Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Hastanenin o soğuk kapısından içeri adım atmadan önce elinizdeki dosyaya hiç baktınız mı? Kimlik kartınız cebinizde mi, yoksa yine evdeki o meşhur konsolun üzerinde mi unutuldu? Vallahi billahi her iki kişiden biri o ilk kayıt masasında çantasını darmadağın ediyor. Kimlik belgesi, yani şu üzerinde T.C. numaranızın kabartıldığı o küçük plastik kart, bu işin ilk ve en amansız kuralı. Resmi süreçlerin ilk kilidini o açıyor; o yoksa sistem sizi tanımaz, adınızı bile ekrana düşüremezsiniz.
Eski tahliller, aylar önce çekilen o karanlık röntgen filmleri, epikriz raporları… Doktorun karşısına geçip "Benim şuram ağrıyor" demek yetmiyor işte, tıp dünyası somut kanıt ister. Eski sağlık geçmişinizi gösteren ne varsa, yırtık bir zarfın içinde olsa dahi o dosyaya girecek. Geçmişi bilmeyen, geleceği tedavi edemez derler ya, aynen öyle.
Kronik bir hastalığınız varsa yandınız, yani belge işi katlanıyor demek istiyorum. Düzenli kullandığınız ilaçların listesi, o ilaçların resmi raporları yanınızda olmak zorunda. Hangi dozda, ne sıklıkla yutuyorsunuz o hapları? Hekim sizin ezbere söyleyeceğiniz iki kelimeye bakarak reçete yazmaz, yazamaz. Risk mi? Büyük risk tabii...
Özel sağlık sigortanızın o afili kartı ya da provizyon evrakları nerede peki? Şirketiniz her şeyi karşılıyor sanıyorsunuz ama işin aslı masaya oturunca çıkıyor ortaya. Sigorta poliçenizin kapsamını gösteren o ıslak imzalı veya dijital onaylı belgeleri yanınıza almadıysanız, veznedeki görevliyle göz göze gelip ter dökeceğiniz an yakındır. Haklarınızı belgeyle kanıtlamak zorundasınız, söz uçar yazı kalır.
Yurtdışından mı geldiniz, yoksa tedaviyi başka bir şehirde mi sürdüreceksiniz? Pasaport kopyaları, seyahat izinleri, eğer varsa konsolosluk onaylı o resmi yazışmalar… Bazı tedavilerde prosedür öylesine katıdır ki, tek bir imza eksik diye koca operasyon ertelenir. İnanın bana, bürokrasi insanı hastalıktan daha çok yorar bazen.
Sevk kağıdı denilen o resmi kağıt parçası... Devlet hastanesinden üniversiteye ya da özel kuruma geçiş yaparken o kağıt sizin her şeyinizdir. Akıllıca davranıp o evrakı ilk gün dosyaya iliştirenler sırasını erkenden alır, diğerleri ise koridorda telefon trafiğiyle ömür tüketir. Tercih sizin tabi, ister organize olun ister kaosun tadını çıkarın...
Refakatçi kalacak kişinin bilgileri, acil durumda aranacaklar listesi, onam formları falan derken liste uzayıp gidiyor. Aslında olay çok basit: Kendinizi bir dedektif gibi düşünün ve hakkınızdaki tüm tıbbi suç delillerini bir araya getirin. Çantayı son dakika hazırlayanların hastane koridorlarında nasıl perişan olduğunu defalarca gördüm, benden söylemesi.
Eski tahliller, aylar önce çekilen o karanlık röntgen filmleri, epikriz raporları… Doktorun karşısına geçip "Benim şuram ağrıyor" demek yetmiyor işte, tıp dünyası somut kanıt ister. Eski sağlık geçmişinizi gösteren ne varsa, yırtık bir zarfın içinde olsa dahi o dosyaya girecek. Geçmişi bilmeyen, geleceği tedavi edemez derler ya, aynen öyle.
Kronik bir hastalığınız varsa yandınız, yani belge işi katlanıyor demek istiyorum. Düzenli kullandığınız ilaçların listesi, o ilaçların resmi raporları yanınızda olmak zorunda. Hangi dozda, ne sıklıkla yutuyorsunuz o hapları? Hekim sizin ezbere söyleyeceğiniz iki kelimeye bakarak reçete yazmaz, yazamaz. Risk mi? Büyük risk tabii...
Özel sağlık sigortanızın o afili kartı ya da provizyon evrakları nerede peki? Şirketiniz her şeyi karşılıyor sanıyorsunuz ama işin aslı masaya oturunca çıkıyor ortaya. Sigorta poliçenizin kapsamını gösteren o ıslak imzalı veya dijital onaylı belgeleri yanınıza almadıysanız, veznedeki görevliyle göz göze gelip ter dökeceğiniz an yakındır. Haklarınızı belgeyle kanıtlamak zorundasınız, söz uçar yazı kalır.
Yurtdışından mı geldiniz, yoksa tedaviyi başka bir şehirde mi sürdüreceksiniz? Pasaport kopyaları, seyahat izinleri, eğer varsa konsolosluk onaylı o resmi yazışmalar… Bazı tedavilerde prosedür öylesine katıdır ki, tek bir imza eksik diye koca operasyon ertelenir. İnanın bana, bürokrasi insanı hastalıktan daha çok yorar bazen.
Sevk kağıdı denilen o resmi kağıt parçası... Devlet hastanesinden üniversiteye ya da özel kuruma geçiş yaparken o kağıt sizin her şeyinizdir. Akıllıca davranıp o evrakı ilk gün dosyaya iliştirenler sırasını erkenden alır, diğerleri ise koridorda telefon trafiğiyle ömür tüketir. Tercih sizin tabi, ister organize olun ister kaosun tadını çıkarın...
Refakatçi kalacak kişinin bilgileri, acil durumda aranacaklar listesi, onam formları falan derken liste uzayıp gidiyor. Aslında olay çok basit: Kendinizi bir dedektif gibi düşünün ve hakkınızdaki tüm tıbbi suç delillerini bir araya getirin. Çantayı son dakika hazırlayanların hastane koridorlarında nasıl perişan olduğunu defalarca gördüm, benden söylemesi.
