Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakıp "Şu kemer olmasa her şey harika olacaktı" dediğin o an var ya, işte her şey orada başlıyor aslında. Mesele sadece burnun şekli değil abi, insanın kendine bakış açısı değişiyor bir kere. Cerrah eline kalemi alıp yüzünde milimetrik hesaplar yaparken, sen içeride bambaşka bir dünyanın provasını yapıyorsun kafanda. Ama öyle göründüğü gibi "Hadi keselim, biçelim, çıksın" denecek bir durum da değil, bayağı bir zanaat işi bu vallahi billahi.
Açık teknik mi kapılı teknik mi dedikleri şey tamamen senin kıkırdağının, derinin neye ihtiyacı olduğuyla alakalı bir durum. Cerrah burun deliklerinin ortasındaki o küçük deriyi kesip yukarı kaldırdığında her şeyi çıplak gözle görüyor, buna açık diyorlar işte. Öbüründe her şey içeride bitiyor, iz miz kalmıyor ama hocanın da gözü kapalı gibi çalışması lazım neredeyse. Yani hangisi iyi sorusu yalan, senin burnuna hangisi uyar doğrusu o.
Süreç ameliyat masasında bitiyor sanıyorsan çok yanılıyorsun, asıl mevzu uyandıktan sonra başlıyor. O ilk üç gün yüzün gözün şişince "Ben ne yaptım" pişmanlığı geliyor, yalan yok, herkese gelir. Ama o tamponlar burundan bir çekiliyor, sanki dünyaya ilk defa nefes almak için gelmişsin gibi bir ferahlık... Tabii tam olarak oturması, o hayal ettiğin fındık burnun ortaya çıkması bir yılı buluyor, sabır lazım biraz.
Doktor seçimi bu işin yüzde seksenidir bana göre, gerisi tamamen senin vücudunun iyileşme hızı. Gidip de Instagram'da en çok takipçisi olana değil, senin ne istediğini gerçekten dinleyen adama teslim olacaksın. Çünkü o masaya bir kere yatılıyor, geri dönüşü öyle sandığın kadar kolay olmuyor sonra...
İçeride ne yapıyorlar dilersek; bazen kemiği törpülüyorlar, bazen kıkırdak ekleyip çatıyı yeniden kuruyorlar. Tıpkı eski bir evi restore etmek gibi, temele dokunmadan cepheyi güzelleştiremezsin. Hem nefes yolunu açıyor adam oradan, hem de o canını sıkan eğriliği düzeltiyor, bir taşla iki kuş yani.
Vallahi süreç zor mu dersen, acıdan ziyade o ilk günlerin getirdiği bir konfor kaybı var, o kadar. Burnuna darbe almayacaksın, gözlük takmayacaksın, bir süre yüz üstü yatmayı unutacaksın mesela. Kendine bir bebek gibi bakacaksın desem yeridir. Zaten o aynadaki değişimi görmeye başlayınca, insan çektiği her zahmete "Değdi be" diyor, bütün o sıkıntılar uçup gidiyor bir anda.
Açık teknik mi kapılı teknik mi dedikleri şey tamamen senin kıkırdağının, derinin neye ihtiyacı olduğuyla alakalı bir durum. Cerrah burun deliklerinin ortasındaki o küçük deriyi kesip yukarı kaldırdığında her şeyi çıplak gözle görüyor, buna açık diyorlar işte. Öbüründe her şey içeride bitiyor, iz miz kalmıyor ama hocanın da gözü kapalı gibi çalışması lazım neredeyse. Yani hangisi iyi sorusu yalan, senin burnuna hangisi uyar doğrusu o.
Süreç ameliyat masasında bitiyor sanıyorsan çok yanılıyorsun, asıl mevzu uyandıktan sonra başlıyor. O ilk üç gün yüzün gözün şişince "Ben ne yaptım" pişmanlığı geliyor, yalan yok, herkese gelir. Ama o tamponlar burundan bir çekiliyor, sanki dünyaya ilk defa nefes almak için gelmişsin gibi bir ferahlık... Tabii tam olarak oturması, o hayal ettiğin fındık burnun ortaya çıkması bir yılı buluyor, sabır lazım biraz.
Doktor seçimi bu işin yüzde seksenidir bana göre, gerisi tamamen senin vücudunun iyileşme hızı. Gidip de Instagram'da en çok takipçisi olana değil, senin ne istediğini gerçekten dinleyen adama teslim olacaksın. Çünkü o masaya bir kere yatılıyor, geri dönüşü öyle sandığın kadar kolay olmuyor sonra...
İçeride ne yapıyorlar dilersek; bazen kemiği törpülüyorlar, bazen kıkırdak ekleyip çatıyı yeniden kuruyorlar. Tıpkı eski bir evi restore etmek gibi, temele dokunmadan cepheyi güzelleştiremezsin. Hem nefes yolunu açıyor adam oradan, hem de o canını sıkan eğriliği düzeltiyor, bir taşla iki kuş yani.
Vallahi süreç zor mu dersen, acıdan ziyade o ilk günlerin getirdiği bir konfor kaybı var, o kadar. Burnuna darbe almayacaksın, gözlük takmayacaksın, bir süre yüz üstü yatmayı unutacaksın mesela. Kendine bir bebek gibi bakacaksın desem yeridir. Zaten o aynadaki değişimi görmeye başlayınca, insan çektiği her zahmete "Değdi be" diyor, bütün o sıkıntılar uçup gidiyor bir anda.
