Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Gözü çizdirmek ya da şu meşhur akıllı lenslerden taktırdıktan sonra hemen ertesi gün maratona koşacak gibi hissedenler var, vallahi billahi şaka yapmıyorum. Ameliyat masasına yatıp kalktığın an her şey bitti, artık hazırım sanıyorsun ama kazın ayağı öyle değil işte. Doktorlar bas bas bağırıyor, ilk birkaç gün o ter göze değmeyecek diye. Ağır kaldırmak, öyle deli gibi squat yapmak falan ilk hafta tamamen hayal yani. Hafif bir yürüyüşe çıkarsın en fazla, o da akşam serinliğinde, kendini hiç zorlamadan...
Gözün içine yerleştirilen o minicik merceğin yerine tam oturması, dokuların "tamam biz buradayız" demesi biraz zaman alıyor haliyle. Şimdi kalkıp hemen ertesi gün ağırlıkların altına girersen ne olur? Göz içi basıncı denilen o meret bir fırlıyor ki, sorma. Ameliyatın o güzelim dikişsiz, kusursuz yapısı bir anda riske giriyor, riske girmeyi geçtim insanı pişman ediyor. Hani derler ya, acele işe şeytan karışır diye, tam olarak o hesap işte.
Yüzme meselesi ise tamamen bambaşka bir dünya, havuz suyundaki o klor yok mu... Deniz de sütten çıkmış ak kaşık değil hani, mikrop kapma riski her zaman var. Doktorların en çok korktuğu şey o enfeksiyon kapma ihtimali zaten, göz bu şakaya gelmez ki abi. En azından bir üç hafta, bilemedin bir ay kadar havuzun, denizin yanından bile geçmemek en doğrusu. Ha, çok mu yüzmek istiyorsun, bekle azıcık, gözün iyice bir kendine gelsin hele.
Futbol, basketbol veya tenis gibi topun havada uçuştuğu, her an yüze bir darbe alma riskinin olduğu sporları ne yapacağız peki? İşte orada durup bir düşünmek lazım, çünkü o topun göze gelmesi demek, her şeyin başa sarması demek... Hatta daha da kötüsü olabilir, Allah korusun. Bu tarz temas gerektiren, çarpmalı bölünmeli sporlar için en az bir buçuk iki ay sabretmek gerekiyor. Gerçi kimisi bir ay sonra da dönebilir diyor ama riske atmaya değer mi, hiç sanmıyorum.
Aslında her vücudun iyileşme hızı, o merceği kabul etme süreci o kadar farklı ki... Birine iki hafta yetiyor, öbürü bir ayda ancak toparlıyor. En güzeli ne biliyor musun, kendi doktorunun sözünden milim şaşmayacaksın. O "tamam, başlayabilirsin" diyene kadar hafif tempolu yürüyüşlerle idare etmek en temizi. Sonuçta ömür boyu iyi görmek için yapılan bir yatırım bu, birkaç hafta dişini sıkmak kimseyi öldürmez herhalde...
Gözün içine yerleştirilen o minicik merceğin yerine tam oturması, dokuların "tamam biz buradayız" demesi biraz zaman alıyor haliyle. Şimdi kalkıp hemen ertesi gün ağırlıkların altına girersen ne olur? Göz içi basıncı denilen o meret bir fırlıyor ki, sorma. Ameliyatın o güzelim dikişsiz, kusursuz yapısı bir anda riske giriyor, riske girmeyi geçtim insanı pişman ediyor. Hani derler ya, acele işe şeytan karışır diye, tam olarak o hesap işte.
Yüzme meselesi ise tamamen bambaşka bir dünya, havuz suyundaki o klor yok mu... Deniz de sütten çıkmış ak kaşık değil hani, mikrop kapma riski her zaman var. Doktorların en çok korktuğu şey o enfeksiyon kapma ihtimali zaten, göz bu şakaya gelmez ki abi. En azından bir üç hafta, bilemedin bir ay kadar havuzun, denizin yanından bile geçmemek en doğrusu. Ha, çok mu yüzmek istiyorsun, bekle azıcık, gözün iyice bir kendine gelsin hele.
Futbol, basketbol veya tenis gibi topun havada uçuştuğu, her an yüze bir darbe alma riskinin olduğu sporları ne yapacağız peki? İşte orada durup bir düşünmek lazım, çünkü o topun göze gelmesi demek, her şeyin başa sarması demek... Hatta daha da kötüsü olabilir, Allah korusun. Bu tarz temas gerektiren, çarpmalı bölünmeli sporlar için en az bir buçuk iki ay sabretmek gerekiyor. Gerçi kimisi bir ay sonra da dönebilir diyor ama riske atmaya değer mi, hiç sanmıyorum.
Aslında her vücudun iyileşme hızı, o merceği kabul etme süreci o kadar farklı ki... Birine iki hafta yetiyor, öbürü bir ayda ancak toparlıyor. En güzeli ne biliyor musun, kendi doktorunun sözünden milim şaşmayacaksın. O "tamam, başlayabilirsin" diyene kadar hafif tempolu yürüyüşlerle idare etmek en temizi. Sonuçta ömür boyu iyi görmek için yapılan bir yatırım bu, birkaç hafta dişini sıkmak kimseyi öldürmez herhalde...
