Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Obeziteyle mücadele ettiğinizi anlamak için öyle laboratuvar sonuçlarına, devasa tıbbi raporlara falan ihtiyacınız yok; vücudunuz size o acı gerçeği her sabah, her aynaya baktığınızda zaten fısıldıyor. O ilk sinyal nerede geliyor biliyor musunuz? Merdivenleri çıkarken, daha üçüncü basamakta tıkanıp kaldığınızda... Eskiden koşarak çıktığınız o basamaklar şimdi sanki Everest tepesi gibi dik gelmeye başladıysa, ciğerleriniz isyan ediyorsa durum ciddi demektir. Nefes nefese kalmak sadece kondisyonsuzluk değil, vücudun taşıyamadığı o ekstra yükün feryadıdır vallahi billahi. Yani aslında olay sadece kıyafetlerin dar gelmesinden çok daha öte bir yerde, tam şuranızda, göğüs kafesinizin derinliklerinde başlıyor.
Eklem ağrıları öyle sinsice yerleşir ki hayatınıza, bir bakmışsınız her sabah yataktan seksen yaşında bir ihtiyar gibi inliyerek kalkıyorsunuz. Dizleriniz, o zavallı eklemleriniz her adımda "Lütfen dur artık!" diye yalvarıyor adeta. Taşıma kapasitesi aşılmış bir köprü gibi gıcırdıyor tüm iskelet sisteminiz. Ayak bileklerindeki o kronik sızılar, beldeki o bitmek bilmeyen baskı... Bunlar yaşlanma belirtisi değil sevgili dostum, düpedüz vücudunun sana "Ben bu ağırlığı kaldıramıyorum" deme şekli. Hani bazen insan hisseder ya, taş taşıyor gibi...
Gece uykularınız tam bir kabusa döndüyse, sabaha karşı kan ter içinde uyanıp odanın içinde oksijen arıyorsanız geçmiş olsun. Horlama deyip geçmeyin abi ya, o gürültünün arkasında aslında nefessiz kalan, boğulan bir beden var. Uyku apnesi denen o sinsi canavar, obezitenin en net, en somut göstergelerinden biridir. Geceleri düzgün uyuyamayan insan sabah nasıl dinamik olsun, nasıl hayata güler yüzle baksın? Gün boyu üzerinize çöken o ağır uyuşukluk hissi, sürekli esnemeler falan... Hepsi birbirine bağlı işte.
Sürekli bir şeyler atıştırma ihtiyacı, bitmek bilmeyen o tatlı krizleri aslında midenizin değil, tamamen bozulan hormonlarınızın size oynadığı kirli bir oyundur. İnsülin direnci denen o bela bir kez kapıyı çaldı mı, kendinizi her iki saatte bir buzdolabının önünde nöbet tutarken bulursunuz. Doymak nedir bilmeyen bir metabolizma, sürekli açlık sinyalleri gönderen bir beyin... İnsan bazen iradesine kızıyor ama inan bana suç tamamen sende değil, bozulan o kimyasal dengede. Yani açlık hissi artık fiziksel bir ihtiyaçtan çıkıp tamamen hormonal bir sapmaya dönüştüyse tehlike çanları çalıyor demektir.
Aynadaki o yabancıya bakıp "Bu ben miyim gerçekten?" diye sormaya başladığınız an, işin psikolojik boyutunun fiziksel boyutunu çoktan aştığını anlarsınız. Kıyafet seçerken şıklığa değil, sadece "Kusurları ne kadar kapatıyor?" sorusuna odaklanmak... İnsanın kendine olan güveninin, o neşeli halinin yavaş yavaş eriyip gitmesi öyle can acıtıcı ki. Sosyal ortamlardan kaçmalar, fotoğraf çekilirken hep arkalara saklanmalar... Kendini saklama ihtiyacı, obezitenin ruhu nasıl esir aldığının en büyük kanıtıdır aslında.
Eklem ağrıları öyle sinsice yerleşir ki hayatınıza, bir bakmışsınız her sabah yataktan seksen yaşında bir ihtiyar gibi inliyerek kalkıyorsunuz. Dizleriniz, o zavallı eklemleriniz her adımda "Lütfen dur artık!" diye yalvarıyor adeta. Taşıma kapasitesi aşılmış bir köprü gibi gıcırdıyor tüm iskelet sisteminiz. Ayak bileklerindeki o kronik sızılar, beldeki o bitmek bilmeyen baskı... Bunlar yaşlanma belirtisi değil sevgili dostum, düpedüz vücudunun sana "Ben bu ağırlığı kaldıramıyorum" deme şekli. Hani bazen insan hisseder ya, taş taşıyor gibi...
Gece uykularınız tam bir kabusa döndüyse, sabaha karşı kan ter içinde uyanıp odanın içinde oksijen arıyorsanız geçmiş olsun. Horlama deyip geçmeyin abi ya, o gürültünün arkasında aslında nefessiz kalan, boğulan bir beden var. Uyku apnesi denen o sinsi canavar, obezitenin en net, en somut göstergelerinden biridir. Geceleri düzgün uyuyamayan insan sabah nasıl dinamik olsun, nasıl hayata güler yüzle baksın? Gün boyu üzerinize çöken o ağır uyuşukluk hissi, sürekli esnemeler falan... Hepsi birbirine bağlı işte.
Sürekli bir şeyler atıştırma ihtiyacı, bitmek bilmeyen o tatlı krizleri aslında midenizin değil, tamamen bozulan hormonlarınızın size oynadığı kirli bir oyundur. İnsülin direnci denen o bela bir kez kapıyı çaldı mı, kendinizi her iki saatte bir buzdolabının önünde nöbet tutarken bulursunuz. Doymak nedir bilmeyen bir metabolizma, sürekli açlık sinyalleri gönderen bir beyin... İnsan bazen iradesine kızıyor ama inan bana suç tamamen sende değil, bozulan o kimyasal dengede. Yani açlık hissi artık fiziksel bir ihtiyaçtan çıkıp tamamen hormonal bir sapmaya dönüştüyse tehlike çanları çalıyor demektir.
Aynadaki o yabancıya bakıp "Bu ben miyim gerçekten?" diye sormaya başladığınız an, işin psikolojik boyutunun fiziksel boyutunu çoktan aştığını anlarsınız. Kıyafet seçerken şıklığa değil, sadece "Kusurları ne kadar kapatıyor?" sorusuna odaklanmak... İnsanın kendine olan güveninin, o neşeli halinin yavaş yavaş eriyip gitmesi öyle can acıtıcı ki. Sosyal ortamlardan kaçmalar, fotoğraf çekilirken hep arkalara saklanmalar... Kendini saklama ihtiyacı, obezitenin ruhu nasıl esir aldığının en büyük kanıtıdır aslında.
