Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Biz anne babalar olarak bebek biraz huzursuzlandı mı hemen panik yapıyoruz ya, aslında vucudun verdiği o küçük sinyalleri doğru okumayı öğrenmek lazım. Bebek sürekli ağlıyor, karnı gurul gurul, sanki bir şey onu içeriden kıvrandırıyor gibi. İnek sütü alerjisi tam da böyle sessizce yaklaşıyor işte... Bazen basit bir gaz sancısı sanıyoruz, geçer diyoruz ama geçmiyor abi.
Ciltte aniden beliren o kızarıklıklar, döküntüler veya bir türlü iyileşmeyen konaklar boşuna çıkmıyor. Hani bazen yanakları kıpkırmızı olur ya miniklerin, rüzgardandır, soğuktandır der geçeriz. Aslında vücut bas bas bağırıyor "ben bu süt proteinini sindiremiyorum" diye. Vallahi billahi kaç tane aile tanıdım, aylarca krem sürüp çare aradılar da en sonunda iş süt alerjisine çıktı.
Kaka kontrolü yapmak bebek sahibi her ebeveynin milli sporu oldu artık, kabul edelim. Ama orada mukus gördüyseniz, hele bir de yeşilimsi ve yapış yapış bir kıvam varsa durup bir düşünmek gerek. Bazen de o minik noktalar halinde kan beliriverir bezde... İnsanın yüreği ağzına geliyor o an, ne yapacağını bilemiyor insan.
Beslenme saatleri bir işkenceye dönüştüyse, bebek memeyi veya biberonu görünce kafasını geriye atıp ağlama krizine giriyorsa orada bir durmak lazım. Aç ama emmek istemiyor, emdikçe canı yanıyor sanki. Çocuğun beslenmekten kaçması kadar anne babayı çaresiz bırakan çok az şey var şu hayatta...
Fışkırır tarzda kusmaları basit bir "bebek kustu işte" diyerek kestirip atmamak lazım. Her beslenmeden sonra üst baş değiştirmekten helak oluyoruz bazen ama bu normal bir reflü olmayabilir. Mide o proteini kabul etmeyip dışarı fırlatmak istiyor resmen, vücut kendi savunma mekanizmasını çalıştırıyor bir nevi.
Tıkanık bir burun, hırıltılı bir nefes ve geçmek bilmeyen o öksürük krizleri... Sadece sindirim sistemi değil ki, solunum yolları da nasipleniyor bu alerji belasından. Çocuğun nefes alırken zorlandığını görmek, gece boyu başında nöbet tutmak nedir çok iyi biliriz.
Doktora gittiğinizde o diyete başlamak ilk başta gözünüzü korkutmasın hiç. Annenin yediği bir dilim peynir bile süte geçiyor, evet zor süreç, kabul ediyorum. Ama o diyete başlayıp birkaç gün içinde bebeğin rahatladığını, o gülüşünün geri geldiğini görünce... Dünyalar bizim oluyor vallahi.
Ciltte aniden beliren o kızarıklıklar, döküntüler veya bir türlü iyileşmeyen konaklar boşuna çıkmıyor. Hani bazen yanakları kıpkırmızı olur ya miniklerin, rüzgardandır, soğuktandır der geçeriz. Aslında vücut bas bas bağırıyor "ben bu süt proteinini sindiremiyorum" diye. Vallahi billahi kaç tane aile tanıdım, aylarca krem sürüp çare aradılar da en sonunda iş süt alerjisine çıktı.
Kaka kontrolü yapmak bebek sahibi her ebeveynin milli sporu oldu artık, kabul edelim. Ama orada mukus gördüyseniz, hele bir de yeşilimsi ve yapış yapış bir kıvam varsa durup bir düşünmek gerek. Bazen de o minik noktalar halinde kan beliriverir bezde... İnsanın yüreği ağzına geliyor o an, ne yapacağını bilemiyor insan.
Beslenme saatleri bir işkenceye dönüştüyse, bebek memeyi veya biberonu görünce kafasını geriye atıp ağlama krizine giriyorsa orada bir durmak lazım. Aç ama emmek istemiyor, emdikçe canı yanıyor sanki. Çocuğun beslenmekten kaçması kadar anne babayı çaresiz bırakan çok az şey var şu hayatta...
Fışkırır tarzda kusmaları basit bir "bebek kustu işte" diyerek kestirip atmamak lazım. Her beslenmeden sonra üst baş değiştirmekten helak oluyoruz bazen ama bu normal bir reflü olmayabilir. Mide o proteini kabul etmeyip dışarı fırlatmak istiyor resmen, vücut kendi savunma mekanizmasını çalıştırıyor bir nevi.
Tıkanık bir burun, hırıltılı bir nefes ve geçmek bilmeyen o öksürük krizleri... Sadece sindirim sistemi değil ki, solunum yolları da nasipleniyor bu alerji belasından. Çocuğun nefes alırken zorlandığını görmek, gece boyu başında nöbet tutmak nedir çok iyi biliriz.
Doktora gittiğinizde o diyete başlamak ilk başta gözünüzü korkutmasın hiç. Annenin yediği bir dilim peynir bile süte geçiyor, evet zor süreç, kabul ediyorum. Ama o diyete başlayıp birkaç gün içinde bebeğin rahatladığını, o gülüşünün geri geldiğini görünce... Dünyalar bizim oluyor vallahi.
