince karşılaştığımız o hafif sönük manzara... İnsan bazen doğallık uğruna o stabil hacimden vazgeçtiğine pişman olabiliyor, ya da ne bileyim, belki de baştan iki seans planlamak gerekiyordu. Yağ transferiyle bir cup, bilemediniz bir buçuk cup büyüme elde edersiniz; fazlasını beklemek sadece hayal kırıklığı yaratır.
Peki hangisi sizi o aynanın karşısında gerçekten mutlu edecek, o sabah uyandığınızda hissedeceğiniz o özgüven dalgasını hangi yöntem pofuduk bir gerçekliğe dönüştürecek? Eğer dokunduğunuzda tamamen kendi teninizi hissetmek, mamografide o silikon gölgesiyle uğraşmamak ve o steril ameliyat sonrası iyileşme sürecini daha hafif atlatmaksa derdiniz, yağ transferi biçilmiş kaftan. Ama "Ben o dekolte dolgunluğunu, o net sınırları istiyorum ve bunu tek seferde bitirmek niyetindeyim" diyorsanız... Protezin sunduğu o mekanik güç, o öngörülebilir hacim stabilitesi hiçbir enjeksiyon yöntemiyle kıyaslanamaz bile. Bir yanda tamamen sizden olan ama zamanla sönüp gitme ihtimali taşıyan dinamik bir doku, diğer yanda ise milimetrik hesaplarla oraya yerleştirilen ve zamana meydan okuyan o medikal teknoloji. Karar sizin, ama unutmayın ki bedeniniz bir deneme tahtası değil.
Ameliyathane ışıklarının altında koheziv silikon jelleri elimize aldığımızda hissettiğimiz o stabilite, aslında tıp teknolojisinin ulaştığı en somut güven limanlarından biri. Yuvarlak mı olsun, damla mı, yoksa o kas altı plana mı yerleştirelim derken aslında ömürlük bir hacim garantisinden bahsediyoruz. Tabii ki vücuda yabancı bir cisim sokmanın getirdiği o mikro kapsül reaksiyonu riskini, yani vücudun o silikonu kendi dünyasından yalıtmak için etrafına ördüğü o ince zarı da hesaba katmak lazım... Vallahi billahi, bazen en mükemmel cerrahi teknik bile o biyolojik yabancılaşmanın önüne geçemiyor. Yine de projeksiyonu, yani o dışarı doğru dik duruşu tam anlamıyla yakalamak istiyorsanız, elinizdeki tek gerçek koz o protezin mililitre bazındaki net gücüdür.
Geçen sene hastalarımdan biri ısrarla "Asla yapay bir şey istemiyorum abi ya," diye tutturunca, uyluk bölgesindeki o inatçı yağları nazikçe harvest edip, yani santrifüjden geçirip saflaştırarak meme dokusunun içine ince ince nakşettik. Sonuç ilk üç ay adeta bir rüya, doğal bir yumuşaklık, sıfır yabancı cisim hissi, tam bir kendi kendinelik hali... Fakat altıncı aya geldiğimizde, o transfer edilen yağ hücrelerinin neredeyse yarısı metabolize olup eriyip gidince karşılaştığımız o hafif sönük manzara... İnsan bazen doğallık uğruna o stabil hacimden vazgeçtiğine pişman olabiliyor, ya da ne bileyim, belki de baştan iki seans planlamak gerekiyordu. Yağ transferiyle bir cup, bilemediniz bir buçuk cup büyüme elde edersiniz; fazlasını beklemek sadece hayal kırıklığı yaratır.
Peki hangisi sizi o aynanın karşısında gerçekten mutlu edecek, o sabah uyandığınızda hissedeceğiniz o özgüven dalgasını hangi yöntem pofuduk bir gerçekliğe dönüştürecek? Eğer dokunduğunuzda tamamen kendi teninizi hissetmek, mamografide o silikon gölgesiyle uğraşmamak ve o steril ameliyat sonrası iyileşme sürecini daha hafif atlatmaksa derdiniz, yağ transferi biçilmiş kaftan. Ama "Ben o dekolte dolgunluğunu, o net sınırları istiyorum ve bunu tek seferde bitirmek niyetindeyim" diyorsanız... Protezin sunduğu o mekanik güç, o öngörülebilir hacim stabilitesi hiçbir enjeksiyon yöntemiyle kıyaslanamaz bile. Bir yanda tamamen sizden olan ama zamanla sönüp gitme ihtimali taşıyan dinamik bir doku, diğer yanda ise milimetrik hesaplarla oraya yerleştirilen ve zamana meydan okuyan o medikal teknoloji. Karar sizin, ama unutmayın ki bedeniniz bir deneme tahtası değil.
