Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen gün klinikte kahvemi yudumlarken, bacaklarındaki o inatçı ödemlerden dert yanan eski bir dostumun gözlerindeki o tedirginliği gördüm; hani şu "Ameliyat bitti ama asıl macera şimdi mi başlıyor?" bakışı... İnsanın aynaya bakıp "Ben ne yaptım?" dediği o ilk kırk sekiz saat var ya, işte tam orada soğukkanlı kalmak her şeyden önemli. Ameliyattan çıkıp eve geldiğinizde vücudunuzun verdiği o tuhaf reaksiyonlar, aslında tamamen savunma mekanizmasının bir parçası. Yani o ilk günler hissettiğiniz sızılar, hafif morluklar falan gayet normal, vallahi billahi bak... Kendinize biraz zaman tanıyın, vücut içeride resmen yeniden yapılanıyor çünkü.
Hastaneden çıktığınız an itibarıyla üzerinize geçirilen o sıkı, adeta ikinci bir ten gibi duran medikal korselerle yaşama sanatı başlıyor bir kere. Bizim insanımız sıcağı sevmez, bunalır, "Şunu iki dakika gevşetsem ne olur ki abi?" der ama işte o iş öyle olmuyor maalesef. Korse dediğin şey orada sadece bir kıyafet değil; derinin altındaki boşlukları yapıştırmak, o biriken sıvıları kontrol altında tutmak için adeta bir kalkan vazifesi görüyor. Bir nevi vücudun yeni haritasını çiziyor o kumaş parçası... Sıkı sıkıya sarılacaksınız ona, başka yolu yok.
Geçen sene operasyon geçiren bir danışanım, "Hocam, kendimi kuş gibi hafiflemiş hissetmek için sabırsızlanıyorum ama her yerim davul gibi," diye mesaj atmıştı gecenin bir yarısı. Haklı, çünkü o tartıdaki rakamlar ilk haftalarda sizi deli edebilir; ödem öyle bir merettir ki insanı olduğundan daha şiş gösterir. Aynadaki o yalancı dolgunluğa aldanıp moral bozmak yok, zira o sular yavaş yavaş çekilecek. Vücudun su tutma evresi geçtikten sonra altından çıkacak o yeni hatları düşündükçe insan zaten sabretmeyi öğreniyor bir şekilde...
Yürümek ama öyle maraton koşar gibi değil, hafif hafif, ev içinde adımlayarak dolaşmak o kadar mucizevi bir şey ki... Koltuğa çakılıp kalmak, "Ben hastayım" psikolojisine girmek iyileşmeyi hızlandırmıyor, aksine dolaşımı tembelleştiriyor iyice. Akşamüstleri balkonda ufak turlar atmak, koridorda yavaşça gidip gelmek o bacaklardaki, karındaki sızıyı öyle bir dağıtıyor ki şaşarsınız. Hem kan devir daim yapacak ki o biriken sıvılar vücuttan bir an önce atılabilsin... Tabii kendinizi hırpalamadan, tatlı tatlı.
Mutfaktan gelen o mis gibi börek kokularına, tuzlu tuzlu atıştırmalıklara bir süre uzaktan bakmak zorundasınız, orası kesin. Tuz demek doğrudan ödem demek, yani emeğinize kendi ellerinizle ket vurmak demek bir nevi... Su bardağını elinizden hiç düşürmeyeceksiniz bu süreçte; ne kadar çok su, o kadar hızlı arınma ve o kadar çabuk toparlanma. Beslenmeyi bir angarya gibi değil, vücudunuza verdiğiniz bir ödül gibi görünce zaten her şey kendiliğinden düzene giriyor...
