Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen hafta ofiste kahve içerken birden eski bir meslektaşım masaya çöktü, yüzü düşmüştü, "Abi ben bittim, aşağıda tuhaf bir şeyler çıktı, kesin kötü bir şey" diye anlatmaya başladı; insan başına gelmeyince anlamıyor tabi, o an dünyası başa yıkıldı resmen zavallının.
Genital herpes belirtileri denince herkesin aklına hemen o korkunç senaryolar, devasa yaralar falan geliyor ama işin aslı öyle değil abicim, virüs vücuda bir kere girdi mi zaten orada kalıyor, sessiz sedasız bekliyor öyle.
Önce hafif bir karıncalanma, minik bir kaşıntı ya da yanma hissiyle başlar bu iş, vallahi billahi kimse fark etmez bile başta, sinek ısırması falan sanırsın geçersin.
Aradan birkaç gün geçer geçmez o küçük kızarıklıklar bir bakmışsın içi su dolu minik minik kabarcıklara dönüşmüş, işte tam o nokta insanın canını yakmaya başlar, hareket etmek bile eziyet olur adeta.
Bu kabarcıklar bir süre sonra dayanamayıp patlıyor tabi, ortada küçük, can yakan açık yaralar bırakıyor ki işte o süreç adamı hayattan bezdirir, oturamazsın, yürüyemezsin, insan içine çıkmak zulüm gelir.
Ateşin çıkar, eklemlerin ağrır, sanki kamyon çarpmış gibi ezik hissedersin kendini, çünkü bu sadece derideki bir mesele değil, bütün vücut baştan aşağı alarma geçiyor o sırada.
İlk atak bittikten sonra bile virüs omurilik sinir köklerine çekilip sessizliğe bürünür, ne zaman stres tavan yapar ya da bağışıklık düşer, o zaman gene sahneye çıkar aynen.
Kimisi bunu hayatının sonu gibi görüp kahroluyor ama gayet net söylüyorum, ilaçlarla bu süreci yönetmek gayet mümkün, yeter ki kafaya çok takıp bağışıklığı kendi ellerinle çökertme.
Temizlik çok önemli abicim, o bölgeleri kuru tutacaksın, pamuklu giysiler giyeceksin, dar pantolonlarla gezip durumu daha da vahim hale getirmeyeceksin sakın ha.
Doktora gitmekten korkanlar var, vallahi ayıp ya da yasak bir şey değil bu, alt tarafı tıbbi bir durum, git tedavin al, insan gibi hayatına devam et işte.
Genital herpes belirtileri denince herkesin aklına hemen o korkunç senaryolar, devasa yaralar falan geliyor ama işin aslı öyle değil abicim, virüs vücuda bir kere girdi mi zaten orada kalıyor, sessiz sedasız bekliyor öyle.
Önce hafif bir karıncalanma, minik bir kaşıntı ya da yanma hissiyle başlar bu iş, vallahi billahi kimse fark etmez bile başta, sinek ısırması falan sanırsın geçersin.
Aradan birkaç gün geçer geçmez o küçük kızarıklıklar bir bakmışsın içi su dolu minik minik kabarcıklara dönüşmüş, işte tam o nokta insanın canını yakmaya başlar, hareket etmek bile eziyet olur adeta.
Bu kabarcıklar bir süre sonra dayanamayıp patlıyor tabi, ortada küçük, can yakan açık yaralar bırakıyor ki işte o süreç adamı hayattan bezdirir, oturamazsın, yürüyemezsin, insan içine çıkmak zulüm gelir.
Ateşin çıkar, eklemlerin ağrır, sanki kamyon çarpmış gibi ezik hissedersin kendini, çünkü bu sadece derideki bir mesele değil, bütün vücut baştan aşağı alarma geçiyor o sırada.
İlk atak bittikten sonra bile virüs omurilik sinir köklerine çekilip sessizliğe bürünür, ne zaman stres tavan yapar ya da bağışıklık düşer, o zaman gene sahneye çıkar aynen.
Kimisi bunu hayatının sonu gibi görüp kahroluyor ama gayet net söylüyorum, ilaçlarla bu süreci yönetmek gayet mümkün, yeter ki kafaya çok takıp bağışıklığı kendi ellerinle çökertme.
Temizlik çok önemli abicim, o bölgeleri kuru tutacaksın, pamuklu giysiler giyeceksin, dar pantolonlarla gezip durumu daha da vahim hale getirmeyeceksin sakın ha.
Doktora gitmekten korkanlar var, vallahi ayıp ya da yasak bir şey değil bu, alt tarafı tıbbi bir durum, git tedavin al, insan gibi hayatına devam et işte.
