Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Dünyayı yepyeni, pırıl pırıl bir camın arkasından izleme hayaliyle o ameliyat masasına yatıyorsunuz ama ilk birkaç gün her şey bir sis bulutunun ardında kalıyor. Vallahi insan bir an durup "Acaba yanlış bir şey mi yaptım?" diye sormadan edemiyor. Akıllı lens (tıbbi adıyla trifokal mercekler) gözün kendi doğal yapısıyla fena halde bir uyum mücadelesine girer ilk etapta; yani o bulanıklık aslında beynin yeni retina görüntüsüne alışma çabasından başka bir şey değil. Çoğu hastada ilk birkaç hafta içinde, özellikle de ilk bir ay geride kalırken o perde yavaş yavaş kalkar. Ha, tamamen netleşmesi, o hayal ettiğiniz kristal parlaklığına ulaşması bazen üç ayı, hatta altı ayı bile bulabilir...
Göz bebeğinin büyüklüğü, ışığın kırılma açıları ve ameliyat esnasında gözün maruz kaldığı o yoğun sıvı sirkülasyonu... Bunların hepsi bir araya gelince ilk günler her şeyin birbirine karışması, ışıkların etrafında haleler oluşması o kadar normal ki! Doktorlar buna nöroadaptasyon süreci diyor işte; yani beynin yeni gelen sinyalleri ayıklamayı öğrenmesi süreci. Kimilerinde bir haftada bıçak gibi kesilir bu durum, kimisinde ise süreç biraz daha nazlı ilerler, insanı çileden çıkarır. Ama nihayetinde o kornea ödemi dağılacak, o göz içindeki yapay mercek yerine tam oturacak. Sabretmekten başka çare yok abi ya, göz bu, şakaya gelmez.
Kimse size ameliyattan çıktığınız saniye bir kartal gözüne sahip olacağınızı garanti edemez, eden varsa da fena fallamıştır. Göz kuruluğu denilen o lanet olası his, ameliyat sonrası damlaların yan etkisiyle birleşince görüşü resmen çamurlaştırıyor bazı günlerde. Bir gün uyanıyorsunuz her şey harika, ertesi gün sanki gözünüze toz kaçmış gibi bir dalgalanma... Bu iniş çıkışlar moralinizi hiç bozmasın, çünkü dokuların iyileşme hızı her insanda, her metabolizmada bambaşka bir senaryo yazar. Yapacağınız tek şey o reçete edilen damlaları saatini bile sektirmeden, gözü hiç hırpalamadan damlatmak.
Işıkların etrafında dans eden o tuhaf halkalar, gece sürüşlerinde gözü alan o parlamalar ömür boyu sizinle kalmayacak, içiniz rahat olsun. Beyin muazzam bir adaptasyon mekanizmasına sahip; bir süre sonra o kusurları, o yapay yansımaları kendi kendine silmeye, görmezden gelmeye başlıyor. Tıpkı odadaki saatin tik tak sesini bir süre sonra duymamanız gibi... Eğer aradan aylar geçmesine rağmen o sis perdesi hiç aralanmadıysa, arka kapsül opasifikasyonu denen ve lazerle iki dakikada çözülen basit bir temizlik işlemine ihtiyaç duyuluyor olabilir belki de... Yani korkacak, karalar bağlayacak hiçbir şey yok, sadece zamana ve gözünüzün o muazzam iyileşme gücüne biraz kredi verin.
Göz bebeğinin büyüklüğü, ışığın kırılma açıları ve ameliyat esnasında gözün maruz kaldığı o yoğun sıvı sirkülasyonu... Bunların hepsi bir araya gelince ilk günler her şeyin birbirine karışması, ışıkların etrafında haleler oluşması o kadar normal ki! Doktorlar buna nöroadaptasyon süreci diyor işte; yani beynin yeni gelen sinyalleri ayıklamayı öğrenmesi süreci. Kimilerinde bir haftada bıçak gibi kesilir bu durum, kimisinde ise süreç biraz daha nazlı ilerler, insanı çileden çıkarır. Ama nihayetinde o kornea ödemi dağılacak, o göz içindeki yapay mercek yerine tam oturacak. Sabretmekten başka çare yok abi ya, göz bu, şakaya gelmez.
Kimse size ameliyattan çıktığınız saniye bir kartal gözüne sahip olacağınızı garanti edemez, eden varsa da fena fallamıştır. Göz kuruluğu denilen o lanet olası his, ameliyat sonrası damlaların yan etkisiyle birleşince görüşü resmen çamurlaştırıyor bazı günlerde. Bir gün uyanıyorsunuz her şey harika, ertesi gün sanki gözünüze toz kaçmış gibi bir dalgalanma... Bu iniş çıkışlar moralinizi hiç bozmasın, çünkü dokuların iyileşme hızı her insanda, her metabolizmada bambaşka bir senaryo yazar. Yapacağınız tek şey o reçete edilen damlaları saatini bile sektirmeden, gözü hiç hırpalamadan damlatmak.
Işıkların etrafında dans eden o tuhaf halkalar, gece sürüşlerinde gözü alan o parlamalar ömür boyu sizinle kalmayacak, içiniz rahat olsun. Beyin muazzam bir adaptasyon mekanizmasına sahip; bir süre sonra o kusurları, o yapay yansımaları kendi kendine silmeye, görmezden gelmeye başlıyor. Tıpkı odadaki saatin tik tak sesini bir süre sonra duymamanız gibi... Eğer aradan aylar geçmesine rağmen o sis perdesi hiç aralanmadıysa, arka kapsül opasifikasyonu denen ve lazerle iki dakikada çözülen basit bir temizlik işlemine ihtiyaç duyuluyor olabilir belki de... Yani korkacak, karalar bağlayacak hiçbir şey yok, sadece zamana ve gözünüzün o muazzam iyileşme gücüne biraz kredi verin.