İlk bir ayı kazasız belasız atlattıktan sonra o sertleşen dokuları yumuşatmak için yapılacak en güzel şey, uzman ellerden çıkacak hafif masajlar. Dokunduğunuzda hissettiğiniz o tuhaf sertlikler, hani o "Acaba böyle mi kalacak?" dedirten yumrular var ya... İşte onlar lenf drenaj masajlarıyla, doğru dokunuşlarla pamuk gibi açılıyor zamanla. Kendi kendinize de yapabilirsiniz tabii ama bir bilene bırakmak süreci inanılmaz kısaltıyor. Zaten bir bakmışsınız, aylar geçmiş ve o eski sıkıntılı günlerden eser kalmamış...
Hastaneden çıktığınız an itibarıyla üzerinize geçirilen o sıkı, adeta ikinci bir ten gibi duran medikal korselerle yaşama sanatı başlıyor bir kere. Bizim insanımız sıcağı sevmez, bunalır, "Şunu iki dakika gevşetsem ne olur ki abi?" der ama işte o iş öyle olmuyor maalesef. Korse dediğin şey orada sadece bir kıyafet değil; derinin altındaki boşlukları yapıştırmak, o biriken sıvıları kontrol altında tutmak için adeta bir kalkan vazifesi görüyor. Bir nevi vücudun yeni haritasını çiziyor o kumaş parçası... Sıkı sıkıya sarılacaksınız ona, başka yolu yok.
Geçen sene operasyon geçiren bir danışanım, "Hocam, kendimi kuş gibi hafiflemiş hissetmek için sabırsızlanıyorum ama her yerim davul gibi," diye mesaj atmıştı gecenin bir yarısı. Haklı, çünkü o tartıdaki rakamlar ilk haftalarda sizi deli edebilir; ödem öyle bir merettir ki insanı olduğundan daha şiş gösterir. Aynadaki o yalancı dolgunluğa aldanıp moral bozmak yok, zira o sular yavaş yavaş çekilecek. Vücudun su tutma evresi geçtikten sonra altından çıkacak o yeni hatları düşündükçe insan zaten sabretmeyi öğreniyor bir şekilde...
Yürümek ama öyle maraton koşar gibi değil, hafif hafif, ev içinde adımlayarak dolaşmak o kadar mucizevi bir şey ki... Koltuğa çakılıp kalmak, "Ben hastayım" psikolojisine girmek iyileşmeyi hızlandırmıyor, aksine dolaşımı tembelleştiriyor iyice. Akşamüstleri balkonda ufak turlar atmak, koridorda yavaşça gidip gelmek o bacaklardaki, karındaki sızıyı öyle bir dağıtıyor ki şaşarsınız. Hem kan devir daim yapacak ki o biriken sıvılar vücuttan bir an önce atılabilsin... Tabii kendinizi hırpalamadan, tatlı tatlı.
Mutfaktan gelen o mis gibi börek kokularına, tuzlu tuzlu atıştırmalıklara bir süre uzaktan bakmak zorundasınız, orası kesin. Tuz demek doğrudan ödem demek, yani emeğinize kendi ellerinizle ket vurmak demek bir nevi... Su bardağını elinizden hiç düşürmeyeceksiniz bu süreçte; ne kadar çok su, o kadar hızlı arınma ve o kadar çabuk toparlanma. Beslenmeyi bir angarya gibi değil, vücudunuza verdiğiniz bir ödül gibi görünce zaten her şey kendiliğinden düzene giriyor...
İlk bir ayı kazasız belasız atlattıktan sonra o sertleşen dokuları yumuşatmak için yapılacak en güzel şey, uzman ellerden çıkacak hafif masajlar. Dokunduğunuzda hissettiğiniz o tuhaf sertlikler, hani o "Acaba böyle mi kalacak?" dedirten yumrular var ya... İşte onlar lenf drenaj masajlarıyla, doğru dokunuşlarla pamuk gibi açılıyor zamanla. Kendi kendinize de yapabilirsiniz tabii ama bir bilene bırakmak süreci inanılmaz kısaltıyor. Zaten bir bakmışsınız, aylar geçmiş ve o eski sıkıntılı günlerden eser kalmamış...
