Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Unutkanlık deyip geçiyoruz ya bazen, anahtarı kapının üstünde unutmak falan... Vallahi öyle basit değil işin aslı. Beynin içindeki o çarkların dönmesi, o tıkır tıkır işleyen sistemin bir anda teklemesi aslında vücudun "bana bak" deme şekli. B12 dedikleri o minik vitamin arkada öyle bir orkestra yönetiyor ki, eksildiğinde senfoniden geriye sadece kulak tırmalayan bir gürültü kalıyor.
Sabah yataktan kalkıyorsun ama sanki gece boyu taş taşımışsın gibi bir ağırlık var üzerinde. Hani kolunu kaldıracak halin olmaz ya, tam olarak öyle bir bitkinlik hali. İki adım atsan yorgunluktan için geçecek gibi hissediyorsun. Vücut sinyal veriyor işte, hücreler resmen oksijensiz kalıyor, piller tükeniyor...
Geçen gün bir danışanım geldi, "Abi gözünü seveyim bir çare, kelimeler ağzımın ucuna geliyor ama bir türlü dökülmüyor" diyor. Haklı adam, hafıza öyle sisli bir yola giriyor ki B12 dibi gördüğünde. Düşünceler flu, kararlar yarım yamalak, konsantrasyon darmadağınık. İnsan kendine yabancılaşıyor, acaba yaşlanıyor muyum korkusu sarıyor dört bir yanı.
Şakaya gelmez bu iş, hiç hafife almayın derim. Sinir uçları yıpranmaya başladı mı, o ellerdeki ayaklardaki karıncalanmalar kalıcı misafirliğe dönüşebiliyor. Bir nevi elektrik tesisatının kısa devre yapması gibi bir durum bu. Kablolar soyuluyor, akım kesiliyor ve o ince sızı hayat kalitenizi sinsice aşağı çekiyor.
Kırmızı et yemeyi lüks gören bir beslenme düzeni mi var, yoksa mide mi emmiyor o vitamini, orasını bir kurcalamak lazım. Sadece tabağa ne koyduğumuz değil mesele; bağırsağın, midenin o tabaktakini ne kadar bağrına bastığı da önemli. Bazen ne yesen boş kalır, vücut o kapıyı kapatmıştır bir kere...
Hemen yarın bir kan testi yaptırın, kendinize bu iyiliği çok görmeyin. Çıkan sonuçlara göre hekiminiz ne diyorsa harfiyen uymak, o eksilen depoları hızla yerine koymak tek kurtuluş yolu. İğneyse iğne, hap ise hap; ne gerekiyorsa o yapılacak. Kendinizi o bitimsiz halsizliğin, o karanlık sisin içinde yalnız bırakmayın.
Sabah yataktan kalkıyorsun ama sanki gece boyu taş taşımışsın gibi bir ağırlık var üzerinde. Hani kolunu kaldıracak halin olmaz ya, tam olarak öyle bir bitkinlik hali. İki adım atsan yorgunluktan için geçecek gibi hissediyorsun. Vücut sinyal veriyor işte, hücreler resmen oksijensiz kalıyor, piller tükeniyor...
Geçen gün bir danışanım geldi, "Abi gözünü seveyim bir çare, kelimeler ağzımın ucuna geliyor ama bir türlü dökülmüyor" diyor. Haklı adam, hafıza öyle sisli bir yola giriyor ki B12 dibi gördüğünde. Düşünceler flu, kararlar yarım yamalak, konsantrasyon darmadağınık. İnsan kendine yabancılaşıyor, acaba yaşlanıyor muyum korkusu sarıyor dört bir yanı.
Şakaya gelmez bu iş, hiç hafife almayın derim. Sinir uçları yıpranmaya başladı mı, o ellerdeki ayaklardaki karıncalanmalar kalıcı misafirliğe dönüşebiliyor. Bir nevi elektrik tesisatının kısa devre yapması gibi bir durum bu. Kablolar soyuluyor, akım kesiliyor ve o ince sızı hayat kalitenizi sinsice aşağı çekiyor.
Kırmızı et yemeyi lüks gören bir beslenme düzeni mi var, yoksa mide mi emmiyor o vitamini, orasını bir kurcalamak lazım. Sadece tabağa ne koyduğumuz değil mesele; bağırsağın, midenin o tabaktakini ne kadar bağrına bastığı da önemli. Bazen ne yesen boş kalır, vücut o kapıyı kapatmıştır bir kere...
Hemen yarın bir kan testi yaptırın, kendinize bu iyiliği çok görmeyin. Çıkan sonuçlara göre hekiminiz ne diyorsa harfiyen uymak, o eksilen depoları hızla yerine koymak tek kurtuluş yolu. İğneyse iğne, hap ise hap; ne gerekiyorsa o yapılacak. Kendinizi o bitimsiz halsizliğin, o karanlık sisin içinde yalnız bırakmayın.
