Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Mutfaktaki o renkli ambalajlı kutuları, dolabın en arkasına gizlediğin çikolata paketlerini tek tek toplamaya başladığında aslında zihninde büyük bir devrimin ilk adımını atıyorsun demektir. Rafine şekeri hayatından çıkarmak, sanıldığı gibi sadece çaya şeker atmayı bırakmaktan ya da tatlı krizlerinde iradene sahip çıkmaktan ibaret koca bir mesele değil; tam aksine vücudunun yıllardır alıştığı o sahte enerji bağımlılığını kökünden sarsma mücadelesi... Gün içinde aniden gelen o halsizlik hissi, akşam yemeğinden sonra çöken ağırlık var ya, işte onların hepsi aslında kan şekerindeki o ani dalgalanmaların sana oynadığı ufak oyunlar. Hani hep derler ya hücresel düzeyde bir temizlik diye, vallahi billahi öyle bir şey bu; metabolizmanın kendi ritmini yeniden bulmasına izin verdiğinde, sabahları çalar saat çalmadan nasıl daha dinç uyandığına sen bile şaşıracaksın.
Market reyonları arasında dolaşırken eline aldığın her paketli gıdanın arkasını okuma alışkanlığı kazanmak, bu yolculuğun belki de en çileli ama en aydınlatıcı kısmı haline geliyor. Glikoz şurubu, fruktoz, maltoz, elma suyu konsantresi... İsimleri ne kadar süslü olursa olsun, hepsi günün sonunda vücuduna girdiğinde aynı yıkıcı etkiyi yaratan gizli şeker kaynaklarından başka bir şey değil aslında. Domates salçasından tut da o masum görünen mısır gevreğine, hatta hazır salata soslarına kadar her yere sindirmişler bu mereti. İlk başlarda Etiket okumak gerçekten insanı dinden imandan çıkaracak kadar yorucu gelebilir ama bir süre sonra gözün otomatik olarak o içerik listesindeki tuzakları ayırt etmeye başlıyor, bir bakmışsın elin o paketlere hiç gitmiyor zaten...
Peki, canın deli gibi tatlı çektiğinde ne yapacaksın, kendini bir odaya kapatıp krizin geçmesini mi bekleyeceksin yani? Tabii ki hayır, çünkü doğa bize ihtiyacımız olan o tatlı ihtiyacını karşılayacak harika alternatifler sunuyor zaten. Taze mevsim meyveleri, yanında bir avuç çiğ badem ya da cevizle birleştiğinde hem kan şekerini dengede tutuyor hem de o dayanılmaz tatlı arzusunu bıçak gibi kesip atıyor. Hatta tarçın var ya abi, bak bu baharat tam bir kurtarıcı; ister yulaf lapana serp ister bitki çayının içine at, vücudun insülin duyarlılığını öyle güzel düzenliyor ki tatlı isteğinin kendi kendine nasıl yok olup gittiğine inanamıyorsun.
Haftanın ilk üç ya da dört günü vücudunun sana karşı adeta küçük bir isyan başlatacağını şimdiden kabullenmen gerekiyor, bu süreci bilerek yola çıkmak zihinsel olarak seni inanılmaz rahatlatacaktır. Baş ağrıları, hafif sinirlilik hali, sanki dünyadaki tek yiyecek çikolataymış gibi gelen o garip boşluk duygusu... Bunların hepsi aslında beyninin sana kurduğu küçük birer tuzak, o yıllardır alışkın olduğu kolay dopamin kaynağını geri isteme çabası. Hücrelerin enerjiyi şekerden değil de sağlıklı yağlardan ve karmaşık karbonhidratlardan üretmeyi yeniden öğrendiğinde, yani o adaptasyon evresi geçildiğinde...
Sofraya oturduğunda tabağını sadece renklendirmekle kalmayıp, seni gerçekten uzun süre tok tutacak kaliteli proteinler ve lifli sebzelerle doldurmaya odaklanmalısın. Zeytinyağlı zengin bir ev yemeği, yanında bol yeşillikli bir salata ve ev yapımı tam yağlı bir yoğurt dururken insanın canı neden dışarıdaki o katkı maddeli hazır gıdaları çeksin ki? Besleyici değeri yüksek gıdalarla beslendiğinde hücresel düzeyde bir doyum yakalıyorsun, dolayısıyla beynin sürekli sana "git bir şeyler ye" emri vermeyi kesiyor, mide kazınmaların tarihe karışıyor.
