Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen gün mutfakta bardağa su doldururken birden o mutfak tezgahı ayaklarımın altından kayıverdi... Hani sanki birisi dünyayı hafifçe sola doğru eğmiş gibi. Ne olduğunu anlamadan öylece kaldım elime bardağı alıp. Duvara tutunmak istiyor insan o an, sığınacak bir liman arıyor gözler ama her yer dalgalı deniz. Neden olur ki bu şimdi, durup dururken? Kulakların içindeki o küçük taşlar mı yerinden oynadı acaba, yoksa sadece yorgunluktan mı, bilemiyor ki insan...
Bazen de sadece çok hızlı ayağa kalkınca oluyor, hani göz kararır ya... Tansiyon mu düştü, kan mı çekildi beyinden birden bire, ne oldu? Doktorlar buna "ortostatik hipotansiyon" falan diyor ama, bana sorarsan düpedüz vücudun "biraz yavaşla artık" deme şekli bu. Kendimize hiç zaman ayırmıyoruz ki vallahi billahi. Koştur koştur geçen günlerin, uykusuz gecelerin faturası işte bir anda böyle kesiliveriyor önümüze.
İç kulak dediğimiz yer aslında tam bir mühendislik harikası, ama işte bazen o sistemin de ayarı kaçıveriyor. Vertigo diyorlar ya hani, işte o illet gelip buluyor insanı. Dünya etrafında fırıl fırıl dönerken miden de bulanıyor, için dışına çıkacak gibi oluyor bazen... İlaçlar, manevralar, doktor kontrolleri... Geçiyor ama o an hissettirdiği o çaresizlik hissi yok mu, o insanı gerçekten çok yoruyor.
Yahu bir de şu susuzluk meselesi var, inanır mısın gün boyu iki bardak suyla yaşayan insanlar tanıyorum ben. Vücut kurumuş, hücreler feryat figan ediyor, beyin "bana oksijen gönder, sıvı gönder" diye bağırıyor içeride. Sen hala kahveye, çaya sarılıyorsun. Sonra da başım niye dönüyor... İçsene abi o suyu, zor mu yani sürahiyi masanın üzerine koyup bardağı doldurmak?
Bazen de ruhun fırtınası vuruyor bedene, anksiyete denen o modern zaman canavarı sinsice yaklaşıyor arkandan. Kaygılandıkça nefes almayı unutuyoruz, farkında mısın? Derin derin çekmek gerekirken havayı, göğsümüzün ucundan yarım yamalak nefesler alıp veriyoruz. Beyne yeterli hava gitmeyince de haliyle o güzelim denge mekanizması bir anda... Neyse, sen yine de derin bir nefes al şimdi, omuzlarını da hafifçe serbest bırak bakalım.
Kan değerlerine en son ne zaman baktırdın peki? Demir eksikliği, B12 vitamininin diplerde gezmesi falan hep bu sersemlik hissinin arkasındaki gizli suçlular aslında. Vücut bir bütün, oradan bir tuğla çekilince bütün bina hafifçe sarsılıyor işte. Kendini ihmal etme, git bir kan ver, baktır bakalım içeride neler eksilmiş... Kendimize bakmayı hep en son sıraya koyuyoruz, çok yanlış yapıyoruz çok.
Bazen de sadece çok hızlı ayağa kalkınca oluyor, hani göz kararır ya... Tansiyon mu düştü, kan mı çekildi beyinden birden bire, ne oldu? Doktorlar buna "ortostatik hipotansiyon" falan diyor ama, bana sorarsan düpedüz vücudun "biraz yavaşla artık" deme şekli bu. Kendimize hiç zaman ayırmıyoruz ki vallahi billahi. Koştur koştur geçen günlerin, uykusuz gecelerin faturası işte bir anda böyle kesiliveriyor önümüze.
İç kulak dediğimiz yer aslında tam bir mühendislik harikası, ama işte bazen o sistemin de ayarı kaçıveriyor. Vertigo diyorlar ya hani, işte o illet gelip buluyor insanı. Dünya etrafında fırıl fırıl dönerken miden de bulanıyor, için dışına çıkacak gibi oluyor bazen... İlaçlar, manevralar, doktor kontrolleri... Geçiyor ama o an hissettirdiği o çaresizlik hissi yok mu, o insanı gerçekten çok yoruyor.
Yahu bir de şu susuzluk meselesi var, inanır mısın gün boyu iki bardak suyla yaşayan insanlar tanıyorum ben. Vücut kurumuş, hücreler feryat figan ediyor, beyin "bana oksijen gönder, sıvı gönder" diye bağırıyor içeride. Sen hala kahveye, çaya sarılıyorsun. Sonra da başım niye dönüyor... İçsene abi o suyu, zor mu yani sürahiyi masanın üzerine koyup bardağı doldurmak?
Bazen de ruhun fırtınası vuruyor bedene, anksiyete denen o modern zaman canavarı sinsice yaklaşıyor arkandan. Kaygılandıkça nefes almayı unutuyoruz, farkında mısın? Derin derin çekmek gerekirken havayı, göğsümüzün ucundan yarım yamalak nefesler alıp veriyoruz. Beyne yeterli hava gitmeyince de haliyle o güzelim denge mekanizması bir anda... Neyse, sen yine de derin bir nefes al şimdi, omuzlarını da hafifçe serbest bırak bakalım.
Kan değerlerine en son ne zaman baktırdın peki? Demir eksikliği, B12 vitamininin diplerde gezmesi falan hep bu sersemlik hissinin arkasındaki gizli suçlular aslında. Vücut bir bütün, oradan bir tuğla çekilince bütün bina hafifçe sarsılıyor işte. Kendini ihmal etme, git bir kan ver, baktır bakalım içeride neler eksilmiş... Kendimize bakmayı hep en son sıraya koyuyoruz, çok yanlış yapıyoruz çok.
