Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısına geçip elinle şakaklarını şöyle hafifçe yukarı doğru çektiğin an var ya... Hah, işte tam o an aslında zihninde bir şeyler netleşiyor. Yılların alnında bıraktığı o derin katmanlar, sanki sadece cildini değil, bakışındaki o eski enerjiyi de aşağı çekiyormuş gibi hissediyorsun bazen. Zaten olay sadece kırışıklık meselesi de değil ki. Yaş aldıkça kaşların o yorgun duruşu, göz kapaklarının üzerine çöken o ağırlık... Vallahi insan bazen sadece daha dinlenmiş uyanmak istiyor, bütün mesele bu.
Peki, nedir gerçekten bu operasyon dedikleri şey? Cerrahi bir dokunuşla alındaki o sarkmış yapıyı sıfırlamak, dokuları olması gereken yere, yani geçmişe taşımak aslında. Doktorlar kesileri saç çizgisinin hemen içine gizliyor genelde, yani dışarıdan bakınca öyle "ben ameliyat oldum" diye bağıran izlerle gezmiyorsun ortalıkta. Kaşlar yukarı kalkıyor, o çatık ve gergin ifade bir anda dağılıp gidiyor. Bir nevi yüzün üst bölgesine zaman tüneli tecrübesi yaşatmak gibi bir şey bu.
Bazen düşünüyorum da, biz yaşlanmaktan mı korkuyoruz yoksa hep yorgun görünmekten mi? Bence ikincisi abi ya. Mesela durup dururken birinin sana "Bir şeye mi sıkıldın, neyin var?" diye sorması kadar sinir bozucu az şey vardır herhalde. Oysa sen sadece çayını yudumluyorsun orada, hiçbir şeyin yok! İşte o alındaki çatık çizgiler yapıyor bütün bu numarayı. İnsan kendine yatırım yapmak isteyince, bakışlarındaki o haksız yorgunluk ifadesini silmek isteyince çalıyor uzmanın kapısını.
Herkes sanıyor ki neşter değdiği an robot gibi olacaksın, mimiklerin donacak, şaşkın şaşkın bakacaksın dünyaya. Yok öyle bir şey. Doğru ellerde yapıldığında, o eski estetik facialarındaki gibi gerim gerim gerilmiş bir surat çıkmıyor ortaya. Tabii ki işinin ehli birini bulmak şart, orası ayrı... Zaten bu devirde yüzünü emanet edeceğin insanı seçmek, ameliyatın kendisinden daha çok efor gerektiriyor neredeyse.
İyileşme süreci gözünü korkutmasın hiç. İlk birkaç gün hafif bir dolgunluk, biraz morluk, tatlı bir uyuşukluk hissi... Hepsi bu. Sonra yavaş yavaş oturuyor her şey yerine. İnsan haftalar sonra aynaya baktığında "İyi ki yapmışım" diyor, o aynadaki yabancı gidiyor, yerine daha taze, daha özgüvenli biri geliyor çünkü.
Günün sonunda karar yine senin tabii. Vücut senin, alın senin, bakışlar senin. Ama eğer her sabah aynada kendini izlerken o ellerin gayriihtiyari şakaklarına gidiyorsa sürekli... Bazen sadece küçük bir adımla o yükü üzerinden atmak gerekir belki de, kim bilir...
Peki, nedir gerçekten bu operasyon dedikleri şey? Cerrahi bir dokunuşla alındaki o sarkmış yapıyı sıfırlamak, dokuları olması gereken yere, yani geçmişe taşımak aslında. Doktorlar kesileri saç çizgisinin hemen içine gizliyor genelde, yani dışarıdan bakınca öyle "ben ameliyat oldum" diye bağıran izlerle gezmiyorsun ortalıkta. Kaşlar yukarı kalkıyor, o çatık ve gergin ifade bir anda dağılıp gidiyor. Bir nevi yüzün üst bölgesine zaman tüneli tecrübesi yaşatmak gibi bir şey bu.
Bazen düşünüyorum da, biz yaşlanmaktan mı korkuyoruz yoksa hep yorgun görünmekten mi? Bence ikincisi abi ya. Mesela durup dururken birinin sana "Bir şeye mi sıkıldın, neyin var?" diye sorması kadar sinir bozucu az şey vardır herhalde. Oysa sen sadece çayını yudumluyorsun orada, hiçbir şeyin yok! İşte o alındaki çatık çizgiler yapıyor bütün bu numarayı. İnsan kendine yatırım yapmak isteyince, bakışlarındaki o haksız yorgunluk ifadesini silmek isteyince çalıyor uzmanın kapısını.
Herkes sanıyor ki neşter değdiği an robot gibi olacaksın, mimiklerin donacak, şaşkın şaşkın bakacaksın dünyaya. Yok öyle bir şey. Doğru ellerde yapıldığında, o eski estetik facialarındaki gibi gerim gerim gerilmiş bir surat çıkmıyor ortaya. Tabii ki işinin ehli birini bulmak şart, orası ayrı... Zaten bu devirde yüzünü emanet edeceğin insanı seçmek, ameliyatın kendisinden daha çok efor gerektiriyor neredeyse.
İyileşme süreci gözünü korkutmasın hiç. İlk birkaç gün hafif bir dolgunluk, biraz morluk, tatlı bir uyuşukluk hissi... Hepsi bu. Sonra yavaş yavaş oturuyor her şey yerine. İnsan haftalar sonra aynaya baktığında "İyi ki yapmışım" diyor, o aynadaki yabancı gidiyor, yerine daha taze, daha özgüvenli biri geliyor çünkü.
Günün sonunda karar yine senin tabii. Vücut senin, alın senin, bakışlar senin. Ama eğer her sabah aynada kendini izlerken o ellerin gayriihtiyari şakaklarına gidiyorsa sürekli... Bazen sadece küçük bir adımla o yükü üzerinden atmak gerekir belki de, kim bilir...