Yetersiz uyku çektiğin ya da stres seviyenin tavan yaptığı günlerde canının neden sürekli karbonhidrata ve şekerli şeylere kaydığını hiç düşündün mü? Çünkü vücudun yorgun düştüğünde ya da kortizol hormonu tavan yaptığında, en hızlı yoldan enerji üretebileceği o basit şekerlere yönelmek ister, bu tamamen biyolojik bir hayatta kalma mekanizmasıdır. İşte tam da bu yüzden şekersiz beslenme sadece mutfakta biten bir iş değil; uyku düzenine dikkat etmek, gün içinde yeterince su içmek ve zihnini sakinleştirecek ufak yürüyüşler yapmak bu sürecin en büyük tamamlayıcı parçaları. Yani kısacası hayatındaki stresi yönetmeyi öğrenmediğin sürece, tabağındaki şekeri sıfırlamak bir noktadan sonra insanı inanılmaz yorabilir...
Market reyonları arasında dolaşırken eline aldığın her paketli gıdanın arkasını okuma alışkanlığı kazanmak, bu yolculuğun belki de en çileli ama en aydınlatıcı kısmı haline geliyor. Glikoz şurubu, fruktoz, maltoz, elma suyu konsantresi... İsimleri ne kadar süslü olursa olsun, hepsi günün sonunda vücuduna girdiğinde aynı yıkıcı etkiyi yaratan gizli şeker kaynaklarından başka bir şey değil aslında. Domates salçasından tut da o masum görünen mısır gevreğine, hatta hazır salata soslarına kadar her yere sindirmişler bu mereti. İlk başlarda Etiket okumak gerçekten insanı dinden imandan çıkaracak kadar yorucu gelebilir ama bir süre sonra gözün otomatik olarak o içerik listesindeki tuzakları ayırt etmeye başlıyor, bir bakmışsın elin o paketlere hiç gitmiyor zaten...
Peki, canın deli gibi tatlı çektiğinde ne yapacaksın, kendini bir odaya kapatıp krizin geçmesini mi bekleyeceksin yani? Tabii ki hayır, çünkü doğa bize ihtiyacımız olan o tatlı ihtiyacını karşılayacak harika alternatifler sunuyor zaten. Taze mevsim meyveleri, yanında bir avuç çiğ badem ya da cevizle birleştiğinde hem kan şekerini dengede tutuyor hem de o dayanılmaz tatlı arzusunu bıçak gibi kesip atıyor. Hatta tarçın var ya abi, bak bu baharat tam bir kurtarıcı; ister yulaf lapana serp ister bitki çayının içine at, vücudun insülin duyarlılığını öyle güzel düzenliyor ki tatlı isteğinin kendi kendine nasıl yok olup gittiğine inanamıyorsun.
Haftanın ilk üç ya da dört günü vücudunun sana karşı adeta küçük bir isyan başlatacağını şimdiden kabullenmen gerekiyor, bu süreci bilerek yola çıkmak zihinsel olarak seni inanılmaz rahatlatacaktır. Baş ağrıları, hafif sinirlilik hali, sanki dünyadaki tek yiyecek çikolataymış gibi gelen o garip boşluk duygusu... Bunların hepsi aslında beyninin sana kurduğu küçük birer tuzak, o yıllardır alışkın olduğu kolay dopamin kaynağını geri isteme çabası. Hücrelerin enerjiyi şekerden değil de sağlıklı yağlardan ve karmaşık karbonhidratlardan üretmeyi yeniden öğrendiğinde, yani o adaptasyon evresi geçildiğinde...
Sofraya oturduğunda tabağını sadece renklendirmekle kalmayıp, seni gerçekten uzun süre tok tutacak kaliteli proteinler ve lifli sebzelerle doldurmaya odaklanmalısın. Zeytinyağlı zengin bir ev yemeği, yanında bol yeşillikli bir salata ve ev yapımı tam yağlı bir yoğurt dururken insanın canı neden dışarıdaki o katkı maddeli hazır gıdaları çeksin ki? Besleyici değeri yüksek gıdalarla beslendiğinde hücresel düzeyde bir doyum yakalıyorsun, dolayısıyla beynin sürekli sana "git bir şeyler ye" emri vermeyi kesiyor, mide kazınmaların tarihe karışıyor.
Yetersiz uyku çektiğin ya da stres seviyenin tavan yaptığı günlerde canının neden sürekli karbonhidrata ve şekerli şeylere kaydığını hiç düşündün mü? Çünkü vücudun yorgun düştüğünde ya da kortizol hormonu tavan yaptığında, en hızlı yoldan enerji üretebileceği o basit şekerlere yönelmek ister, bu tamamen biyolojik bir hayatta kalma mekanizmasıdır. İşte tam da bu yüzden şekersiz beslenme sadece mutfakta biten bir iş değil; uyku düzenine dikkat etmek, gün içinde yeterince su içmek ve zihnini sakinleştirecek ufak yürüyüşler yapmak bu sürecin en büyük tamamlayıcı parçaları. Yani kısacası hayatındaki stresi yönetmeyi öğrenmediğin sürece, tabağındaki şekeri sıfırlamak bir noktadan sonra insanı inanılmaz yorabilir...
