Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Ankara'da hastane kapısından içeri adım attığın an o soğuk, devasa koridorlar insanı bir silkeler abi. Hele o Bilkent ya da Etlik'teki şehir hastanelerine yolun düştüyse, sağlık hizmeti almaktan çok labirentte hayatta kalma mücadelesi veriyorsun sanki... Metrekarelerce beton, bitmeyen koridorlar, her köşede ayrı bir yönlendirme tabelası ama günün sonunda yine de yolunu kaybetmek işten bile değil. Yani tamam, teknoloji son model, cihazlar gıcır gıcır ama o insani dokunuşu, o eski mahalle hastanesinin sıcaklığını bu devasa yapılarda bulmayı hiç bekleme.
Vallahi billahi bazen basit bir muayene için sabahın köründe yollara düşüp akşamı hastanede bulmak sıradan bir Ankara klasiğidir, bunu kabullenmek gerek. MHRS denilen o randevu sistemi tam bir sabır testi, piyango gibi bir şey; bazen şansına ertesi güne yer bulursun, bazen de haftalarca o ekrana boş boş bakarsın... Sistem seni öyle bir noktaya getiriyor ki, hani derler ya "hastalık hastayı bulur" diye, aynen o hesap, randevuyu bulana kadar zaten hastalığın seyri değişiyor. İşin uzmanını, gerçekten eli hafif o eski toprak hocaları bulmak ise ayrı bir uzmanlık, ayrı bir network işi bu şehirde.
Eğer cebinde paranın ucu görünüyorsa ya da sağlam bir özel sağlık sigortan varsa, Çankaya taraflarındaki o lüks özel hastaneler sana adeta beş yıldızlı otel konsepti sunar, orası kesin. Ama bak burası çok önemli; o pırıl pırıl lobiler, güler yüzlü karşılamalar seni yanıltmasın, bütçeni doğru yönetemezsen bir bakmışsın sadece bir tahlil için cüzdanı orada bırakıp çıkmışsın. Özel hastaneye gitmek Ankara'da bir prestij meselesi değil, tamamen zamanı parayla satın alma ve o devlet hastanesindeki kaostan kaçma çabasıdır aslında.
Hacettepe, Ankara Tıp, Gazi... Bu markalar sadece birer üniversite ismi değil, bu ülkenin sağlık hafızası, en zor vakaların düğümünü çözen anahtarlardır bana göre. Hani diğer yerlerde teşhis koyamazlar, "bir de şuraya gidin" derler ya, işte o son durak her zaman bu köklü tıp fakülteleridir. Tabii buraların da kendine has bir bürokrasisi, o bitmek bilmeyen asistan-hoca hiyerarşisi vardır ki, insanı bazen canından bezdirir... Yine de başın gerçekten sıkıştıysa, o hocaların iki dudağının arasından çıkacak tek bir kelime için saatlerce o döküntü poliklinik kapılarında beklemeye değer.
Acil servis konusuna hiç girmeyeyim diyorum ama girmeden de Ankara'da sağlık analiz edilmez, yarım kalır her şey. Cumartesi gecesi herhangi bir devlet hastanesinin aciline yolun düştüyse, memleketin sosyolojik röntgenini orada çekersin; kırmızı alan, sarı alan derken o karmaşanın içinde ayakta kalabilmek bile bir mucize. Hekimler canla başla çalışıyor, orası kesin, haklarını ödeyemeyiz ama o yoğunluk, o insani sınırları aşan talep karşısında sistem bir yerde illa ki çatırdıyor...
Sağlık ocağı, yani şimdiki adıyla aile sağlığı merkezleri ise bu şehrin gizli kahramanlarıdır, mahalledeki can simididir desek abartmış olmayız herhalde. Tansiyonunu ölçtürürsün, aşını olursun, aile hekiminle iki lafın belini kırarsın; işte o kocaman hastanelerde bulamadığın o insani temas tam olarak buradadır. Büyük hastanelerin yükünü hafifleten bu küçük merkezlerin değerini maalesef ancak başımız iyice sıkışıp oralara düştüğümüzde anlıyoruz.
Vallahi billahi bazen basit bir muayene için sabahın köründe yollara düşüp akşamı hastanede bulmak sıradan bir Ankara klasiğidir, bunu kabullenmek gerek. MHRS denilen o randevu sistemi tam bir sabır testi, piyango gibi bir şey; bazen şansına ertesi güne yer bulursun, bazen de haftalarca o ekrana boş boş bakarsın... Sistem seni öyle bir noktaya getiriyor ki, hani derler ya "hastalık hastayı bulur" diye, aynen o hesap, randevuyu bulana kadar zaten hastalığın seyri değişiyor. İşin uzmanını, gerçekten eli hafif o eski toprak hocaları bulmak ise ayrı bir uzmanlık, ayrı bir network işi bu şehirde.
Eğer cebinde paranın ucu görünüyorsa ya da sağlam bir özel sağlık sigortan varsa, Çankaya taraflarındaki o lüks özel hastaneler sana adeta beş yıldızlı otel konsepti sunar, orası kesin. Ama bak burası çok önemli; o pırıl pırıl lobiler, güler yüzlü karşılamalar seni yanıltmasın, bütçeni doğru yönetemezsen bir bakmışsın sadece bir tahlil için cüzdanı orada bırakıp çıkmışsın. Özel hastaneye gitmek Ankara'da bir prestij meselesi değil, tamamen zamanı parayla satın alma ve o devlet hastanesindeki kaostan kaçma çabasıdır aslında.
Hacettepe, Ankara Tıp, Gazi... Bu markalar sadece birer üniversite ismi değil, bu ülkenin sağlık hafızası, en zor vakaların düğümünü çözen anahtarlardır bana göre. Hani diğer yerlerde teşhis koyamazlar, "bir de şuraya gidin" derler ya, işte o son durak her zaman bu köklü tıp fakülteleridir. Tabii buraların da kendine has bir bürokrasisi, o bitmek bilmeyen asistan-hoca hiyerarşisi vardır ki, insanı bazen canından bezdirir... Yine de başın gerçekten sıkıştıysa, o hocaların iki dudağının arasından çıkacak tek bir kelime için saatlerce o döküntü poliklinik kapılarında beklemeye değer.
Acil servis konusuna hiç girmeyeyim diyorum ama girmeden de Ankara'da sağlık analiz edilmez, yarım kalır her şey. Cumartesi gecesi herhangi bir devlet hastanesinin aciline yolun düştüyse, memleketin sosyolojik röntgenini orada çekersin; kırmızı alan, sarı alan derken o karmaşanın içinde ayakta kalabilmek bile bir mucize. Hekimler canla başla çalışıyor, orası kesin, haklarını ödeyemeyiz ama o yoğunluk, o insani sınırları aşan talep karşısında sistem bir yerde illa ki çatırdıyor...
Sağlık ocağı, yani şimdiki adıyla aile sağlığı merkezleri ise bu şehrin gizli kahramanlarıdır, mahalledeki can simididir desek abartmış olmayız herhalde. Tansiyonunu ölçtürürsün, aşını olursun, aile hekiminle iki lafın belini kırarsın; işte o kocaman hastanelerde bulamadığın o insani temas tam olarak buradadır. Büyük hastanelerin yükünü hafifleten bu küçük merkezlerin değerini maalesef ancak başımız iyice sıkışıp oralara düştüğümüzde anlıyoruz.
