Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Yerçekimi dediğimiz o amansız güç, otuzlu yaşların sonuna doğru yüzün orta bölgesine fena dadanıyor abi. Klasik ameliyatlardaki gibi kulak önünden başlayıp saç diplerine uzanan o devasa kesiler olmadan, sadece şakak bölgesine saklanan birkaç milimetrelik o küçücük deliklerden içeri sızıyoruz. Endoskop dediğimiz o minicik, ucu kameralı optik sistemler sayesinde içerideki her siniri, her damarı dev ekranda devasa boyutlarda görerek ilerliyor cerrah. Dokuları kesip biçerek değil, kemik zarı altından yani subperiosteal plandan tamamen serbestleştirerek yukarı taşımak... İşte bütün numara burada aslında, derin planda çalışıldığı için o korkulan yapay, gergin maske görüntüsü asla oluşmuyor.
Vallahi billahi eski usul ameliyatlarda o elmacık kemiklerinin üzerindeki doku kaybını yukarı taşımak için deriyi çekiştirip dururlardı, şimdi ise durum çok başka. Kemik üzerinden tamamen ayrılan o sarkan yanak yastıkçıkları, özel dikişlerle veya endotine denilen o eriyen minik aparatlarla yukarı, tam olmaları gereken yere, kafatasına çıpalanıyor. Bu askılama işlemi öyle milimetrik hesaplanıyor ki, zigomatik ark dediğimiz elmacık kemiği hattı kendiliğinden o eski dolgun, hani o gençlikteki ters üçgen formuna geri kavuşuyor. Yani aslında cildi germiyoruz dostum, cildin altındaki sarkan apartmanı komple yukarı katlara taşıyoruz...
İyileşme süreci neden bu kadar hızlı diye soracaksınız, haklısınız da. Çünkü subperiosteal diseksiyonda, dokuların beslenme yolları ve o incecik lenf kanalları klasik yüz germeye kıyasla neredeyse hiç hasar görmüyor. Ameliyat sonrası o meşhur morlukların, şişliklerin minimal kalması ve genelde bir hafta içinde sosyal hayata dönülmesi tamamen bu anatomik koruma sayesinde. Tabii içeride derin bir iyileşme, bir yeniden yapılanma süreci aylarca devam ediyor ama dışarıdan bakıldığında sadece harika bir dinlenmişlik hali. Ödemlerin tamamen dağılması, o derin dokuların yeni yerine tam oturması bazen altı ayı bulabiliyor...
Şimdi eğri oturup doğru konuşalım, bu işlem herkese el sallayacak bir sihirli değnek değil, eğer boyun bölgesinde ciddi bir sarkma veya gıdıda aşırı deri fazlalığı varsa tek başına bu teknik sizi kurtarmaz. Endoskopik yöntem daha çok orta yüz dediğimiz, göz altları, elmacık kemikleri ve ağız kenarındaki o can sıkan olukların derinleştiği erken veya orta evre yaşlanmalarda mucizeler yaratıyor. Cerrahın o endoskopik kamerayla temporal fasyanın altından girip, derin fasyayı zigomatik kemiğe bağlayan o sert ligamentleri tek tek serbest bırakması gerekiyor ki, orta yüz serbestçe yukarı kayabilsin. Bağlar gevşetilmeden yukarı çekmeye çalışırsan ne olur? Sonuç hüsran, birkaç aya kalmaz her şey eski yerine çöker...
Göz çevresindeki o yorgun ifade, kaşların dış kenarındaki o aşağı doğru bükülme var ya, işte tam o noktada şakak germe ile kombine edilen bu endoskopik yaklaşım devreye giriyor. Derin plandaki serbestleştirme bittikten sonra, lateral kantus dediğimiz göz dış köşesi de hafifçe yukarı ve dışa doğru vektörel olarak yönlendirilebiliyor. Ameliyattan sonra aynaya baktığında o gözlerin arkasındaki boşluk hissinin gitmesi, bakışların o eski canlılığına kavuşması tamamen bu vektörel çekim yönünün doğru ayarlanmasıyla alakalı. Doğru açıyla yukarı taşınan doku, yüzün genel ifadesini bozmadan, kişiyi tamamen kendi gençliğine geri götürüyor, başkasına değil.
Vallahi billahi eski usul ameliyatlarda o elmacık kemiklerinin üzerindeki doku kaybını yukarı taşımak için deriyi çekiştirip dururlardı, şimdi ise durum çok başka. Kemik üzerinden tamamen ayrılan o sarkan yanak yastıkçıkları, özel dikişlerle veya endotine denilen o eriyen minik aparatlarla yukarı, tam olmaları gereken yere, kafatasına çıpalanıyor. Bu askılama işlemi öyle milimetrik hesaplanıyor ki, zigomatik ark dediğimiz elmacık kemiği hattı kendiliğinden o eski dolgun, hani o gençlikteki ters üçgen formuna geri kavuşuyor. Yani aslında cildi germiyoruz dostum, cildin altındaki sarkan apartmanı komple yukarı katlara taşıyoruz...
İyileşme süreci neden bu kadar hızlı diye soracaksınız, haklısınız da. Çünkü subperiosteal diseksiyonda, dokuların beslenme yolları ve o incecik lenf kanalları klasik yüz germeye kıyasla neredeyse hiç hasar görmüyor. Ameliyat sonrası o meşhur morlukların, şişliklerin minimal kalması ve genelde bir hafta içinde sosyal hayata dönülmesi tamamen bu anatomik koruma sayesinde. Tabii içeride derin bir iyileşme, bir yeniden yapılanma süreci aylarca devam ediyor ama dışarıdan bakıldığında sadece harika bir dinlenmişlik hali. Ödemlerin tamamen dağılması, o derin dokuların yeni yerine tam oturması bazen altı ayı bulabiliyor...
Şimdi eğri oturup doğru konuşalım, bu işlem herkese el sallayacak bir sihirli değnek değil, eğer boyun bölgesinde ciddi bir sarkma veya gıdıda aşırı deri fazlalığı varsa tek başına bu teknik sizi kurtarmaz. Endoskopik yöntem daha çok orta yüz dediğimiz, göz altları, elmacık kemikleri ve ağız kenarındaki o can sıkan olukların derinleştiği erken veya orta evre yaşlanmalarda mucizeler yaratıyor. Cerrahın o endoskopik kamerayla temporal fasyanın altından girip, derin fasyayı zigomatik kemiğe bağlayan o sert ligamentleri tek tek serbest bırakması gerekiyor ki, orta yüz serbestçe yukarı kayabilsin. Bağlar gevşetilmeden yukarı çekmeye çalışırsan ne olur? Sonuç hüsran, birkaç aya kalmaz her şey eski yerine çöker...
Göz çevresindeki o yorgun ifade, kaşların dış kenarındaki o aşağı doğru bükülme var ya, işte tam o noktada şakak germe ile kombine edilen bu endoskopik yaklaşım devreye giriyor. Derin plandaki serbestleştirme bittikten sonra, lateral kantus dediğimiz göz dış köşesi de hafifçe yukarı ve dışa doğru vektörel olarak yönlendirilebiliyor. Ameliyattan sonra aynaya baktığında o gözlerin arkasındaki boşluk hissinin gitmesi, bakışların o eski canlılığına kavuşması tamamen bu vektörel çekim yönünün doğru ayarlanmasıyla alakalı. Doğru açıyla yukarı taşınan doku, yüzün genel ifadesini bozmadan, kişiyi tamamen kendi gençliğine geri götürüyor, başkasına değil.
