Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Her sabah aynaya bakıp "Yine mi bu diz kapaklarının üstündeki birikintiler?" diye iç geçirenlerin halinden vallahi ancak çeken anlar. İnsan ne kadar kilo verirse versin, o bölgedeki inatçı doku sanki vücudun geri kalanından bağımsızlığını ilan etmiş gibi orada öylece kalıyor abi. spor yaparsın, diyetin dibine vurursun, her yerin incelir ama o diz çevresi... Sanki bilerek gitmiyor. İşte tam bu noktada, o küçük ama aynadaki görüntüyü tamamen değiştiren müdahale devreye giriyor.
Ameliyat lafını duyunca hemen gözü korkanlar oluyor tabii, haklılar da. Ama asıl olay öyle saatlerce süren, hayatı zindana çeviren cinsten bir şey olmaması; lokal anesteziyle bile yarım saatte bitip giden ufak bir dokunuş aslında. Ha, ertesi gün maratona koşulur mu? Yok artık, o kadar da değil... Birkaç gün hafif bir sızı, biraz morluk oluyor ama "Değdi mi?" derseniz, sonucunu görünce "Keşke daha önce yaptırsaydım" dedirtiyor insanı.
Etek giyerken ya da dar bir pantolonu yukarı çekerken o dizlerin iç kısımlarının birbirine sürtünmesi hissi vardır ya. İşte o hissi hayatından tamamen çıkarmak istiyor insan. İşlemin estetik taraflarını bir kenara bıraktım, fiziksel rahatlığı bile yutkunduracak cinsten. Diz kapağının üstü düzleşince bacak boyu olduğundan çok daha uzun görünmeye başlıyor bir kere. Hani derler ya, küçük bir detay tüm resmi değiştirir diye, tamamen o hesap.
Doktor seçimi konusu burada gerçekten kritik, öyle her önüne gelen klinik kapısından girilmez vallahi. Diz çevresi çok ince bir işçilik gerektiriyor; derinin altındaki o yağ tabakasını milim milim hesaplayıp almak lazım. Fazla alırsan çökme yapar, az alırsan hiçbir şeye yaramaz. O yüzden bu işi gerçekten sanat gibi yapan bir hekim bulmak, işin yarısından fazlasını çözmek demek.
İyileşme sürecinde verilen o varis çorabı benzeri korseyi takmak biraz sıkıcı gelebilir, yalan yok. Yaz sıcağına denk getirdiyseniz biraz uf puf ettirir insanı... Ama o ödemlerin günden güne dağıldığını, dizinizin formunun ortaya çıktığını gördükçe o çorap gözünüze hiç de kötü görünmemeye başlıyor. Bazen aynanın karşısına geçip "Vay be, gerçekten gitti mi şimdi bunlar?" diye kendi kendinize konuşurken buluyorsunuz kendinizi.
Bir de şu var; işlemden sonra hemen mucize beklememek lazım, sabır bu işin anahtarı. İlk hafta "Hani bir şey değişmedi" deyip paniğe kapılanlar oluyor, yapmayın. Vücut oradaki dokuyu toparlayacak, ödemi atacak, deri yerine oturacak... Şöyle bir iki ay geçsin, o zaman bakın bakalım o bacakların duruşuna. Sonuçta yıllardır orada duran yağları birkaç günde tamamen unutmak mümkün değil, vücuda biraz zaman tanımak gerek.
Ameliyat lafını duyunca hemen gözü korkanlar oluyor tabii, haklılar da. Ama asıl olay öyle saatlerce süren, hayatı zindana çeviren cinsten bir şey olmaması; lokal anesteziyle bile yarım saatte bitip giden ufak bir dokunuş aslında. Ha, ertesi gün maratona koşulur mu? Yok artık, o kadar da değil... Birkaç gün hafif bir sızı, biraz morluk oluyor ama "Değdi mi?" derseniz, sonucunu görünce "Keşke daha önce yaptırsaydım" dedirtiyor insanı.
Etek giyerken ya da dar bir pantolonu yukarı çekerken o dizlerin iç kısımlarının birbirine sürtünmesi hissi vardır ya. İşte o hissi hayatından tamamen çıkarmak istiyor insan. İşlemin estetik taraflarını bir kenara bıraktım, fiziksel rahatlığı bile yutkunduracak cinsten. Diz kapağının üstü düzleşince bacak boyu olduğundan çok daha uzun görünmeye başlıyor bir kere. Hani derler ya, küçük bir detay tüm resmi değiştirir diye, tamamen o hesap.
Doktor seçimi konusu burada gerçekten kritik, öyle her önüne gelen klinik kapısından girilmez vallahi. Diz çevresi çok ince bir işçilik gerektiriyor; derinin altındaki o yağ tabakasını milim milim hesaplayıp almak lazım. Fazla alırsan çökme yapar, az alırsan hiçbir şeye yaramaz. O yüzden bu işi gerçekten sanat gibi yapan bir hekim bulmak, işin yarısından fazlasını çözmek demek.
İyileşme sürecinde verilen o varis çorabı benzeri korseyi takmak biraz sıkıcı gelebilir, yalan yok. Yaz sıcağına denk getirdiyseniz biraz uf puf ettirir insanı... Ama o ödemlerin günden güne dağıldığını, dizinizin formunun ortaya çıktığını gördükçe o çorap gözünüze hiç de kötü görünmemeye başlıyor. Bazen aynanın karşısına geçip "Vay be, gerçekten gitti mi şimdi bunlar?" diye kendi kendinize konuşurken buluyorsunuz kendinizi.
Bir de şu var; işlemden sonra hemen mucize beklememek lazım, sabır bu işin anahtarı. İlk hafta "Hani bir şey değişmedi" deyip paniğe kapılanlar oluyor, yapmayın. Vücut oradaki dokuyu toparlayacak, ödemi atacak, deri yerine oturacak... Şöyle bir iki ay geçsin, o zaman bakın bakalım o bacakların duruşuna. Sonuçta yıllardır orada duran yağları birkaç günde tamamen unutmak mümkün değil, vücuda biraz zaman tanımak gerek.
