Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Valla ne zaman eşle dostla masaya otursak, konu dönüp dolaşıp aynı yere geliyor: Şekeri kestiğin an zayıflar mısın? Yıllardır gazetecilik yaptım, ne uzmanlar dinledim ne araştırmalar okudum ama insan kendi bedeninde görmeyince tam ikna olamıyor sanki. Neyse, kısacası cevap evet abi, verdiriyor hem de nasıl verdiriyor... Ama öyle pat diye iki günde mucize bekleme tabii.
Tatlı krizleri geldiğinde insan gözünün önünü göremiyor bazen. Hani o öğleden sonra üç ile beş arası gelen, "bir parça çikolata olsa da yesem" hissi var ya, işte o tamamen kan şekerinin oyunu. Çayı şekersiz içmeye başladığın ilk hafta hafiften bir baş ağrısı, bir huysuzluk çöküyor insanın üstüne. Vallahi billahi sigarayı bırakmak gibi bir şey bu.
Geçenlerde bir arkadaşım diyordu, "Yahu ben zaten çok bir şey yemiyorum ki, sadece çaya iki şeker atıyorum." Gün içinde fark etmeden içtiğin altı sekiz bardak çay, üstüne bir kutu asitli içecek, akşam da "hafif" olsun diye yediğin o meyveli yoğurtlar... Say say bitmiyor. Bunların hepsini bir topla bakayım günün sonunda kaç kalori yapıyor. Şekeri kestiğin an aslında o gizli kalorileri de hayatından kovmuş oluyorsun, otomatik olarak zayıflama başlıyor işte.
Vücut dediğin mekanizma biraz garip çalışıyor açıkçası. Sen şekeri yükledikçe insülin tavan yapıyor, o insülin yüksek kaldığı sürece de beden yakıt olarak yağları kullanamıyor. Kendi yağını yakamayan beden ne yapar? Acıktırır... Sürekli bir şeyler atıştırma isteği de bundan zaten. Süreç öyle bir kısırdöngü ki.
Görünüşte sadece kilo veriyorsun gibi duruyor ama işin aslı çok başka. Yüzündeki o şişlik gidiyor mesela, sabahları "dayak yemiş gibi" uyanmamaya başlıyorsun. Meğerse o gün içindeki yorgunluklarımızın, ödemlerimizin sebebi hep bu beyaz zehirmiş... Ben şahsen ilk iki haftayı atlattıktan sonra fark ettim, meğer yıllardır ne kadar ağırlaşmışım.
İşin sırrı bence nefsi tamamen köreltmekte değil, mantığı anlamakta. Mesela canın çok mu tatlı istedi, ye bir tane elma geç gitsin. İlk başlarda elma sana salatalık gibi gelecek, yalan yok. Ama dilindeki o tat alma duyuları temizlendikçe, meyvenin kendi şekerinden bile inanılmaz bir keyif almaya başlıyorsun. Zamanla o hazır tatlılar öyle ağır, öyle şerbetli geliyor ki... Ağzına süremiyorsun.
Tartıdaki rakamlar hemen patır patır düşmeyebilir, orada bir sabırlı olmak lazım. Bazen iki hafta tık yokmuş gibi gelir, sonra bir bakmışsın pantolonun belinden düşüyor. Yağ gidiyor çünkü, sadece su değil. Vücut o depoladığı yağları yakmaya başladığı an olayın rengi değişiyor tamamen.
Sonuçta bu bir süreç abi ya, dert etme kendine bu kadar. Bugün bir çikolata yedin diye bütün emeklerin çöpe gitmiş olmuyor. Ertesi gün kaldığın yerden devam edersin, önemli olan o alışkanlığı kökten değiştirmek. Kendine biraz zaman tanı, gerisi zaten çorap söküğü gibi...
Tatlı krizleri geldiğinde insan gözünün önünü göremiyor bazen. Hani o öğleden sonra üç ile beş arası gelen, "bir parça çikolata olsa da yesem" hissi var ya, işte o tamamen kan şekerinin oyunu. Çayı şekersiz içmeye başladığın ilk hafta hafiften bir baş ağrısı, bir huysuzluk çöküyor insanın üstüne. Vallahi billahi sigarayı bırakmak gibi bir şey bu.
Geçenlerde bir arkadaşım diyordu, "Yahu ben zaten çok bir şey yemiyorum ki, sadece çaya iki şeker atıyorum." Gün içinde fark etmeden içtiğin altı sekiz bardak çay, üstüne bir kutu asitli içecek, akşam da "hafif" olsun diye yediğin o meyveli yoğurtlar... Say say bitmiyor. Bunların hepsini bir topla bakayım günün sonunda kaç kalori yapıyor. Şekeri kestiğin an aslında o gizli kalorileri de hayatından kovmuş oluyorsun, otomatik olarak zayıflama başlıyor işte.
Vücut dediğin mekanizma biraz garip çalışıyor açıkçası. Sen şekeri yükledikçe insülin tavan yapıyor, o insülin yüksek kaldığı sürece de beden yakıt olarak yağları kullanamıyor. Kendi yağını yakamayan beden ne yapar? Acıktırır... Sürekli bir şeyler atıştırma isteği de bundan zaten. Süreç öyle bir kısırdöngü ki.
Görünüşte sadece kilo veriyorsun gibi duruyor ama işin aslı çok başka. Yüzündeki o şişlik gidiyor mesela, sabahları "dayak yemiş gibi" uyanmamaya başlıyorsun. Meğerse o gün içindeki yorgunluklarımızın, ödemlerimizin sebebi hep bu beyaz zehirmiş... Ben şahsen ilk iki haftayı atlattıktan sonra fark ettim, meğer yıllardır ne kadar ağırlaşmışım.
İşin sırrı bence nefsi tamamen köreltmekte değil, mantığı anlamakta. Mesela canın çok mu tatlı istedi, ye bir tane elma geç gitsin. İlk başlarda elma sana salatalık gibi gelecek, yalan yok. Ama dilindeki o tat alma duyuları temizlendikçe, meyvenin kendi şekerinden bile inanılmaz bir keyif almaya başlıyorsun. Zamanla o hazır tatlılar öyle ağır, öyle şerbetli geliyor ki... Ağzına süremiyorsun.
Tartıdaki rakamlar hemen patır patır düşmeyebilir, orada bir sabırlı olmak lazım. Bazen iki hafta tık yokmuş gibi gelir, sonra bir bakmışsın pantolonun belinden düşüyor. Yağ gidiyor çünkü, sadece su değil. Vücut o depoladığı yağları yakmaya başladığı an olayın rengi değişiyor tamamen.
Sonuçta bu bir süreç abi ya, dert etme kendine bu kadar. Bugün bir çikolata yedin diye bütün emeklerin çöpe gitmiş olmuyor. Ertesi gün kaldığın yerden devam edersin, önemli olan o alışkanlığı kökten değiştirmek. Kendine biraz zaman tanı, gerisi zaten çorap söküğü gibi...
