Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Diş hekimliğinde altın oran dediğimiz bir mevzu var ya, vallahi billahi her şeyin temeli o aslında. Üst ön dişlerin genişliğinin yüksekliğine olan oranı matematiksel olarak %75 ile %80 arasında değişmek zorunda ki gözümüz o hizayı doğal algılasın. Hani bazen birinin gülüşüne bakarsınız, bir gariplik sezinlersiniz ama adını koyamazsınız... İşte tam olarak bu oranların şaşmasından kaynaklanıyor o durum. Dış göz dediğimiz o görünmez hakem, yüzün dikey simetri ekseniyle üst orta kesici dişlerin birleşim çizgisini otomatik olarak eşleştiriyor beyinde. Eğer bu iki hat birbirine paralel değilse, dünyanın en beyaz dişine sahip olsanız bile o gülüş bir türlü oturmuş hissettirmiyor insana.
Diş eti seviyeleme işlemleri, yani bizim klinikte gingivektomi veya gingivoplasti dediğimiz o ufak dokunuşlar olmadan kusursuz bir geçiş yakalamak imkansız gibi bir şey. Diş etinin dudak çizgisiyle olan ilişkisi o kadar hassas bir dengede duruyor ki, milimetrik bir sapma bile tüm ifadeyi aşağıya çekebiliyor. Bazen sadece tek bir dişin boyunu milimetrenin onda biri kadar yukarı taşımak gerekiyor... Gülüş tasarımı dediğimiz şey aslında diş boyamak değil, tamamen yumuşak doku ile sert dokunun sınır hattını yeniden çizme sanatı. Bu operasyonlarda periodonsiyum dediğimiz çevre dokuların sağlığı, alveolar kemik seviyesinin nerede başladığıyla doğrudan alakalıdır.
Seramik laminat veneerlerin ışığı geçirme katsayısı, yani o doğal diş minesine en yakın parlaklığı yakalama çabası işin en can alıcı teknik detaylarından biri herhalde. Doğal bir diş mine tabakası ışığı doğrudan yansıtmaz, önce içine alır, kırar ve sonra dentin tabakasından geri yansıtır. İşte bu yüzden metal destekli porselenler artık o kadar yapay duruyor ki, insan bakınca "ben buradayım" diye bağıran bir protez görüyor hemen. Lityum disilikat veya zirkonyum altyapılar kullanılarak hazırlanan o incecik yaprak porselenler, ışık geçirgenliği konusunda adeta bir devrim. Doğru renk saturasyonunu (chroma) ve parlaklığı (value) yakalamak için laboratuvar teknisyeniyle hekimin aynı frekansta olması şart abi, yoksa o iş baştan yatar.
Dudakların dinlenme pozisyonundaki duruşu ile tam kahkaha atıldığı an arasındaki o dinamik kas hareketlerini hiç düşündünüz mü? Fonasyon dediğimiz konuşma esnasında "f" ve "v" seslerini çıkarırken üst dişlerin alt dudağın iç kısmına hafifçe dokunması gerekir ki sesler doğru çıksın. Eğer diş boyunu gereğinden fazla uzatırsanız, hem peltek bir konuşma başlar hem de o estetik görüntü bir anda komik bir maskeye dönüşüverir... Horizontal referans çizgileri, yani göz bebeklerinden geçen hat ile dişlerin kesici kenarlarını birleştiren hattın paralelliği, bu dinamik hareketlerin tam merkezinde yer alıyor. Hekim sadece durağan bir fotoğrafa bakarak çalışırsa, hasta ilk konuştuğu anda tüm büyü bozulur.
Kapanış analizi dediğimiz o oklüzyon ilişkisi kurulmadan yapılan hiçbir tasarımın uzun ömürlü olması zaten fiziksel olarak mümkün değil. Alt ve üst dişlerin birbirine temas ettiği o anlık mikro saniyelerde, çiğneme kuvvetlerinin dişin uzun aksına dik gelmesi gerekiyor ki restorasyonlar kırılmasın. Temporomandibular eklem dediğimiz o çene ekleminin konumuyla uyumsuz bir protez yapmak, hastaya her gün baş ağrısı hediye etmekle eşdeğerdir neredeyse. Sentrik ilişki ve sentrik oklüzyon arasındaki o ince farkı yakalayamadığınızda, çiğneme kasları sürekli bir spazm halinde kalır. Yani mesele sadece aynaya bakıp "ne güzel oldu" demek değil, o dişlerin gece gündüz birbiriyle nasıl anlaştığı meselesi...
