Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı ansızın gelen o buz gibi titreme, insanın içine işleyen dayanılmaz bir sızı... Adam tuvalete gidiyor ama sanki iğne üstündeymiş gibi, vallahi billahi o anı yaşamak düşman başına verilmesin. Beden birden bire isyan bayrağını çekiyor işte. Kasıklarında hissettiğin o küçücük ama zehirli kor ateşi, bütün hayat enerjini bir anda emip götürüyor.
Neden böyle olur ki insan durduk yere? Ne yedik, ne içtik de bu hale geldik, hani bazen kendi kendine söylenir durursun ya. İçeride görünmeyen bir savaş var, mikroplar cellat gibi çökmüş zavallı organa. Ateşin kırk dereceye dayandığı o demlerde, insan sadece kıvrılıp yatmak istiyor ama o da mümkün değil ki.
İdrar yaparken duyulan o keskin acı, bıçak gibi kesiyor sanki her şeyi. Arkasından bir damla bile damlamıyor bazen, hani damlasa dünya senin olacak sanırsın. Mesane sanki kilitlenmiş, içerideki zehir dışarı çıkmak için adeta çırpınıyor. İdrar torbası dolup taşıyor ama dışarıya akmak bilmeyen o inatçı sızı... Abi ya, insan o an tuvaletin kapısında kalakalıyor öylece.
Sırtın alt kısmına vuran o künt ağrı var ya, hah, işte o belini iki büklüm yapıyor adamın. Yürümek eziyet, oturmak ayrı bir azap, sanki sırtında tonlarca yük taşıyorsun. Bazen diyorum ki kendi kendime, bu nasıl bir sancıdır böyle, insanın necesini alıyor resmen. Yatıyorsun sağa dönmüyor, sola dönmüyorsun, kemiklerin batıyor sanki.
Zihnin bulanıyor bir de ateşten, kafan basmıyor hiçbir şeye. Halsizlik bütün kemiklerini uyuşturmuş, parmağını bile kıpırdatacak dermanın kalmamış. Hayatın durduğu o anlar var ya, işte tam da orası. İdrarda hafif bir bulanıklık, belki biraz da kan... Bunları görünce insanın rengi kül gibi oluyor tabii.
Doktora gitmekten korkuyor insan, o utanç duygusu bir yandan kemiriyor içini. Ama beklemeye gelmez ki bu bela, vallahi ilerlerse işin rengi çok fena değişir. Antibiyotik tedavisiz bu işin altından kalkılmaz, sakın inat edip evde kendi kendine geçmesini bekleyeyim deme. Vücut sinyal veriyor işte, duy artık bu feryadı.
Neden böyle olur ki insan durduk yere? Ne yedik, ne içtik de bu hale geldik, hani bazen kendi kendine söylenir durursun ya. İçeride görünmeyen bir savaş var, mikroplar cellat gibi çökmüş zavallı organa. Ateşin kırk dereceye dayandığı o demlerde, insan sadece kıvrılıp yatmak istiyor ama o da mümkün değil ki.
İdrar yaparken duyulan o keskin acı, bıçak gibi kesiyor sanki her şeyi. Arkasından bir damla bile damlamıyor bazen, hani damlasa dünya senin olacak sanırsın. Mesane sanki kilitlenmiş, içerideki zehir dışarı çıkmak için adeta çırpınıyor. İdrar torbası dolup taşıyor ama dışarıya akmak bilmeyen o inatçı sızı... Abi ya, insan o an tuvaletin kapısında kalakalıyor öylece.
Sırtın alt kısmına vuran o künt ağrı var ya, hah, işte o belini iki büklüm yapıyor adamın. Yürümek eziyet, oturmak ayrı bir azap, sanki sırtında tonlarca yük taşıyorsun. Bazen diyorum ki kendi kendime, bu nasıl bir sancıdır böyle, insanın necesini alıyor resmen. Yatıyorsun sağa dönmüyor, sola dönmüyorsun, kemiklerin batıyor sanki.
Zihnin bulanıyor bir de ateşten, kafan basmıyor hiçbir şeye. Halsizlik bütün kemiklerini uyuşturmuş, parmağını bile kıpırdatacak dermanın kalmamış. Hayatın durduğu o anlar var ya, işte tam da orası. İdrarda hafif bir bulanıklık, belki biraz da kan... Bunları görünce insanın rengi kül gibi oluyor tabii.
Doktora gitmekten korkuyor insan, o utanç duygusu bir yandan kemiriyor içini. Ama beklemeye gelmez ki bu bela, vallahi ilerlerse işin rengi çok fena değişir. Antibiyotik tedavisiz bu işin altından kalkılmaz, sakın inat edip evde kendi kendine geçmesini bekleyeyim deme. Vücut sinyal veriyor işte, duy artık bu feryadı.
