Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
O beyaz hastane odasında, narkozun o kurşun gibi ağırlığı yavaş yavaş üzerinizden kalkarken ilk hissettiğiniz şey o sızı oluyor değil mi? Hani böyle derinden gelen, bıçağın değdiği yeri nakış nakış işleyen bir sızlanma... Vallahi billahi insan o an dünyanın en çaresiz varlığı gibi hissediyor kendini. Ama durun, teslim olmak yok hemen; o acı orada duruyorsa, bizim de cebimizde koskoca bir tıp dünyasının bilgeliği var. İlk kural, o ağrıyı en baştan kabullenip üstüne gitmek.
Ağrı kesiciyi zamanında almak hayat kurtarır, net.
Çoğu zaman "Ben güçlüyüm, dayanırım, azıcık daha sabredeyim" deriz ya, işte en büyük hatayı tam orada yapıyoruz abi ya. Ağrı bir kez o tepe noktasına ulaştı mı, onu oradan aşağı indirmek inanılmaz zorlaşıyor sonra. İlacı saati saatine, daha o sızı hafifçe kafasını kaldırdığı an yutmak gerekiyor. Bilmem anlatabiliyor muyum? Doktorun verdiği o listeyi kutsal bir metin gibi duvara asın gerekirse.
Bedenle kavga edilmez, onunla anlaşma yapılır.
Bazen sadece nefes almak bile bir mucizedir ameliyattan sonra. Göğsünüzü dolduran o derin nefesler var ya, hani ciğerlerinizi patlatırcasına değil de, sakin, telaşsız, ritmik... Onlar aslında vücudun kendi ürettiği en doğal, en masrafsız ağrı kesicidir. Denemekten ne çıkar ki? Burnundan derin bir nefes al, sonra yavaşça bırak gitsin o içinizdeki gerginliği...
Hafif hafif yürümek lazım, koridorda atılan o küçük adımlar...
Yatakta çakılı kalmak o sızıyı büyütür de büyütür, adeta içinizde bir canavara dönüştürür. Tabii ki gidip maraton koşun demiyorum, kimsenin öyle bir beklentisi yok zaten. Ama o hastane koridorunda refakatçinin koluna girip atılan o iki üç adım... İşte o adımlar kanı canlandırıyor, vücudu "Bak ben hâlâ ayaktayım" diye uyarıyor. Hareket etmedikçe kaskatı kesiliyor insan, eklemler bile isyan ediyor bir süre sonra.
Zihin başka yere akınca, acı da bavulunu toplayıp gidiyor yavaş yavaş.
Güzel bir müzik, belki eski bir dostun telefondaki o neşeli sesi, ya da sadece pencereden dışarıyı seyretmek... İnanın, beyni kandırmak sandığınızdan çok daha kolay. Ağrıya odaklandıkça o da büyüyor, devleşiyor gözünüzde. Ne diyordu o eski bilge? Ruhunu iyileştirmeden bedeni iyileştiremezsin...
Yastıklardan destek almayı unutmayın sakın, yatakta dönerken o dikişlerin gerilmesi...
Aman diyeyim, ani hareketlerden kaçınmak şart. Yataktan kalkarken, otururken, hatta öksürürken bile o ameliyat bölgesine bir yastığı hafifçe bastırmak... İnsana öyle bir güven veriyor ki, o koruma içgüdüsü bile acıyı yarı yarıya azaltıyor sanki. Kendinize şefkat gösterin, bu dönemde şımarma hakkınız var.
Sonuçta bu da geçecek, hepsi birer anı olarak kalacak geride...
Ağrı kesiciyi zamanında almak hayat kurtarır, net.
Çoğu zaman "Ben güçlüyüm, dayanırım, azıcık daha sabredeyim" deriz ya, işte en büyük hatayı tam orada yapıyoruz abi ya. Ağrı bir kez o tepe noktasına ulaştı mı, onu oradan aşağı indirmek inanılmaz zorlaşıyor sonra. İlacı saati saatine, daha o sızı hafifçe kafasını kaldırdığı an yutmak gerekiyor. Bilmem anlatabiliyor muyum? Doktorun verdiği o listeyi kutsal bir metin gibi duvara asın gerekirse.
Bedenle kavga edilmez, onunla anlaşma yapılır.
Bazen sadece nefes almak bile bir mucizedir ameliyattan sonra. Göğsünüzü dolduran o derin nefesler var ya, hani ciğerlerinizi patlatırcasına değil de, sakin, telaşsız, ritmik... Onlar aslında vücudun kendi ürettiği en doğal, en masrafsız ağrı kesicidir. Denemekten ne çıkar ki? Burnundan derin bir nefes al, sonra yavaşça bırak gitsin o içinizdeki gerginliği...
Hafif hafif yürümek lazım, koridorda atılan o küçük adımlar...
Yatakta çakılı kalmak o sızıyı büyütür de büyütür, adeta içinizde bir canavara dönüştürür. Tabii ki gidip maraton koşun demiyorum, kimsenin öyle bir beklentisi yok zaten. Ama o hastane koridorunda refakatçinin koluna girip atılan o iki üç adım... İşte o adımlar kanı canlandırıyor, vücudu "Bak ben hâlâ ayaktayım" diye uyarıyor. Hareket etmedikçe kaskatı kesiliyor insan, eklemler bile isyan ediyor bir süre sonra.
Zihin başka yere akınca, acı da bavulunu toplayıp gidiyor yavaş yavaş.
Güzel bir müzik, belki eski bir dostun telefondaki o neşeli sesi, ya da sadece pencereden dışarıyı seyretmek... İnanın, beyni kandırmak sandığınızdan çok daha kolay. Ağrıya odaklandıkça o da büyüyor, devleşiyor gözünüzde. Ne diyordu o eski bilge? Ruhunu iyileştirmeden bedeni iyileştiremezsin...
Yastıklardan destek almayı unutmayın sakın, yatakta dönerken o dikişlerin gerilmesi...
Aman diyeyim, ani hareketlerden kaçınmak şart. Yataktan kalkarken, otururken, hatta öksürürken bile o ameliyat bölgesine bir yastığı hafifçe bastırmak... İnsana öyle bir güven veriyor ki, o koruma içgüdüsü bile acıyı yarı yarıya azaltıyor sanki. Kendinize şefkat gösterin, bu dönemde şımarma hakkınız var.
Sonuçta bu da geçecek, hepsi birer anı olarak kalacak geride...