Diş eti seviyeleme işlemleri, yani bizim klinikte gingivektomi veya gingivoplasti dediğimiz o ufak dokunuşlar olmadan kusursuz bir geçiş yakalamak imkansız gibi bir şey. Diş etinin dudak çizgisiyle olan ilişkisi o kadar hassas bir dengede duruyor ki, milimetrik bir sapma bile tüm ifadeyi aşağıya çekebiliyor. Bazen sadece tek bir dişin boyunu milimetrenin onda biri kadar yukarı taşımak gerekiyor... Gülüş tasarımı dediğimiz şey aslında diş boyamak değil, tamamen yumuşak doku ile sert dokunun sınır hattını yeniden çizme sanatı. Bu operasyonlarda periodonsiyum dediğimiz çevre dokuların sağlığı, alveolar kemik seviyesinin nerede başladığıyla doğrudan alakalıdır.
Seramik laminat veneerlerin ışığı geçirme katsayısı, yani o doğal diş minesine en yakın parlaklığı yakalama çabası işin en can alıcı teknik detaylarından biri herhalde. Doğal bir diş mine tabakası ışığı doğrudan yansıtmaz, önce içine alır, kırar ve sonra dentin tabakasından geri yansıtır. İşte bu yüzden metal destekli porselenler artık o kadar yapay duruyor ki, insan bakınca "ben buradayım" diye bağıran bir protez görüyor hemen. Lityum disilikat veya zirkonyum altyapılar kullanılarak hazırlanan o incecik yaprak porselenler, ışık geçirgenliği konusunda adeta bir devrim. Doğru renk saturasyonunu (chroma) ve parlaklığı (value) yakalamak için laboratuvar teknisyeniyle hekimin aynı frekansta olması şart abi, yoksa o iş baştan yatar.
Dudakların dinlenme pozisyonundaki duruşu ile tam kahkaha atıldığı an arasındaki o dinamik kas hareketlerini hiç düşündünüz mü? Fonasyon dediğimiz konuşma esnasında "f" ve "v" seslerini çıkarırken üst dişlerin alt dudağın iç kısmına hafifçe dokunması gerekir ki sesler doğru çıksın. Eğer diş boyunu gereğinden fazla uzatırsanız, hem peltek bir konuşma başlar hem de o estetik görüntü bir anda komik bir maskeye dönüşüverir... Horizontal referans çizgileri, yani göz bebeklerinden geçen hat ile dişlerin kesici kenarlarını birleştiren hattın paralelliği, bu dinamik hareketlerin tam merkezinde yer alıyor. Hekim sadece durağan bir fotoğrafa bakarak çalışırsa, hasta ilk konuştuğu anda tüm büyü bozulur.
Kapanış analizi dediğimiz o oklüzyon ilişkisi kurulmadan yapılan hiçbir tasarımın uzun ömürlü olması zaten fiziksel olarak mümkün değil. Alt ve üst dişlerin birbirine temas ettiği o anlık mikro saniyelerde, çiğneme kuvvetlerinin dişin uzun aksına dik gelmesi gerekiyor ki restorasyonlar kırılmasın. Temporomandibular eklem dediğimiz o çene ekleminin konumuyla uyumsuz bir protez yapmak, hastaya her gün baş ağrısı hediye etmekle eşdeğerdir neredeyse. Sentrik ilişki ve sentrik oklüzyon arasındaki o ince farkı yakalayamadığınızda, çiğneme kasları sürekli bir spazm halinde kalır. Yani mesele sadece aynaya bakıp "ne güzel oldu" demek değil, o dişlerin gece gündüz birbiriyle nasıl anlaştığı meselesi...
