Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Tartıya çıkıyorsun, o lanet sayı sana bakıyor, sen ona bakıyorsun ve kafanda direkt o deli soru: "Ben haftaya 5 kilo veriririm ya!" Vallahi veremezsin abi, versen de o giden kas olur, su olur, canından can gider. Gazetecilik yıllarımda da çok gördüm bu tipleri; manşetlere bakıp "Ayda 10 kilo verdiren mucize kür" diye koşanların sonu hep hüsran. İşin analitik kısmı net aslında; senin bazal metabolizma hızın ne, gün içinde ne kadar yakıyorsun, o matematik oturmuyorsa gerisi tamamen hayal ürünü. Hedef koyarken o ilk heyecanla gözü karartmak yerine, önce bir sakin olup aynadaki o insana haksızlık etmemeyi öğrenmek gerekiyor galiba...
Şimdi şu formüle bir baksana, hani hep derler ya kalori açığı diye... İşte orada film kopuyor çünkü vücut dediğin şey aptal bir makine değil, sen onu aç bıraktığın an kıtlık moduna girip her şeyi tutmaya başlıyor. Yani öyle "Ben bugün sadece salata yedim, yarın kesin yarım kilo gitmiştir" mantığı külliyen yalan, sistem öyle çalışmıyor dostum. Kendine "Ben üç ayda şu kadar yağ oranına düşeceğim" dediğinde, bu rakamın arkasında bilimsel bir taban var mı, yoksa tamamen komşunun diyet listesinden mi aşırdın? Gerçekçi bir hedef, aslında senin mevcut kilonun yüzde onunu altı aya yaymandır ki bu da işin tıbbi, yani mantıklı tarafı.
Bırakalım bu işleri ya, gerçekten sıkılmadık mı her pazartesi yeni bir hayata başlamaktan?
Geçen gün bir danışanımla konuşuyorum, kadın kafaya koymuş, düğüne kadar iğne ipliğe dönecek. Dedim ki, "Bak güzel kardeşim, bu hücrelerin bir hafızası var, sen onlara bir anda ihanet edersen, onlar da senden acısını fena çıkarır." Hakikaten de öyle, tartıdaki dalgalanmaları hayatın merkezine koyunca insan delirecek gibi oluyor bazen. Bir gün bakıyorsun eksi bir, ertesi gün artı iki... E ne oldu şimdi, o kadar emek çöp mü oldu yani? Değil işte; ödem var, hormonal denge var, stres var, var oğlu var.
Analiz dediğin şey sadece rakamlardan ibaret olsaydı, dünyadaki bütün matematikçiler sıfır beden gezerdi ortalıkta. İşin psikolojik analizini kaçırıyoruz; o hedefi koyarken hayat tarzını, her gün uğraştığın o bitmek bilmeyen mesaileri, çocukların peşinde koşarken harcadığın enerjiyi hesaba katıyor musun peki? Bence hayır. Kendimize karşı o kadar acımasızız ki, bir haftada mucizeler yaratamadık diye hemen havlu atıp mutfaktaki o tatlı kavanozuna gömülüyoruz. Hedef dediğin şey esnek olmalı, kırılgan değil; bugün başaramadıysan yarın kaldığın yerden devam edebilecek kadar esnek...
Yani uzun lafın kısası, o hedefleri koyarken biraz da kendimizle barış imzalamamız lazım...
Şimdi şu formüle bir baksana, hani hep derler ya kalori açığı diye... İşte orada film kopuyor çünkü vücut dediğin şey aptal bir makine değil, sen onu aç bıraktığın an kıtlık moduna girip her şeyi tutmaya başlıyor. Yani öyle "Ben bugün sadece salata yedim, yarın kesin yarım kilo gitmiştir" mantığı külliyen yalan, sistem öyle çalışmıyor dostum. Kendine "Ben üç ayda şu kadar yağ oranına düşeceğim" dediğinde, bu rakamın arkasında bilimsel bir taban var mı, yoksa tamamen komşunun diyet listesinden mi aşırdın? Gerçekçi bir hedef, aslında senin mevcut kilonun yüzde onunu altı aya yaymandır ki bu da işin tıbbi, yani mantıklı tarafı.
Bırakalım bu işleri ya, gerçekten sıkılmadık mı her pazartesi yeni bir hayata başlamaktan?
Geçen gün bir danışanımla konuşuyorum, kadın kafaya koymuş, düğüne kadar iğne ipliğe dönecek. Dedim ki, "Bak güzel kardeşim, bu hücrelerin bir hafızası var, sen onlara bir anda ihanet edersen, onlar da senden acısını fena çıkarır." Hakikaten de öyle, tartıdaki dalgalanmaları hayatın merkezine koyunca insan delirecek gibi oluyor bazen. Bir gün bakıyorsun eksi bir, ertesi gün artı iki... E ne oldu şimdi, o kadar emek çöp mü oldu yani? Değil işte; ödem var, hormonal denge var, stres var, var oğlu var.
Analiz dediğin şey sadece rakamlardan ibaret olsaydı, dünyadaki bütün matematikçiler sıfır beden gezerdi ortalıkta. İşin psikolojik analizini kaçırıyoruz; o hedefi koyarken hayat tarzını, her gün uğraştığın o bitmek bilmeyen mesaileri, çocukların peşinde koşarken harcadığın enerjiyi hesaba katıyor musun peki? Bence hayır. Kendimize karşı o kadar acımasızız ki, bir haftada mucizeler yaratamadık diye hemen havlu atıp mutfaktaki o tatlı kavanozuna gömülüyoruz. Hedef dediğin şey esnek olmalı, kırılgan değil; bugün başaramadıysan yarın kaldığın yerden devam edebilecek kadar esnek...
Yani uzun lafın kısası, o hedefleri koyarken biraz da kendimizle barış imzalamamız lazım...
