Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Tıbbın yapabilecekleri bazen insanı hayret ettiriyor gerçekten, yani koskoca anatominin yıllar içindeki değişimine tek bir operasyonla müdahale etmek... Kalıcı kızlık zarı dikimi dedikleri şey tam olarak bu; vücudun kendi dokusunu kullanarak orada yepyeni, kalıcı bir katman oluşturuyorlar. Hani bazı ameliyatlar vardır ya, yapıldıktan sonra zaman geçse de ilk günkü gibi durur, işte bu flep yöntemi de aynen öyle bir mantıkla çalışıyor. Süre sınırı yok, haftalar da geçse yıllar da geçse o doku orada kendi kendine yaşamaya devam ediyor abi.
Doktorların odasına girerken o heyecanı, o iç sesin karmaşasını tahmin edebiliyorum, insan ister istemez "Ya tutmazsa, ya anlaşılırsa?" diye kendini yiyip bitiriyor vallahi. Ama işin bilimsel gerçeğine bakarsan, mikro cerrahi teknikleri artık o kadar ilerledi ki, dışarıdan bakan bir gözün, hatta normal bir muayenenin bile bunu anlaması neredeyse imkansız. Vücut oradaki yeni dikişleri, o kaydırılan dokuyu öyle bir benimsiyor, öyle bir kendinden kılıyor ki... Mucize gibi bir şey aslında.
Evlilik tarihi net olmayanlar, hayatın akışında ne zaman ne olacağını kestiremeyenler için bu kalıcı yöntem tam bir kurtarıcı oluyor galiba. Geçici olanlar gibi "Aman düğüne kaç gün kaldı, eyvah süre daralıyor" stresi yok, takvimi tamamen unutuyorsun. Bir kere yaptırıyorsun, sonra hayatına kaldığın yerden, kafan tamamen rahat bir şekilde devam ediyorsun; yani o psikolojik yükü omuzlarından tek seferde indirip atmak gibi.
Operasyon dediğime bakmayın, öyle günlerce hastanede yatmalı, acıdan kıvranmalı bir süreç kesinlikle değil, lokal anesteziyle yarım saatte bitiveriyor her şey. Tabii sonrasındaki o ilk birkaç haftalık iyileşme döneminde doktorun sözünden çıkmamak, orayı gözün gibi korumak şart. Ağır kaldırmayacaksın, temizliğe dikkat edeceksin, yani kısacası o yeni dokunun oraya sımsıkı tutunması için ona biraz zaman tanıyacaksın...
Bazen sadece bedensel bir tamir gibi görünür dışarıdan ama aslında insanın ruhuna dokunan, o sıkışmışlık hissini alıp götüren bir kapıdır bu süreç. Karar vermek zor, biliyorum, insanın kafasında binbir tilki dönüyor... Ama doğru uzmanı bulduğunda, aklındaki tüm o acabalar, korkular bir anda uçup gidiyor, geriye sadece kendi hayatın üzerinde kurduğun o mutlak kontrolün hafifliği kalıyor.
Doktorların odasına girerken o heyecanı, o iç sesin karmaşasını tahmin edebiliyorum, insan ister istemez "Ya tutmazsa, ya anlaşılırsa?" diye kendini yiyip bitiriyor vallahi. Ama işin bilimsel gerçeğine bakarsan, mikro cerrahi teknikleri artık o kadar ilerledi ki, dışarıdan bakan bir gözün, hatta normal bir muayenenin bile bunu anlaması neredeyse imkansız. Vücut oradaki yeni dikişleri, o kaydırılan dokuyu öyle bir benimsiyor, öyle bir kendinden kılıyor ki... Mucize gibi bir şey aslında.
Evlilik tarihi net olmayanlar, hayatın akışında ne zaman ne olacağını kestiremeyenler için bu kalıcı yöntem tam bir kurtarıcı oluyor galiba. Geçici olanlar gibi "Aman düğüne kaç gün kaldı, eyvah süre daralıyor" stresi yok, takvimi tamamen unutuyorsun. Bir kere yaptırıyorsun, sonra hayatına kaldığın yerden, kafan tamamen rahat bir şekilde devam ediyorsun; yani o psikolojik yükü omuzlarından tek seferde indirip atmak gibi.
Operasyon dediğime bakmayın, öyle günlerce hastanede yatmalı, acıdan kıvranmalı bir süreç kesinlikle değil, lokal anesteziyle yarım saatte bitiveriyor her şey. Tabii sonrasındaki o ilk birkaç haftalık iyileşme döneminde doktorun sözünden çıkmamak, orayı gözün gibi korumak şart. Ağır kaldırmayacaksın, temizliğe dikkat edeceksin, yani kısacası o yeni dokunun oraya sımsıkı tutunması için ona biraz zaman tanıyacaksın...
Bazen sadece bedensel bir tamir gibi görünür dışarıdan ama aslında insanın ruhuna dokunan, o sıkışmışlık hissini alıp götüren bir kapıdır bu süreç. Karar vermek zor, biliyorum, insanın kafasında binbir tilki dönüyor... Ama doğru uzmanı bulduğunda, aklındaki tüm o acabalar, korkular bir anda uçup gidiyor, geriye sadece kendi hayatın üzerinde kurduğun o mutlak kontrolün hafifliği kalıyor.
