Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı o mutfak lambasının cılız ışığında, buzdolabının kapısına dikilmiş bakarken buluyorum kendimi yine. Midem mi aç, yoksa ruhumda bir yerler mi bomboş, vallahi ayırt edemiyorum artık. Hani o içinin sıkıntısını bastırmak için ağzına attığın ilk lokma var ya, işte her şey tam olarak orada, o saniyede başlıyor.
Aslında hepimiz gayet iyi biliyoruz o hissi; patrona sıkılırsın bir çikolata açarsın, yalnız kalırsın koca bir pizza söylersin... Hüzünlüyken yutkunduğumuz o lokmalar midemize değil, direkt kalbimizdeki o kırık dökük yerlere gidiyor sanki. İnsan kendini teselli etmek için başka yol bulamayınca, çareyi tabağın dibini sıyırmakta arıyor galiba.
Fiziksel açlık dediğin şey yavaş yavaş gelir, kendini belli eder, mantıklıdır; ama bu bahsettiğim illet aniden bastırıyor, resmen boğazına yapışıyor insanın. Bir anda, durup dururken canın sadece ve sadece o bol soslu makarnayı çekiyorsa oturup bir düşünmek lazım abi ya. Bedenin değil, düpedüz duyguların bağırıyor orada "beni doyur" diye...
Günün tüm yorgunluğu, hayal kırıklıkları, o hiç bitmeyen gelecek kaygısı üst üste binip de göğsüne oturduğunda... İnsan bazen sadece susmak ve çiğnemek istiyor, ne yediğinin hiçbir önemi olmadan, sadece o anlık uyuşma hissi için. Sonrası ise hep aynı o bildik hikaye; derin bir pişmanlık, suçluluk duygusu ve bomboş paketler.
Kendine yüklenmeyi bir kenara bırakıp şu soruyu sormayı denesene bir ara: Gerçekten neye açsın şu hayatta? Sevilmeye mi, fark edilmeye mi, yoksa sadece birazcık huzura mı? Belki de o çok istediğin şey buzdolabının raflarında değil de, tamamen başka bir yerlerde saklıdır...
Aslında hepimiz gayet iyi biliyoruz o hissi; patrona sıkılırsın bir çikolata açarsın, yalnız kalırsın koca bir pizza söylersin... Hüzünlüyken yutkunduğumuz o lokmalar midemize değil, direkt kalbimizdeki o kırık dökük yerlere gidiyor sanki. İnsan kendini teselli etmek için başka yol bulamayınca, çareyi tabağın dibini sıyırmakta arıyor galiba.
Fiziksel açlık dediğin şey yavaş yavaş gelir, kendini belli eder, mantıklıdır; ama bu bahsettiğim illet aniden bastırıyor, resmen boğazına yapışıyor insanın. Bir anda, durup dururken canın sadece ve sadece o bol soslu makarnayı çekiyorsa oturup bir düşünmek lazım abi ya. Bedenin değil, düpedüz duyguların bağırıyor orada "beni doyur" diye...
Günün tüm yorgunluğu, hayal kırıklıkları, o hiç bitmeyen gelecek kaygısı üst üste binip de göğsüne oturduğunda... İnsan bazen sadece susmak ve çiğnemek istiyor, ne yediğinin hiçbir önemi olmadan, sadece o anlık uyuşma hissi için. Sonrası ise hep aynı o bildik hikaye; derin bir pişmanlık, suçluluk duygusu ve bomboş paketler.
Kendine yüklenmeyi bir kenara bırakıp şu soruyu sormayı denesene bir ara: Gerçekten neye açsın şu hayatta? Sevilmeye mi, fark edilmeye mi, yoksa sadece birazcık huzura mı? Belki de o çok istediğin şey buzdolabının raflarında değil de, tamamen başka bir yerlerde saklıdır...
