Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Gözümüzü açtığımız andan itibaren bir koşuşturmacadır gidiyor, nefes almaya vaktimiz yok vallahi. Sürekli bir yerlere yetişme çabası, bitmeyen faturalar, patronun dırdırı derken akşam eve kendimizi çuval gibi atıyoruz. E hal böyle olunca vücut bir yerde arıza veriyor tabii. Kimse bize bu hayatın bu kadar yorucu olacağını söylemedi abi, bildiğin omuzlarımızda koca bir şehir taşıyoruz sanki.
İçimizdeki o sürekli öten alarm sesini susturmanın tek yolu, bazen her şeyi olduğu gibi bırakıp arkamıza bile bakmamak. Yapamıyoruz değil mi? Ama yapmak zorundayız; çünkü o bitmek bilmeyen sorumluluklar biz olmadan da bir şekilde dönmeye devam edecek. Kendimize hiç zaman ayırmıyoruz, haftalardır sadece iş ve ev arasında mekik dokuyoruz... Biraz durmak, sadece durup etrafa bakmak bu kadar mı zor?
Şu telefonları bir kenara fırlatmak neden bu kadar korkutucu geliyor bize acaba? Bildirim sesi geldiği an yüreği ağzına gelen bir toplum olduk çıktık, vallahi billahi zihnimizi kendi elimizle çöplüğe çeviriyoruz. Akşamları o ekranı kapatıp bir saat bile olsa kendi sessizliğimizde kalabilsek, o beyindeki uğultunun nasıl bıçak gibi kesildiğini göreceğiz aslında. Bir deneyin ya, hiçbir şey kaybetmezsiniz.
Kafanın içindeki o dert küpünü boşaltmanın en kestirme yolu, zihni değil doğrudan bedeni yormaktır. Çık dışarı, sokaklarda öylesine yürü, ciğerlerin patlayana kadar tempolu adımlarla koştur kendini. Bedenen tükenince o çok büyüttüğümüz dertlerin birden nasıl küçüldüğüne şaşırıp kalacaksınız. Kaslar geşedi mi, zihin de mecburen teslim oluyor zaten.
Mükemmel olmak zorunda değiliz, her şeyi kusursuz yapma sevdası yüzünden ömrümüzü yedik bitirdik. Bırakın biraz da işler aksasın, dünya batmaz ya! "Hayır" demeyi öğrenmediğimiz her gün, başkalarının yükünü kendi sırtımıza biraz daha yüklüyoruz. Kendimize acımamız lazım biraz, yoksa bu tempoda kimse yüzümüze bakmaz...
Bazen de oturup dostlarla iki satır lafın belini kırmak gerekir, derdi içine ata ata insan fıtık olur. Bir çay koyup en yakınınızdakine "ben bittim artık" diyebilmek bile insanın göğsünden tonlarca yükü alıp götürüyor. Yalnız değiliz bu bataklıkta, hepimiz aynı dertten muzdarip şekilde yuvarlanıp gidiyoruz işte. Paylaşınca hafifliyor meret, derdinizi gömün toprağa gitsin.
İçimizdeki o sürekli öten alarm sesini susturmanın tek yolu, bazen her şeyi olduğu gibi bırakıp arkamıza bile bakmamak. Yapamıyoruz değil mi? Ama yapmak zorundayız; çünkü o bitmek bilmeyen sorumluluklar biz olmadan da bir şekilde dönmeye devam edecek. Kendimize hiç zaman ayırmıyoruz, haftalardır sadece iş ve ev arasında mekik dokuyoruz... Biraz durmak, sadece durup etrafa bakmak bu kadar mı zor?
Şu telefonları bir kenara fırlatmak neden bu kadar korkutucu geliyor bize acaba? Bildirim sesi geldiği an yüreği ağzına gelen bir toplum olduk çıktık, vallahi billahi zihnimizi kendi elimizle çöplüğe çeviriyoruz. Akşamları o ekranı kapatıp bir saat bile olsa kendi sessizliğimizde kalabilsek, o beyindeki uğultunun nasıl bıçak gibi kesildiğini göreceğiz aslında. Bir deneyin ya, hiçbir şey kaybetmezsiniz.
Kafanın içindeki o dert küpünü boşaltmanın en kestirme yolu, zihni değil doğrudan bedeni yormaktır. Çık dışarı, sokaklarda öylesine yürü, ciğerlerin patlayana kadar tempolu adımlarla koştur kendini. Bedenen tükenince o çok büyüttüğümüz dertlerin birden nasıl küçüldüğüne şaşırıp kalacaksınız. Kaslar geşedi mi, zihin de mecburen teslim oluyor zaten.
Mükemmel olmak zorunda değiliz, her şeyi kusursuz yapma sevdası yüzünden ömrümüzü yedik bitirdik. Bırakın biraz da işler aksasın, dünya batmaz ya! "Hayır" demeyi öğrenmediğimiz her gün, başkalarının yükünü kendi sırtımıza biraz daha yüklüyoruz. Kendimize acımamız lazım biraz, yoksa bu tempoda kimse yüzümüze bakmaz...
Bazen de oturup dostlarla iki satır lafın belini kırmak gerekir, derdi içine ata ata insan fıtık olur. Bir çay koyup en yakınınızdakine "ben bittim artık" diyebilmek bile insanın göğsünden tonlarca yükü alıp götürüyor. Yalnız değiliz bu bataklıkta, hepimiz aynı dertten muzdarip şekilde yuvarlanıp gidiyoruz işte. Paylaşınca hafifliyor meret, derdinizi gömün toprağa gitsin.
