Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah uyanıyorsun, eline telefonu alıp mesajlara bakacaksın ama o da ne, harfler birbirine girmiş sanki.
Gözlerini kısarsın, kolunu iyice uzatırsın, hani şu meşhur kolun boyunun yetmeme hali var ya, işte tam olarak o.
Yaşlanıyoruz tabii, valla billahi zaman akıp gidiyor, göz kaslarımız da eski esnekliğini yitiriveriyor bir anda.
Göz bebeğimizin arkasındaki o mercek var ya, hani esnek yapısıyla her mesafeye odaklanan, hah işte o mercek zamanla katılaşıyor, esnekliğini kaybediyor.
Yakındaki cisimlerden yansıyan ışıkları artık düzgün kıramıyor göz, odaklanma yeteneği yavaş yavaş buharlaşıp gidiyor adeta.
Kırk yaş eşiği derler ya hani, insan inanamak istemiyor ama biyoloji işte, takvime bakmıyor, kendi saatini kendi kuruyor.
Akşamüstleri loş ışıkta gazete okumak eziyet gibi gelmeye başlar, lamba ışığını doğrudan kitaba tutarsın yine de fayda etmez.
Göz doktoruna gidersin, muayene koltuğuna oturursun, doktor güler yüzle presbiyopi der, yani yaşa bağlı yakını görememe durumu.
Hastalık falan değil bu aslında, hayatın doğal bir evresi, doğanın bize yavaş yavaş yavaşlamayı hatırlatma biçimi belki de.
İnce kenarlı camlar hayatımıza girer birdenbire, o zarif çerçeveli gözlükler masanın üzerinde yerini alır.
Okuma gözlüğü denilen o küçük kurtarıcılar olmadan insan kendini eksik hisseder, çanta da cepte hep bir köşe kaparlar.
Gözlük takmak istemeyenler için kontakt lensler var, multifokal teknolojiler var, teknoloji ne kadar ilerlese de o ilk şoku unutturmuyor insana.
Zamanın ruhunu gözlerimizde hissettiğimiz o tuhaf an, eskinin keskin bakışlarına veda edip yeni bir görme biçimiyle barışma vakti.
Gözlerini kısarsın, kolunu iyice uzatırsın, hani şu meşhur kolun boyunun yetmeme hali var ya, işte tam olarak o.
Yaşlanıyoruz tabii, valla billahi zaman akıp gidiyor, göz kaslarımız da eski esnekliğini yitiriveriyor bir anda.
Göz bebeğimizin arkasındaki o mercek var ya, hani esnek yapısıyla her mesafeye odaklanan, hah işte o mercek zamanla katılaşıyor, esnekliğini kaybediyor.
Yakındaki cisimlerden yansıyan ışıkları artık düzgün kıramıyor göz, odaklanma yeteneği yavaş yavaş buharlaşıp gidiyor adeta.
Kırk yaş eşiği derler ya hani, insan inanamak istemiyor ama biyoloji işte, takvime bakmıyor, kendi saatini kendi kuruyor.
Akşamüstleri loş ışıkta gazete okumak eziyet gibi gelmeye başlar, lamba ışığını doğrudan kitaba tutarsın yine de fayda etmez.
Göz doktoruna gidersin, muayene koltuğuna oturursun, doktor güler yüzle presbiyopi der, yani yaşa bağlı yakını görememe durumu.
Hastalık falan değil bu aslında, hayatın doğal bir evresi, doğanın bize yavaş yavaş yavaşlamayı hatırlatma biçimi belki de.
İnce kenarlı camlar hayatımıza girer birdenbire, o zarif çerçeveli gözlükler masanın üzerinde yerini alır.
Okuma gözlüğü denilen o küçük kurtarıcılar olmadan insan kendini eksik hisseder, çanta da cepte hep bir köşe kaparlar.
Gözlük takmak istemeyenler için kontakt lensler var, multifokal teknolojiler var, teknoloji ne kadar ilerlese de o ilk şoku unutturmuyor insana.
Zamanın ruhunu gözlerimizde hissettiğimiz o tuhaf an, eskinin keskin bakışlarına veda edip yeni bir görme biçimiyle barışma vakti.