Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın köründe çalan alarm sesiyle birlikte midene saplanan o ağrıyı iyi biliyorsun, değil mi?
Yokuş yukarı koşar gibi yaşayıp duruyoruz işte, sonu nereye varacak kimsenin bildiği yok vallahi.
Ekranın başında saatlerce kamburu çıkarak oturmak insanı yaşlandırıyor, hem de ruhunu sömürerek yapıyor bunu.
Pazartesi sendromu dedikleri hikaye aslında sadece bir bahane, esas mesele bu hayatı yanlış kurgulamış olmamızda yatıyor.
Kimse de çıkıp demiyor ki dur kardeşim, bu kadar da koşturulmaz ki canım yani.
Toplantı odalarında havada uçuşan o kibirli laflar insanın ömründen ömür çalmaktan başka ne işe yarıyor ki sanki?
Nefes almayı unuttuk abicim, yemin ediyorum bildiğin robot gibi yaşıyoruz gün boyu.
Akşam eve döndüğünde koltuğa yığılıp kalıyorsun, o halinle ne bir şey izlemenin tadı kalıyor ne de iki çift laf etmenin.
Sürekli bir yetişme hali, bir yetiştirme derdi...
Yetişsen ne olacak ki zaten?
Daha büyük bir masa, daha yüksek bir unvan ya da banka hesabındaki üç beş kuruş fazla rakam...
Hepsini alt alta koyunca elinde koca bir hiç kalıyor bazen, insan bunu geç anlıyor ne yazık ki.
Gözünün önündeki o yeşil alanları, denizi ya da sadece sessizliği unutalı kaç ay oldu acaba?
İşten atılma korkusu mu, yoksa o aptal projeyi yetiştirememe stresi mi seni bu hale getiren?
İkisi de boş aslında, hayat bunlardan ibaret olmayacak kadar kısa ve kıymetli halbuki.
Kimi gitmiş spora başlamış, kimi meditasyon falan filan hikaye anlatıyor millete, herkes kendi yarasını sarmanın peşinde.
Telefonu sessize alıp kafayı camdan dışarı uzatmak bu dünyanın en lüks eylemi haline geldi neredeyse.
Gerginlikten dişlerini sıkmaktan çene kasların iflas etmiştir kesin, farkında bile değilsin belki de.
Biraz yavaşlamak gerekiyor, evet tam olarak bu, ayağını gazdan çekip debriyaja basmak lazım arada sırada.
Çünkü bu gidişin sonu hastane koridorlarında bitiyor, o saatten sonra kazandığın üç kuruşun ne anlamı kalacak ki?
Yokuş yukarı koşar gibi yaşayıp duruyoruz işte, sonu nereye varacak kimsenin bildiği yok vallahi.
Ekranın başında saatlerce kamburu çıkarak oturmak insanı yaşlandırıyor, hem de ruhunu sömürerek yapıyor bunu.
Pazartesi sendromu dedikleri hikaye aslında sadece bir bahane, esas mesele bu hayatı yanlış kurgulamış olmamızda yatıyor.
Kimse de çıkıp demiyor ki dur kardeşim, bu kadar da koşturulmaz ki canım yani.
Toplantı odalarında havada uçuşan o kibirli laflar insanın ömründen ömür çalmaktan başka ne işe yarıyor ki sanki?
Nefes almayı unuttuk abicim, yemin ediyorum bildiğin robot gibi yaşıyoruz gün boyu.
Akşam eve döndüğünde koltuğa yığılıp kalıyorsun, o halinle ne bir şey izlemenin tadı kalıyor ne de iki çift laf etmenin.
Sürekli bir yetişme hali, bir yetiştirme derdi...
Yetişsen ne olacak ki zaten?
Daha büyük bir masa, daha yüksek bir unvan ya da banka hesabındaki üç beş kuruş fazla rakam...
Hepsini alt alta koyunca elinde koca bir hiç kalıyor bazen, insan bunu geç anlıyor ne yazık ki.
Gözünün önündeki o yeşil alanları, denizi ya da sadece sessizliği unutalı kaç ay oldu acaba?
İşten atılma korkusu mu, yoksa o aptal projeyi yetiştirememe stresi mi seni bu hale getiren?
İkisi de boş aslında, hayat bunlardan ibaret olmayacak kadar kısa ve kıymetli halbuki.
Kimi gitmiş spora başlamış, kimi meditasyon falan filan hikaye anlatıyor millete, herkes kendi yarasını sarmanın peşinde.
Telefonu sessize alıp kafayı camdan dışarı uzatmak bu dünyanın en lüks eylemi haline geldi neredeyse.
Gerginlikten dişlerini sıkmaktan çene kasların iflas etmiştir kesin, farkında bile değilsin belki de.
Biraz yavaşlamak gerekiyor, evet tam olarak bu, ayağını gazdan çekip debriyaja basmak lazım arada sırada.
Çünkü bu gidişin sonu hastane koridorlarında bitiyor, o saatten sonra kazandığın üç kuruşun ne anlamı kalacak ki?
