Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Labioplasti dediğin şey aslında tam bir "kulaktan kulağa" mevzusu, vallahi bak. Kimse yüksek sesle konuşmaz ama herkes internette deli gibi aratır. Temelde olay şu: Vajina girişindeki o iç dudakların sarkması, asimetrik durması ya da normalden büyük olması can sıkar. Bu durum sadece görsel bir mesele de değil abi ya, işin fiziksel eziyeti var bir kere. Kot pantolon giyersin batar, bisiklete binersin canın yanar, spor yaparken sürekli bir rahatsızlık hissi... Yani öyle tamamen keyfi, "estetik olsun" kafasıyla yapılacak bir iş değil bu, doğrudan yaşam kalitesini baltalayan bir şey.
İnternetteki o süslü klinik yazılarını falan bir kenara bırakın şimdi. Yok "konforlu süreç", yok "büyülü dokunuş"... Geçiniz bunları. Bu bir ameliyat, bildiğin kesip biçiyorlar orada. İşin aslı, kadınların buradaki asıl derdi o aynaya baktıklarında hissettikleri o tuhaf özgüven kaybı. Kimse bunu partnerine bile kolay kolay itiraf edemiyor, içine atıyor. Sonra bir bakıyorsun, yıllarca bu yükü taşımış biri pat diye masaya yatma kararı alıyor. Haklılar da yani, neden her gün o huzursuzluğu çekesin ki?
Piyasada o kadar çok teknik havada uçuşuyor ki insanın kafasının karışmaması imkansız. Lazerle yapanı var, cerrahi makasla keseni var, V plastik bilmem nesi var... Ama işin gerçeği şu; senin dokun neyi gerektiriyorsa en doğrusu odur, gerisi tamamen pazarlama stratejisi. Ameliyat masasına oturmadan önce o doktorun daha önce yaptığı işleri iyice bir deşmek lazım. Sonuçta geri dönüşü olmayan bir bölge, şakaya gelmez. Bazısı öyle bir kesiyor ki, kuşa çeviriyor afedersin... Sonra uğraş dur his kaybıyla, kurulukla.
Vallahi billahi ilk üç gün o yatağa çakılıp kalıyorsun, bunu baştan kabul edelim. Kimse size "ertesi gün işe dönersiniz" masalı anlatmasın. O bölge deli gibi şişiyor, zonkluyor, yürürken penguen gibi oluyorsun resmen. Buz koyuyorsun sürekli, her tuvalet sonrası ayrı bir pansuman ritüeli... Ama işin garip tarafı ne biliyor musunuz? O ilk haftanın acısı sızısı geçtikten sonra, kadınların yüzde doksan dokuzu "iyi ki de yaptırmışım" diyor. O psikolojik rahatlama, o üzerindeki yükün kalkması hissi her şeye değiyor galiba.
Yahu bir de şu "bakireler yaptırabilir mi" sorusu var ki, her forumda karşımıza çıkıyor. Kızlık zarı içeride bir yerde, bu dudaklar ise tamamen dışarıda... Yani teknik olarak o bölgeyle hiçbir alakası yok bu işin. On sekizini doldurmuş her kadın, eğer fiziksel veya psikolojik olarak o fazlalıklardan rahatsızsa gider tıpış tıpış yaptırır, kimseye de hesap vermek zorunda değil. Toplumsal baskı, "aman ayıp" kafası yüzünden bu acıyı çeken o kadar çok insan var ki...
Sonuçta bu senin bedenin, senin kararın. Eğer o aynadaki görüntü ya da günlük hayattaki o bitmek bilmeyen batma hissi seni hayattan soğutuyorsa, bir dakika bile düşünmeyeceksin aslında. Doğru insanı bulacaksın, paranı ayarlayacaksın ve o korku eşiğini geçeceksiniz... Yoksa ömür boyu o çamaşırın içinde seni rahatsız eden bir şeyle yaşamak tam bir işkence.
İnternetteki o süslü klinik yazılarını falan bir kenara bırakın şimdi. Yok "konforlu süreç", yok "büyülü dokunuş"... Geçiniz bunları. Bu bir ameliyat, bildiğin kesip biçiyorlar orada. İşin aslı, kadınların buradaki asıl derdi o aynaya baktıklarında hissettikleri o tuhaf özgüven kaybı. Kimse bunu partnerine bile kolay kolay itiraf edemiyor, içine atıyor. Sonra bir bakıyorsun, yıllarca bu yükü taşımış biri pat diye masaya yatma kararı alıyor. Haklılar da yani, neden her gün o huzursuzluğu çekesin ki?
Piyasada o kadar çok teknik havada uçuşuyor ki insanın kafasının karışmaması imkansız. Lazerle yapanı var, cerrahi makasla keseni var, V plastik bilmem nesi var... Ama işin gerçeği şu; senin dokun neyi gerektiriyorsa en doğrusu odur, gerisi tamamen pazarlama stratejisi. Ameliyat masasına oturmadan önce o doktorun daha önce yaptığı işleri iyice bir deşmek lazım. Sonuçta geri dönüşü olmayan bir bölge, şakaya gelmez. Bazısı öyle bir kesiyor ki, kuşa çeviriyor afedersin... Sonra uğraş dur his kaybıyla, kurulukla.
Vallahi billahi ilk üç gün o yatağa çakılıp kalıyorsun, bunu baştan kabul edelim. Kimse size "ertesi gün işe dönersiniz" masalı anlatmasın. O bölge deli gibi şişiyor, zonkluyor, yürürken penguen gibi oluyorsun resmen. Buz koyuyorsun sürekli, her tuvalet sonrası ayrı bir pansuman ritüeli... Ama işin garip tarafı ne biliyor musunuz? O ilk haftanın acısı sızısı geçtikten sonra, kadınların yüzde doksan dokuzu "iyi ki de yaptırmışım" diyor. O psikolojik rahatlama, o üzerindeki yükün kalkması hissi her şeye değiyor galiba.
Yahu bir de şu "bakireler yaptırabilir mi" sorusu var ki, her forumda karşımıza çıkıyor. Kızlık zarı içeride bir yerde, bu dudaklar ise tamamen dışarıda... Yani teknik olarak o bölgeyle hiçbir alakası yok bu işin. On sekizini doldurmuş her kadın, eğer fiziksel veya psikolojik olarak o fazlalıklardan rahatsızsa gider tıpış tıpış yaptırır, kimseye de hesap vermek zorunda değil. Toplumsal baskı, "aman ayıp" kafası yüzünden bu acıyı çeken o kadar çok insan var ki...
Sonuçta bu senin bedenin, senin kararın. Eğer o aynadaki görüntü ya da günlük hayattaki o bitmek bilmeyen batma hissi seni hayattan soğutuyorsa, bir dakika bile düşünmeyeceksin aslında. Doğru insanı bulacaksın, paranı ayarlayacaksın ve o korku eşiğini geçeceksiniz... Yoksa ömür boyu o çamaşırın içinde seni rahatsız eden bir şeyle yaşamak tam bir işkence.
