Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Her pazartesi sabahı çöpe atılan o listeler var ya, aslında insanın kendi geleceğine yazdığı ama asla okuyamadığı yarım kalmış birer mektuptan farksızdır. Kendimize verdiğimiz sözlerin ağırlığı altında ezilirken, diyet yapmayı bir cezaevi rejimine dönüştürüyoruz her seferinde. Niye yapıyoruz bunu kendimize, vallahi akıl kârı değil... Bir kibrit kutusu peynirle başlayan o meşhur döngü, ruhumuzu aç bırakmaktan başka ne işe yaradı şimdiye kadar? Oysa mesele sadece bedeni değil, o bedenin içindeki kırılgan neşeyi de doyurabilmekte.
Mutfak tezgahında duran o taze sebzelerin rengi, aslında sadece vitamin deposu değil, yaşamın ta kendisidir. İnsan ne yiyorsa ona dönüşüyor derler ya, çok doğru; sadece bedenen değil, zihnen de o renklerin enerjisine muhtacız. Sürekli bir kalori hesabı, durmaksızın çalışan o tartı ibresi... İnsanı hayattan soğutuyor abi, gerçekten. Kendimizi kısıtlamak yerine tabağımıza renk katmayı, o tabağı bir tuval gibi görmeyi öğrendiğimiz gün zincirleri kıracağız galiba. Denge dediğimiz o kutsal kavram, zaten yasakların bittiği yerde başlıyor.
Bir insanın kendi biyolojisiyle inatlaşması, rüzgara karşı yürümeye çalışmasından farksız, beyhude bir çabadır. Komşunun diyet listesiyle yola çıkanlar, o yolun ilk virajında neden hep nefessiz kalıyor sanıyorsunuz? Çünkü her metabolizma, kendi ritmiyle akan, kimseye benzemez benzersiz bir nehir gibidir. Kendini dinlemek, vücudun o sessiz çığlıklarına kulak vermek gerekiyor bazen. Hangi gıda seni gerçekten canlandırıyor, hangisi sadece ağırlık yapıyor... İşte bütün sır, bu soruların cevabında saklı aslında.
Yıllarca bize dayatılan o katı kurallar, mutfaktaki neşemizi ve tabağımızla kurduğumuz o saf sevgiyi sinsice elimizden aldı. Her lokmada suçluluk hissetmek, her kaçamakta sanki büyük bir günah işlemiş gibi vicdan azabıyla kavrulmak... İnsan bu kadar yükü nasıl taşır yahu, yazık değil mi ruhumuza? Beslenmek, hayatta kalma mücadelesinden çok daha öte, kendimize sunduğumuz en zarif şefkat gösterisidir. Tabağına sevgiyle bakmayı becerebilen insan, zaten zararlı olanı oraya yakıştıramaz bir süre sonra.
Zorlama disiplinlerin ömrü, ilk fırından çıkan sıcak ekmek kokusuna kadardır ve bu kaçınılmaz son her defasında canımızı sıkar. Kendimizi kandırmayalım şimdi, o kokuya karşı koyabilen kaç kişi var aramızda? Önemli olan o ekmeği tamamen hayatından çıkarmak değil, onunla barış imzalamak, makul bir sınırda buluşabilmek. Yasakladığın her şey, içinde kocaman bir arzu balonuna dönüşür ve ilk fırsatta patlar... Bu yüzden, o katı kuralları bir kenara bırakıp kendi esnek sınırlarını çizmek en doğrusu galiba.
Hayat, milimetrik hesaplarla ve gramı gramına ölçülmüş porsiyonlarla harcanamayacak kadar kısa ve son derece akışkandır. Kendine bir iyilik yapmak istiyorsan bugün, o katı listeleri yırtıp at ve sadece ne yediğini hissetmeye çalış. Yavaşça çiğne, tadını çıkar, o yemeğin sana geliş hikayesini düşün... Zira sağlıklı beslenmek bir varış noktası değil, ömür boyu süren, inişli çıkışlı ama son derece keyifli bir yolculuk.
Mutfak tezgahında duran o taze sebzelerin rengi, aslında sadece vitamin deposu değil, yaşamın ta kendisidir. İnsan ne yiyorsa ona dönüşüyor derler ya, çok doğru; sadece bedenen değil, zihnen de o renklerin enerjisine muhtacız. Sürekli bir kalori hesabı, durmaksızın çalışan o tartı ibresi... İnsanı hayattan soğutuyor abi, gerçekten. Kendimizi kısıtlamak yerine tabağımıza renk katmayı, o tabağı bir tuval gibi görmeyi öğrendiğimiz gün zincirleri kıracağız galiba. Denge dediğimiz o kutsal kavram, zaten yasakların bittiği yerde başlıyor.
Bir insanın kendi biyolojisiyle inatlaşması, rüzgara karşı yürümeye çalışmasından farksız, beyhude bir çabadır. Komşunun diyet listesiyle yola çıkanlar, o yolun ilk virajında neden hep nefessiz kalıyor sanıyorsunuz? Çünkü her metabolizma, kendi ritmiyle akan, kimseye benzemez benzersiz bir nehir gibidir. Kendini dinlemek, vücudun o sessiz çığlıklarına kulak vermek gerekiyor bazen. Hangi gıda seni gerçekten canlandırıyor, hangisi sadece ağırlık yapıyor... İşte bütün sır, bu soruların cevabında saklı aslında.
Yıllarca bize dayatılan o katı kurallar, mutfaktaki neşemizi ve tabağımızla kurduğumuz o saf sevgiyi sinsice elimizden aldı. Her lokmada suçluluk hissetmek, her kaçamakta sanki büyük bir günah işlemiş gibi vicdan azabıyla kavrulmak... İnsan bu kadar yükü nasıl taşır yahu, yazık değil mi ruhumuza? Beslenmek, hayatta kalma mücadelesinden çok daha öte, kendimize sunduğumuz en zarif şefkat gösterisidir. Tabağına sevgiyle bakmayı becerebilen insan, zaten zararlı olanı oraya yakıştıramaz bir süre sonra.
Zorlama disiplinlerin ömrü, ilk fırından çıkan sıcak ekmek kokusuna kadardır ve bu kaçınılmaz son her defasında canımızı sıkar. Kendimizi kandırmayalım şimdi, o kokuya karşı koyabilen kaç kişi var aramızda? Önemli olan o ekmeği tamamen hayatından çıkarmak değil, onunla barış imzalamak, makul bir sınırda buluşabilmek. Yasakladığın her şey, içinde kocaman bir arzu balonuna dönüşür ve ilk fırsatta patlar... Bu yüzden, o katı kuralları bir kenara bırakıp kendi esnek sınırlarını çizmek en doğrusu galiba.
Hayat, milimetrik hesaplarla ve gramı gramına ölçülmüş porsiyonlarla harcanamayacak kadar kısa ve son derece akışkandır. Kendine bir iyilik yapmak istiyorsan bugün, o katı listeleri yırtıp at ve sadece ne yediğini hissetmeye çalış. Yavaşça çiğne, tadını çıkar, o yemeğin sana geliş hikayesini düşün... Zira sağlıklı beslenmek bir varış noktası değil, ömür boyu süren, inişli çıkışlı ama son derece keyifli bir yolculuk.
