Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Dün akşamüzeri balkonda oturmuş çayımı yudumlarken, alt komşunun beş yaşındaki ufaklığını gördüm bahçede. Elinde koskoca bir tablet, parmaklar ışık hızında kayıyor, gözler ekrana kilitlenmiş... Dönüp bakmadı bile yanından geçen kediye. İçim cız etmedi desem yalan olur, hani nerede o dizleri kabuk bağlayan çocukluğumuz? Vallahi billahi şaşırdım kaldım o an, insan düşünmeden edemiyor işte.
Ekrana bakma yaşı kaça indi böyle, nereye gidiyoruz biz? Uzmanlar iki yaş diyor, üç yaş diyor ama sokaktaki hayat pek öyle söylemiyor sanki. Bazen diyorum ki altı-yedi yaştan önce o renkli camı çocukların eline hiç vermemek lazım, yani okula başlayana kadar uzakta tutmalı o büyülü dünyayı. Okul çağı gelmeden o ekrana dokunmamalı bence bünye, ilkokul sıraları sanki en doğru eşik.
Bizim zamanımızda sokak lambaları yanana kadar saklambaç oynanırdı, toz toprak içinde kaybolurduk. Şimdiki çocukların sokakları, mahalleleri o küçücük cam ekranın içine sıkışmış kalmış sanki. Masmavi bir gökyüzü dururken orada, bir dokunmatik camın parlaklığında kaybolup gidiyor canım çocukluk. Ne bileyim abi ya, üzülüyor insan ister istemez.
Çocuğa tablet vermek, bazen anne babaya bir nefes molası gibi geliyor, çok iyi anlıyorum o yorgunluğu. Zaten kim suçlayabilir ki akşam eve pestili çıkmış halde dönen bir ebeveyni? Ama işte o kolaylık, sonradan önü alınmaz bir alışkanlığa dönüşüveriyor çaktırmadan... Bir bakmışsın ki çocuk konuşmayı, dokunmayı, hissetmeyi unutmuş.
Geçen gün bir dostum anlattı, çocuğu ekrandan koparabilmek için evde adeta krizler çıkıyormuş. Sahi, ne zaman bu kadar esiri olduk biz bu cihazların? Bazen tamamen yasaklamalı mı acaba, yoksa kısıtlı bir zaman verip kenara mı çekilmeli? İnanın cevabı ben de bilmiyorum bazen, kafam öyle karışıyor ki...
Belki de çözümü çok uzakta aramamak lazım, biraz sabır, biraz da onunla diz dize oturup masal okumak yeterli olur. Çocuk dediğin doğaya, toprağa, taşa dokunmalı; ekrandaki renklere değil, bahardaki çiçeğe bakıp hayal kurmalı. Yavaş yavaş, sindire sindire büyümeli çocukluk... Çok geç kalmadan.
Ekrana bakma yaşı kaça indi böyle, nereye gidiyoruz biz? Uzmanlar iki yaş diyor, üç yaş diyor ama sokaktaki hayat pek öyle söylemiyor sanki. Bazen diyorum ki altı-yedi yaştan önce o renkli camı çocukların eline hiç vermemek lazım, yani okula başlayana kadar uzakta tutmalı o büyülü dünyayı. Okul çağı gelmeden o ekrana dokunmamalı bence bünye, ilkokul sıraları sanki en doğru eşik.
Bizim zamanımızda sokak lambaları yanana kadar saklambaç oynanırdı, toz toprak içinde kaybolurduk. Şimdiki çocukların sokakları, mahalleleri o küçücük cam ekranın içine sıkışmış kalmış sanki. Masmavi bir gökyüzü dururken orada, bir dokunmatik camın parlaklığında kaybolup gidiyor canım çocukluk. Ne bileyim abi ya, üzülüyor insan ister istemez.
Çocuğa tablet vermek, bazen anne babaya bir nefes molası gibi geliyor, çok iyi anlıyorum o yorgunluğu. Zaten kim suçlayabilir ki akşam eve pestili çıkmış halde dönen bir ebeveyni? Ama işte o kolaylık, sonradan önü alınmaz bir alışkanlığa dönüşüveriyor çaktırmadan... Bir bakmışsın ki çocuk konuşmayı, dokunmayı, hissetmeyi unutmuş.
Geçen gün bir dostum anlattı, çocuğu ekrandan koparabilmek için evde adeta krizler çıkıyormuş. Sahi, ne zaman bu kadar esiri olduk biz bu cihazların? Bazen tamamen yasaklamalı mı acaba, yoksa kısıtlı bir zaman verip kenara mı çekilmeli? İnanın cevabı ben de bilmiyorum bazen, kafam öyle karışıyor ki...
Belki de çözümü çok uzakta aramamak lazım, biraz sabır, biraz da onunla diz dize oturup masal okumak yeterli olur. Çocuk dediğin doğaya, toprağa, taşa dokunmalı; ekrandaki renklere değil, bahardaki çiçeğe bakıp hayal kurmalı. Yavaş yavaş, sindire sindire büyümeli çocukluk... Çok geç kalmadan.
