Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Haber merkezinde sabahladığımız o eski yıllarda, masamın üzerinde biriken asitsiz kahve bardakları ve çekmeceden eksik olmayan bisküvi paketleri arasında tartıyla amansız bir savaşa girişmiştim. Aynadaki o yorgun adama bakıp "Bu ay tam on kilo gidecek, başka yolu yok" dediğimi dün gibi hatırlıyorum; ne büyük cehalet, ne büyük bir hırs... Vücudumuz bir matematik formülü ya da excel tablosu değil ki dostlar, siz yukarıdan bastırınca aşağıdan hemen sonuç versin. Genelde uzmanlar "Ayda iki ila dört kilo arası idealdir" deyip kesip atarlar ama işin aslı hiç de öyle düz bir çizgide ilerlemiyor. Her metabolizma, eski yazı işleri müdürlerinin o kendine has, kimselere benzemeyen huysuz karakteri gibi şahsına münhasır bir yapıya sahip neticede.
Geçen gün mahalleden bir arkadaşla karşılaştım, çocuk resmen erimiş bitmiş, tanımakta zorlandım vallahi billahi. "Abi" dedi, "on beş günde sekiz kilo verdim, acayip hafifledim." Sevinmeli miyim, yoksa onun adına üzülmeli miyim bilemedim o an, çünkü hızla giden o ağırlığın aslında ne olduğunu çok iyi biliyordum. İlk haftalarda tartıda gördüğümüz o muazzam düşüşler genellikle vücudun hücresel düzeyde tuttuğu suyun serbest kalması ve glikojen depolarının tamamen boşalmasından ibaret oluyor. Yani aslında yağ falan yakmıyoruz, sadece içerideki barajın kapaklarını sonuna kadar açıp kendimizi kandırıyoruz desek yeridir. Gerçek anlamda doku kaybı, yani o kurtulmak istediğimiz inatçı yağların erimesi ise çok daha sabırlı, çok daha derin ve zamana yayılan fizyolojik bir süreci gerektiriyor.
Bir keresinde sırf meraktan, sadece sıvı tüketerek beslendiğim o meşhur detoks kamplarından birine katılmıştım, aman yarabbi, üçüncü günün sonunda kelimeleri toparlayamaz hale gelmiştim... Beyin sislenmesi dedikleri o illet şey gelip çöküyor insanın zihnine, hafıza tekerlekleri dönmüyor bir türlü. Eğer kalori alımını çok radikal bir şekilde, aniden bıçak gibi keserseniz, vücut bunu bir kıtlık ve hayatta kalma krizi olarak algılamaya başlıyor. Metabolizma hızı anında frene basıyor, hormon dengesi altüst oluyor ve siz zayıfladığınızı sanırken aslında kas kütlenizden ve bağışıklık sisteminizden büyük ödünler veriyorsunuz. Hızlı giden kiloların ardında bıraktığı o derin halsizlik, sarkmalar ve asabi ruh hali gerçekten çekilir dert değil; o yüzden acele etmeyin, kendinize zaman tanıyın derim.
Peki, bu işin doğrusu, o altın oranı yakalamanın sırrı tam olarak nerede gizli? Aslında mesele tartıdaki rakamların aşağı doğru kaymasından ziyade, yaşam tarzınızda ne kadar kalıcı değişiklikler yapabildiğinizle doğrudan alakalı sanırım. Haftada yarım kilo veya en fazla bir kilo vermek, yani ay bazında baktığımızda o meşhur dört kiloluk sınırı aşmamak, bedenimizin bu yeni duruma adaptasyonunu inanılmaz kolaylaştırıyor. Bu tempoda gittiğinizde hem mideniz küçülüyor, hem hormonal sinyalleriniz düzene giriyor hem de verdiğiniz kiloları o meşhur "yo-yo etkisi" ile fazlasıyla geri alma riskini ortadan kaldırmış oluyorsunuz. Unutmayın ki yavaş ve emin adımlarla yürüyenler, maratonun sonunda her zaman o çılgınca depar atan sabırsız koşuculardan çok daha sağlıklı bir şekilde finiş çizgisine ulaşıyor...
Geçen gün mahalleden bir arkadaşla karşılaştım, çocuk resmen erimiş bitmiş, tanımakta zorlandım vallahi billahi. "Abi" dedi, "on beş günde sekiz kilo verdim, acayip hafifledim." Sevinmeli miyim, yoksa onun adına üzülmeli miyim bilemedim o an, çünkü hızla giden o ağırlığın aslında ne olduğunu çok iyi biliyordum. İlk haftalarda tartıda gördüğümüz o muazzam düşüşler genellikle vücudun hücresel düzeyde tuttuğu suyun serbest kalması ve glikojen depolarının tamamen boşalmasından ibaret oluyor. Yani aslında yağ falan yakmıyoruz, sadece içerideki barajın kapaklarını sonuna kadar açıp kendimizi kandırıyoruz desek yeridir. Gerçek anlamda doku kaybı, yani o kurtulmak istediğimiz inatçı yağların erimesi ise çok daha sabırlı, çok daha derin ve zamana yayılan fizyolojik bir süreci gerektiriyor.
Bir keresinde sırf meraktan, sadece sıvı tüketerek beslendiğim o meşhur detoks kamplarından birine katılmıştım, aman yarabbi, üçüncü günün sonunda kelimeleri toparlayamaz hale gelmiştim... Beyin sislenmesi dedikleri o illet şey gelip çöküyor insanın zihnine, hafıza tekerlekleri dönmüyor bir türlü. Eğer kalori alımını çok radikal bir şekilde, aniden bıçak gibi keserseniz, vücut bunu bir kıtlık ve hayatta kalma krizi olarak algılamaya başlıyor. Metabolizma hızı anında frene basıyor, hormon dengesi altüst oluyor ve siz zayıfladığınızı sanırken aslında kas kütlenizden ve bağışıklık sisteminizden büyük ödünler veriyorsunuz. Hızlı giden kiloların ardında bıraktığı o derin halsizlik, sarkmalar ve asabi ruh hali gerçekten çekilir dert değil; o yüzden acele etmeyin, kendinize zaman tanıyın derim.
Peki, bu işin doğrusu, o altın oranı yakalamanın sırrı tam olarak nerede gizli? Aslında mesele tartıdaki rakamların aşağı doğru kaymasından ziyade, yaşam tarzınızda ne kadar kalıcı değişiklikler yapabildiğinizle doğrudan alakalı sanırım. Haftada yarım kilo veya en fazla bir kilo vermek, yani ay bazında baktığımızda o meşhur dört kiloluk sınırı aşmamak, bedenimizin bu yeni duruma adaptasyonunu inanılmaz kolaylaştırıyor. Bu tempoda gittiğinizde hem mideniz küçülüyor, hem hormonal sinyalleriniz düzene giriyor hem de verdiğiniz kiloları o meşhur "yo-yo etkisi" ile fazlasıyla geri alma riskini ortadan kaldırmış oluyorsunuz. Unutmayın ki yavaş ve emin adımlarla yürüyenler, maratonun sonunda her zaman o çılgınca depar atan sabırsız koşuculardan çok daha sağlıklı bir şekilde finiş çizgisine ulaşıyor...
