Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyathaneden çıkıp oğlunun ya da kardeşinin odasına geçtiğin ilk an var ya... İşte orada zihnindeki o büyük fırtına dinmeye, yerini tatlı ama sızılı bir merak duygusuna bırakmaya başlıyor. Göğsündeki o yıllardır taşıdığın ağır yükten, o tişört seçerken yaşadığın stresten kurtuldun tamam ama şimdi karşında yepyeni bir takvim duruyor. Ağrı desen ağrı değil, daha çok ağır bir göğüs antrenmanının ertesi günü kaslarında hissettiğin o garip hamlama hissi. Aynaya bakmak istiyorsun hemen, biliyorum. Dur yapma... O ödemler, o morluklar seni hemen korkutmasın; vücut orada devasa bir tamirat başlattı bile.
Korseyi takmak tam anlamıyla bir sabır imtihanına dönüşebiliyor bazen. Sıcaktan bunalıyorsun, kumaş tenini sıkıyor, nefes alırken bile varlığını hatırlatıyor sana. Abi yok böyle bir his vallahi billahi, insan bazen "Yandım bittim, bunu çıkarmam lazım" noktasına geliyor ama sakın pes etme. O sıkıcı kumaş parçası, derinin altındaki dokuların doğru yerine oturması ve içeride sıvı birikmemesi için senin şu hayattaki en yakın dostun. Korseyi vaktinden önce bir kenara fırlatmak, o kadar emeği ve çekilen çileyi çöpe atmakla eşdeğer aslında. Biraz daha dayanacaksın, başka yolu yok...
Yatakta sırtüstü yatma çilesini yaşamayan kesinlikle jinekomasti sürecini anladım demesin. Yan dönüp büzülerek uyumaya alışkın bir insansan, ilk birkaç hafta tavanı izleyerek sabahlamak adeta bir sanata dönüşüyor. Omuzların hafif yüksekte kalacak, vücut ödemi rahat atsın diye hafif dik oturur pozisyonda sızıp kalacaksın. İnsan ister istemez sorguluyor: "Geçecek mi bu garip duruşlar?" Geçecek elbet. Bir bakacaksın ki haftalar su gibi akıp gitmiş, sen yine yatakta dilediğin gibi dönebilir hale gelmişsin.
İlk banyo deneyimi... İşte o an adeta bir dönüm noktası. Doktorun onayını alıp o korseyi ilk kez süzerek çıkardığında tenine değen ilk ılık su damlası sanki dünyalara bedel. Ama o da ne? Aynadaki görüntü hemen hayallerindeki gibi dümdüz olmayabilir, hemen moralini bozup karalara bağlama. Dokular sertleşir, bazen bilye gibi topaklanmalar hissedersin parmaklarının ucunda. Şaşıracaksın, "Acaba ameliyat başarısız mı oldu?" diyeceksin kendi kendine... Hayır, o sertlikler iyileşme dokusunun ta kendisi, zamanla yumuşayıp eriyecekler.
Günlük hayatın temposuna ne zaman döneceğin tamamen senin vücudunla kurduğun o gizli iletişime bağlı. İşe dönmek için sabırsızlanıyorsun, arkadaşlarınla kahve içmeye çıkmak istiyorsun, haklısın da. Ağır kaldırmayacaksın, kollarını gökyüzüne doğru zorla uzatmayacaksın, kendini bir süre pamuklar içinde koruyacaksın. Spor salonunun önünden geçerken için cız edecek belki ama o ağırlıkların altına girmek için henüz çok erken. Vücut dışarıdan kabuk bağlamış gibi görünse de içeride hummalı bir inşaat devam ediyor sonuçta...
Sabır, bu ameliyatın gizli kahramanıdır derlerdi de inanmazdım. Üçüncü ayda gördüğün görüntüyle altıncı ayda göreceğin sonuç arasında dağlar kadar fark olacak. Bir sabah uyanacaksın, o aynadaki siluet tam da yıllardır hayalini kurduğun adam olacak. Tişörtünün altından hiçbir şey belli olmuyor artık, o özgüven yavaş yavaş göğsünü kabartıyor. Değdi mi dersen... Sonuna kadar değdi.
Korseyi takmak tam anlamıyla bir sabır imtihanına dönüşebiliyor bazen. Sıcaktan bunalıyorsun, kumaş tenini sıkıyor, nefes alırken bile varlığını hatırlatıyor sana. Abi yok böyle bir his vallahi billahi, insan bazen "Yandım bittim, bunu çıkarmam lazım" noktasına geliyor ama sakın pes etme. O sıkıcı kumaş parçası, derinin altındaki dokuların doğru yerine oturması ve içeride sıvı birikmemesi için senin şu hayattaki en yakın dostun. Korseyi vaktinden önce bir kenara fırlatmak, o kadar emeği ve çekilen çileyi çöpe atmakla eşdeğer aslında. Biraz daha dayanacaksın, başka yolu yok...
Yatakta sırtüstü yatma çilesini yaşamayan kesinlikle jinekomasti sürecini anladım demesin. Yan dönüp büzülerek uyumaya alışkın bir insansan, ilk birkaç hafta tavanı izleyerek sabahlamak adeta bir sanata dönüşüyor. Omuzların hafif yüksekte kalacak, vücut ödemi rahat atsın diye hafif dik oturur pozisyonda sızıp kalacaksın. İnsan ister istemez sorguluyor: "Geçecek mi bu garip duruşlar?" Geçecek elbet. Bir bakacaksın ki haftalar su gibi akıp gitmiş, sen yine yatakta dilediğin gibi dönebilir hale gelmişsin.
İlk banyo deneyimi... İşte o an adeta bir dönüm noktası. Doktorun onayını alıp o korseyi ilk kez süzerek çıkardığında tenine değen ilk ılık su damlası sanki dünyalara bedel. Ama o da ne? Aynadaki görüntü hemen hayallerindeki gibi dümdüz olmayabilir, hemen moralini bozup karalara bağlama. Dokular sertleşir, bazen bilye gibi topaklanmalar hissedersin parmaklarının ucunda. Şaşıracaksın, "Acaba ameliyat başarısız mı oldu?" diyeceksin kendi kendine... Hayır, o sertlikler iyileşme dokusunun ta kendisi, zamanla yumuşayıp eriyecekler.
Günlük hayatın temposuna ne zaman döneceğin tamamen senin vücudunla kurduğun o gizli iletişime bağlı. İşe dönmek için sabırsızlanıyorsun, arkadaşlarınla kahve içmeye çıkmak istiyorsun, haklısın da. Ağır kaldırmayacaksın, kollarını gökyüzüne doğru zorla uzatmayacaksın, kendini bir süre pamuklar içinde koruyacaksın. Spor salonunun önünden geçerken için cız edecek belki ama o ağırlıkların altına girmek için henüz çok erken. Vücut dışarıdan kabuk bağlamış gibi görünse de içeride hummalı bir inşaat devam ediyor sonuçta...
Sabır, bu ameliyatın gizli kahramanıdır derlerdi de inanmazdım. Üçüncü ayda gördüğün görüntüyle altıncı ayda göreceğin sonuç arasında dağlar kadar fark olacak. Bir sabah uyanacaksın, o aynadaki siluet tam da yıllardır hayalini kurduğun adam olacak. Tişörtünün altından hiçbir şey belli olmuyor artık, o özgüven yavaş yavaş göğsünü kabartıyor. Değdi mi dersen... Sonuna kadar değdi.
