Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen gün mutfakta tezgaha uzanırken birden dünya şöyle bir turladı etrafımda, hani sanki bastığım zemin altımdan kayıverdi. Ne yalan söyleyeyim, insan o an bir anlık panikle ne yapacağını bilemiyor, kalakalıyor öylece. Bu baş dönmesi dedikleri meret o kadar sinsice geliyor ki bazen, durup dururken odanın tavanıyla göz göze geliyorsunuz. Yaşayan bilir, insanın dengesi bir kez şaştı mı hayatın ritmi de tamamen altüst oluyor zaten. Acaba diyorum iç kulaktaki o küçük kristaller mi yerinden oynadı, yoksa sadece yorgunluktan mı ibaret tüm bu olan biten...
Bazen de tansiyonun o meşhur iniş çıkışları yüzünden oluyormuş bu sallantılar, vallahi billahi uzmanların yalancısıyım. Hızlıca ayağa kalkarsınız ve bir anda gözünüz kararır ya, işte tam olarak öyle bir his. Vücut o an kanı beyne ulaştırmakta biraz tembellik ediyor galiba. Aslında gün içinde yeterince su içmediğimi fark ettiğimde kendime kızmıyor değilim. Susuz kalan bir beden ne yapsın, bir yerden sonra sinyal veriyor haliyle.
Doktorların odasına her girdiğimde aklıma gelen ilk şey o meşhur kelime oluyor: Vertigo. İsmi bile insanı ürkütmeye yetiyor abi ya, sanki hiç geçmeyecek bir hastalıkmış gibi tınlıyor kulakta. Oysa sadece bir belirtiymiş bu, yani vücudun "hey, içeride bir şeyler doğru gitmiyor" deme şekli. Kulak içindeki o minik kanalların iltihaplanması bile dengemizi yerle bir etmeye yetebiliyor. Bir bilseniz, o ufacık organın üzerimizdeki yükü ne kadar da büyükmüş...
Stres ve yoğun tempo da bu işin tuzu biberi oluyor şüphesiz, modern zamanların en büyük dertlerinden biri zaten. Kafanın içi binbir çeşit düşünceyle doluyken, nörolojik sistemin de isyan etmesi çok normal. Hani bazen bilgisayar çok ısınır da donar kalır ya, bizim zihnimiz de tam olarak bu şekilde tepki veriyor olabilir. Şöyle birkaç gün her şeyden uzaklaşmak, hiçbir şeyi kafaya takmamak belki de en güzel ilaçtır. Ama gel de bunu şu koşturmacanın ortasında kendi kendine anlat...
Bir de şu kansızlık meselesi var ki, çoğumuz genellikle göz ardı etmeyi tercih ederiz. Demir eksikliği yüzünden hücrelere yeterli oksijen gitmeyince, beyin de haliyle bir sersemliyor, hafiften bir yalpalıyor. Beslenme düzenine biraz daha dikkat etmek, belki yeşillikleri ve kırmızı eti sofradan eksik etmemek gerekiyor sanırım. Tabii en doğrusunu yine bir kan tahlili söyler bize, kulaktan dolma bilgilerle hareket etmemek en mantıklısı. Kendi kendimizin doktoru olmaya çalışırken işleri daha da karıştırmamak lazım.
Eğer bu durum sürekli tekrarlıyorsa ve yataktan kalkmanıza bile engel oluyorsa, artık ertelemenin bir manası kalmamış demektir. Randevu alıp bir uzmana görünmek, o beyaz önlüklülerin karşısına geçip derdini anlatmak en temiz yol. Kim bilir, belki de altından sadece ufak bir vitamin eksikliği çıkacak ve bir iki takviyeyle her şey yoluna girecek. Kendinizi ihmal etmeyin, bu can bize emanet sonuçta...
Bazen de tansiyonun o meşhur iniş çıkışları yüzünden oluyormuş bu sallantılar, vallahi billahi uzmanların yalancısıyım. Hızlıca ayağa kalkarsınız ve bir anda gözünüz kararır ya, işte tam olarak öyle bir his. Vücut o an kanı beyne ulaştırmakta biraz tembellik ediyor galiba. Aslında gün içinde yeterince su içmediğimi fark ettiğimde kendime kızmıyor değilim. Susuz kalan bir beden ne yapsın, bir yerden sonra sinyal veriyor haliyle.
Doktorların odasına her girdiğimde aklıma gelen ilk şey o meşhur kelime oluyor: Vertigo. İsmi bile insanı ürkütmeye yetiyor abi ya, sanki hiç geçmeyecek bir hastalıkmış gibi tınlıyor kulakta. Oysa sadece bir belirtiymiş bu, yani vücudun "hey, içeride bir şeyler doğru gitmiyor" deme şekli. Kulak içindeki o minik kanalların iltihaplanması bile dengemizi yerle bir etmeye yetebiliyor. Bir bilseniz, o ufacık organın üzerimizdeki yükü ne kadar da büyükmüş...
Stres ve yoğun tempo da bu işin tuzu biberi oluyor şüphesiz, modern zamanların en büyük dertlerinden biri zaten. Kafanın içi binbir çeşit düşünceyle doluyken, nörolojik sistemin de isyan etmesi çok normal. Hani bazen bilgisayar çok ısınır da donar kalır ya, bizim zihnimiz de tam olarak bu şekilde tepki veriyor olabilir. Şöyle birkaç gün her şeyden uzaklaşmak, hiçbir şeyi kafaya takmamak belki de en güzel ilaçtır. Ama gel de bunu şu koşturmacanın ortasında kendi kendine anlat...
Bir de şu kansızlık meselesi var ki, çoğumuz genellikle göz ardı etmeyi tercih ederiz. Demir eksikliği yüzünden hücrelere yeterli oksijen gitmeyince, beyin de haliyle bir sersemliyor, hafiften bir yalpalıyor. Beslenme düzenine biraz daha dikkat etmek, belki yeşillikleri ve kırmızı eti sofradan eksik etmemek gerekiyor sanırım. Tabii en doğrusunu yine bir kan tahlili söyler bize, kulaktan dolma bilgilerle hareket etmemek en mantıklısı. Kendi kendimizin doktoru olmaya çalışırken işleri daha da karıştırmamak lazım.
Eğer bu durum sürekli tekrarlıyorsa ve yataktan kalkmanıza bile engel oluyorsa, artık ertelemenin bir manası kalmamış demektir. Randevu alıp bir uzmana görünmek, o beyaz önlüklülerin karşısına geçip derdini anlatmak en temiz yol. Kim bilir, belki de altından sadece ufak bir vitamin eksikliği çıkacak ve bir iki takviyeyle her şey yoluna girecek. Kendinizi ihmal etmeyin, bu can bize emanet sonuçta...
