Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yerçekimi denen o amansız kuvvetle tanışmak... Hani o aynanın karşısına geçip, uyluk içinizdeki deriyi yukarı doğru şöyle bir çekersiniz ya. İşte tam olarak o hissin tıbbi literatürdeki karşılığı bacak germe ameliyatıdır diyebiliriz. Yaş almak, hızla kilo alıp vermek derken o bölgenin kendi bağımsızlığını ilan etmesi can sıkıcı gerçekten.
Ameliyat masasına yatma fikri bile insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyor abi ya. Kim ister ki durup dururken bıçak altına yatmayı? Ama bazen o sarkan deri, pantolon giyerken birbirine sürtünüp canınızı öyle bir yakar ki... Çaresizlik insanı bir şekilde o cerrahın kapısına götürüyor işte.
Aslında olay sadece fazla yağların alınması değil, bir nevi doku mimarisi. Yani liposuction ile kombine edilmediğinde tam bir başarı beklemek hayalcilik olur. Cerrahlar o bölgedeki gevşemiş fasya tabakasını yukarıya, kasık çizgisine doğru asıyorlar. Deriyi gerip fazlalığı kesip atmak, aşağı sarkan o yükten kurtulmak demek bir bakıma.
Vallahi billahi o iyileşme dönemindeki dikiş sızılarını çekmeye değer mi diye günlerce düşündüm. İlk birkaç hafta ördek gibi yürüyorsunuz, yalan yok. Ama o bacakların birbirine sürtünmesinin bitmesi, attığınız her adımda hafifliği hissetmek...
Kasık kıvrımına gizlenen o incecik çizgi zamanla silinip gidiyor diyorlar ya, inanmayın, tamamen yok olmuyor. Ama o izi mi tercih edersiniz yoksa etek giydiğinizde pişik yapan o katlantıları mı? Seçim tamamen sizin önceliklerinizle alakalı.
Operasyonun anatomik derinliğine indiğimizde, lenfatik kanallara zarar vermeden çalışmanın ne kadar hayati olduğunu anlıyorsunuz. Usta bir cerrahın eli değmediğinde bacakta kronik ödemler oluşabiliyor çünkü. Hacimsel bir küçülmeden ziyade, dokunun konturunu ve gerginliğini geri kazanma felsefesidir bu. Kontur hatlarının yeniden çizilmesi, bacağın siluetini tamamen değiştiriyor.
Kendinize şu soruyu sorun: Ben bu görüntüyle barışık yaşayabilir miyim? Cevabınız hayır ise, ameliyat öncesi sigarayı minimum iki hafta önce bırakmanız gerektiğini aklınızdan çıkarmayın. Dokunun oksijenlenmesi ve yaranın kapanması için bu detay o kadar kritik ki...
Büyük kilo kayıplarından sonra o derinin kendi kendine toparlanmasını beklemek biraz saflık olur galiba. Sporla kas yaparsınız, evet, ama içi boşalmış ve elastikiyetini yitirmiş bir deriyi hiçbir squat hareketi yukarı taşıyamaz. Çelik gibi iradenizle kilo verirsiniz ama o sarkan deri bir ödül gibi değil de bir ceza gibi kalır ortada...
Ameliyat sonrası giyilen o sıkı korseyle bir ay boyunca aşk nefret ilişkisi yaşayacaksınız, benden söylemesi. Vücudu sıkıca sarması ödemi engellemek için şart ama yaz sıcağında çekilecek çile değil doğrusu. Planlamayı kesinlikle sonbahar ya da kış aylarına denk getirin.
Thighplasty, yani bu uyluk germe operasyonu, aslında bir özgüven restorasyonudur. İnsan aynaya baktığında yabancı bir beden görmek istemiyor. Yaşanan tüm o cerrahi süreç, hastanede geçirilen o gergin gece, sonrasındaki pansuman trafiği... Hepsi o ilk defa rahatça giyilen şortun mutluluğu için.
Ameliyat masasına yatma fikri bile insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyor abi ya. Kim ister ki durup dururken bıçak altına yatmayı? Ama bazen o sarkan deri, pantolon giyerken birbirine sürtünüp canınızı öyle bir yakar ki... Çaresizlik insanı bir şekilde o cerrahın kapısına götürüyor işte.
Aslında olay sadece fazla yağların alınması değil, bir nevi doku mimarisi. Yani liposuction ile kombine edilmediğinde tam bir başarı beklemek hayalcilik olur. Cerrahlar o bölgedeki gevşemiş fasya tabakasını yukarıya, kasık çizgisine doğru asıyorlar. Deriyi gerip fazlalığı kesip atmak, aşağı sarkan o yükten kurtulmak demek bir bakıma.
Vallahi billahi o iyileşme dönemindeki dikiş sızılarını çekmeye değer mi diye günlerce düşündüm. İlk birkaç hafta ördek gibi yürüyorsunuz, yalan yok. Ama o bacakların birbirine sürtünmesinin bitmesi, attığınız her adımda hafifliği hissetmek...
Kasık kıvrımına gizlenen o incecik çizgi zamanla silinip gidiyor diyorlar ya, inanmayın, tamamen yok olmuyor. Ama o izi mi tercih edersiniz yoksa etek giydiğinizde pişik yapan o katlantıları mı? Seçim tamamen sizin önceliklerinizle alakalı.
Operasyonun anatomik derinliğine indiğimizde, lenfatik kanallara zarar vermeden çalışmanın ne kadar hayati olduğunu anlıyorsunuz. Usta bir cerrahın eli değmediğinde bacakta kronik ödemler oluşabiliyor çünkü. Hacimsel bir küçülmeden ziyade, dokunun konturunu ve gerginliğini geri kazanma felsefesidir bu. Kontur hatlarının yeniden çizilmesi, bacağın siluetini tamamen değiştiriyor.
Kendinize şu soruyu sorun: Ben bu görüntüyle barışık yaşayabilir miyim? Cevabınız hayır ise, ameliyat öncesi sigarayı minimum iki hafta önce bırakmanız gerektiğini aklınızdan çıkarmayın. Dokunun oksijenlenmesi ve yaranın kapanması için bu detay o kadar kritik ki...
Büyük kilo kayıplarından sonra o derinin kendi kendine toparlanmasını beklemek biraz saflık olur galiba. Sporla kas yaparsınız, evet, ama içi boşalmış ve elastikiyetini yitirmiş bir deriyi hiçbir squat hareketi yukarı taşıyamaz. Çelik gibi iradenizle kilo verirsiniz ama o sarkan deri bir ödül gibi değil de bir ceza gibi kalır ortada...
Ameliyat sonrası giyilen o sıkı korseyle bir ay boyunca aşk nefret ilişkisi yaşayacaksınız, benden söylemesi. Vücudu sıkıca sarması ödemi engellemek için şart ama yaz sıcağında çekilecek çile değil doğrusu. Planlamayı kesinlikle sonbahar ya da kış aylarına denk getirin.
Thighplasty, yani bu uyluk germe operasyonu, aslında bir özgüven restorasyonudur. İnsan aynaya baktığında yabancı bir beden görmek istemiyor. Yaşanan tüm o cerrahi süreç, hastanede geçirilen o gergin gece, sonrasındaki pansuman trafiği... Hepsi o ilk defa rahatça giyilen şortun mutluluğu için.
