Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısına geçip şöyle bir dişlerine baktın mı hiç son zamanlarda, hani o sağdaki ikinci diş biraz sararmış sanki, ya da ne bileyim işte geçen sene kırdığın ön dişin ucu hâlâ tırnak içinde duruyor öylece...
Diş hekimi koltuğuna oturmaktan kim korkmaz ki abi ya, o tıkırtı sesleri insanın içini oymaya yeter de artar bile, valahi billahi hani insan geriliyor işte elde olmadan.
E-max kaplama denilen bu malzeme aslında tam olarak bu korkuları biraz olsun hafifletmek için var, seramik esaslı özel bir bloktan yapılıyor ve metal altyapı falan asla yok içinde, yani ışığı birebir kendi dişin gibi geçiriyor.
Acaba diyorum, hani şu estetik kaygılarla yapılan müdahaleler insanı gerçekten mutlu ediyor mu, yoksa sadece bir illüzyon mu bu?
Diş minesinin o doğal şeffaflığını yakalamak öyle her harcın harcı değil tabi, ustalık ister, el becerisi ister, hekimin o anki ruh hali bile belki de sonucu etkiler...
Arka dişlere pek tavsiye edilmez bu malzeme, çünkü çiğneme kuvveti malum, orası biraz daha mesafeli durmayı gerektirir, ön bölgede ise adeta bir sanat eseri gibi parlar, sırıtmaz.
Gülünce insan kendini saklama gereği duymuyor bir süre sonra, sanki hep oymuş gibi, o doğal halinmiş gibi benimsiyor dişini, ne bileyim işte garip bir özgüven geliyor adama.
Bazen düşünüyorum da, bu kadar kusursuzluk peşinde koşmak insanı yormuyor mu acaba, ama ne bileyim işte insan yine de aynaya baktığında o pürüzsüzlüğü görmek istiyor.
Ömrü ne kadardır dersen, iyi bakarsan, diş ipini ihmal etmezsen yıllarca seninle birlikte yaşlanabilir, sanki vücudunun bir parçasıymış gibi uyum sağlar diş etine.
Diş hekimi koltuğuna oturmaktan kim korkmaz ki abi ya, o tıkırtı sesleri insanın içini oymaya yeter de artar bile, valahi billahi hani insan geriliyor işte elde olmadan.
E-max kaplama denilen bu malzeme aslında tam olarak bu korkuları biraz olsun hafifletmek için var, seramik esaslı özel bir bloktan yapılıyor ve metal altyapı falan asla yok içinde, yani ışığı birebir kendi dişin gibi geçiriyor.
Acaba diyorum, hani şu estetik kaygılarla yapılan müdahaleler insanı gerçekten mutlu ediyor mu, yoksa sadece bir illüzyon mu bu?
Diş minesinin o doğal şeffaflığını yakalamak öyle her harcın harcı değil tabi, ustalık ister, el becerisi ister, hekimin o anki ruh hali bile belki de sonucu etkiler...
Arka dişlere pek tavsiye edilmez bu malzeme, çünkü çiğneme kuvveti malum, orası biraz daha mesafeli durmayı gerektirir, ön bölgede ise adeta bir sanat eseri gibi parlar, sırıtmaz.
Gülünce insan kendini saklama gereği duymuyor bir süre sonra, sanki hep oymuş gibi, o doğal halinmiş gibi benimsiyor dişini, ne bileyim işte garip bir özgüven geliyor adama.
Bazen düşünüyorum da, bu kadar kusursuzluk peşinde koşmak insanı yormuyor mu acaba, ama ne bileyim işte insan yine de aynaya baktığında o pürüzsüzlüğü görmek istiyor.
Ömrü ne kadardır dersen, iyi bakarsan, diş ipini ihmal etmezsen yıllarca seninle birlikte yaşlanabilir, sanki vücudunun bir parçasıymış gibi uyum sağlar diş etine.
