Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah alarm çaldığında insanın içine o tuhaf sıkıntı çörekleniyorsa, mesele sadece uykusuzluk değildir biliyorsun. O kapıdan içeri her adım atışta omuzlara binen görünmez bir küfe var ya, işte o yük insanı yavaş yavaş içeriden oyar.
Yılların gazetecisi olarak nice hikaye dinledim de, ofis koridorlarında sessiz sedasız yaşanan bu ruhsal ezilmelerin insanı nasıl mum gibi erittiğine her seferinde şaşırmışımdır. Vallahi billahi dışarıdan bakınca koca koca insanlar görünür ama içeride ne fırtınalar kopar, kimse bilmez.
Öyle bir süreç ki bu, adamın kafasını öyle bir karıştırır ki insan kendi akıl sağlığından şüphe etmeye başlar. Acaba ben mi abartıyorum, yoksa gerçekten üstüme mi geliyorlar... İşte bu şüphe tohumu beyne bir kez ekildi mi, zihin artık o ofiste sağlıklı kalamaz.
Geceleri tavanı izlerken ertesi gün yaşanacakları düşünmek adamı bitirir abi ya, insan yaşarken fark etmiyor ama ruh yavaş yavaş terk ediyor bedeni. Sabahları o masaya oturmak ölüm gibi gelirken, akşam çıkışta üzerindeki o yorgunluk sadece mesai bitiminden ibaret olmuyor maalesef.
İnsanın öz saygısı zedelenmeye görsün, bir kez o kale yıkıldı mı dışarıdan ne kadar güçlü görünürsen görün içeride tutunacak dal kalmıyor. Kendi kendine sorduğun o binlerce soru cevapsız kaldıkça, insan kendi sesine bile yabancılaşıyor zamanla.
O yüzden bu durumu sadece basit bir geçimsizlik olarak görmek, meseleyi hiç anlamamak demektir. Psikolojik şiddet dediğin şey öyle bir kuyu ki, düştün mü çıkması, izini silmesi yıllar alıyor... İnsan insana bunu neden yapar, aklım almıyor vallahi.
Yılların gazetecisi olarak nice hikaye dinledim de, ofis koridorlarında sessiz sedasız yaşanan bu ruhsal ezilmelerin insanı nasıl mum gibi erittiğine her seferinde şaşırmışımdır. Vallahi billahi dışarıdan bakınca koca koca insanlar görünür ama içeride ne fırtınalar kopar, kimse bilmez.
Öyle bir süreç ki bu, adamın kafasını öyle bir karıştırır ki insan kendi akıl sağlığından şüphe etmeye başlar. Acaba ben mi abartıyorum, yoksa gerçekten üstüme mi geliyorlar... İşte bu şüphe tohumu beyne bir kez ekildi mi, zihin artık o ofiste sağlıklı kalamaz.
Geceleri tavanı izlerken ertesi gün yaşanacakları düşünmek adamı bitirir abi ya, insan yaşarken fark etmiyor ama ruh yavaş yavaş terk ediyor bedeni. Sabahları o masaya oturmak ölüm gibi gelirken, akşam çıkışta üzerindeki o yorgunluk sadece mesai bitiminden ibaret olmuyor maalesef.
İnsanın öz saygısı zedelenmeye görsün, bir kez o kale yıkıldı mı dışarıdan ne kadar güçlü görünürsen görün içeride tutunacak dal kalmıyor. Kendi kendine sorduğun o binlerce soru cevapsız kaldıkça, insan kendi sesine bile yabancılaşıyor zamanla.
O yüzden bu durumu sadece basit bir geçimsizlik olarak görmek, meseleyi hiç anlamamak demektir. Psikolojik şiddet dediğin şey öyle bir kuyu ki, düştün mü çıkması, izini silmesi yıllar alıyor... İnsan insana bunu neden yapar, aklım almıyor vallahi.
