Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca o sabah ritüelini ben de gözüm kapalı uyguladım; sıcak suyun içine sıkılan o yarım limonun mucizeler yaratacağına, belimdeki o son santimleri bir gecede eriteceğine öyle yürekten inanmıştım ki... Hani insan bazen tutunacak küçük bir umut arar ya, işte o ekşi tadı her sabah mideme indirirken tam olarak bu hisse sarılıyordum, sanki o asit damarlarımdan akıp bütün yağları yakıp kavuracakmış gibi bir duygu. Vallahi bak, gazete haberlerinde, manşetlerde az yazmadık bu "mucizevi" tarifleri ama işin aslı hiç de bize anlatılan o masallardaki gibi çıkmadı sonradan.
Sabahın köründe aç karnına o ekşi suyu bardağa doldurup diktiğinde aslında yağ dokularına değil, doğrudan zavallı midenin duvarlarına ve diş minelerine savaş açıyorsun abi... Metabolizmanın o ilk ışıkla birlikte şahlanacağını sanıyorsun ama içeride yaşanan tek şey hafif bir çalkalanma, basit bir uyanma telaşı. Bir damla limonun koca bir vücudun yıllardır biriktirdiği o inatçı depoları bir anda eritip yok edeceğine inanmak, içten içe kendimizi kandırmanın en tatlı, en masum yoluydu belki de...
Soruyorum şimdi sana; akşam yenen o kocamar hamur işlerini, gece yarısı kaçamaklarını bardağın dibinde kalan iki damla ekşilik nasıl silsin, hangi ara temizlesin ki? Su içmek elbette vücudu uyandırır, hücresel düzeyde bir hareketlilik başlatır ama o limonun buradaki tek rolü suya biraz tat, biraz renk katmak, hepsi bu... Yağ yakımı denilen o karmaşık mekanizma kasların çalışmasıyla, kalori açığıyla başlar; yoksa mutfaktaki o sarı meyvenin sihriyle değil...
Sen yine iç, ferahlamak istiyorsan, güne biraz C vitaminiyle canlı bir başlangıç yapmak sana iyi geliyorsa elbette o bardağı yine doldur... Ama ne olur ondan bel çevreni inceltmesini, tartıdaki rakamları bir haftada aşağı çekmesini bekleme, sonra yaşanan o hayal kırıklığı insanı öyle bir vuruyor ki... Bedenimiz bir dökümhane değil ki içine asit dökünce erisin gitsin, içerideki o derin dengeleri değiştirmek çok daha farklı çabalar istiyor vallahi.
Bazen sırf o ritüeli tamamladığımız için kendimizi sağlıklı bir şey yapmış sayıp günün geri kalanında farkında olmadan daha fazla kalori alıyoruz ya, işte en büyük tuzak burada başlıyor... "Nasıl olsa sabah limonlu suyumu içtim, metabolizmam cayır cayır çalışıyor" yanılgısı var ya... Ah o tatlı vicdan rahatlatma çabası yok mu, insanı yavaş yavaş nasıl da yanlış yollara sürüklüyor.
O bardaktan mucize beklemeyi bıraktığın gün, gerçekten kendi bedeninin sesini duymaya başladığın o ilk an olacak işte... Su sudur; berraktır, şifadır, hayatın ta kendisidir ama yağları yakan şey senin gün içindeki adımların, tabağına koyduğun porsiyonların, kendine gösterdiğin o gerçek özendir... Gerisi sadece bardakta yüzen güzel bir dilim sarı rüyadan ibaret...
Sabahın köründe aç karnına o ekşi suyu bardağa doldurup diktiğinde aslında yağ dokularına değil, doğrudan zavallı midenin duvarlarına ve diş minelerine savaş açıyorsun abi... Metabolizmanın o ilk ışıkla birlikte şahlanacağını sanıyorsun ama içeride yaşanan tek şey hafif bir çalkalanma, basit bir uyanma telaşı. Bir damla limonun koca bir vücudun yıllardır biriktirdiği o inatçı depoları bir anda eritip yok edeceğine inanmak, içten içe kendimizi kandırmanın en tatlı, en masum yoluydu belki de...
Soruyorum şimdi sana; akşam yenen o kocamar hamur işlerini, gece yarısı kaçamaklarını bardağın dibinde kalan iki damla ekşilik nasıl silsin, hangi ara temizlesin ki? Su içmek elbette vücudu uyandırır, hücresel düzeyde bir hareketlilik başlatır ama o limonun buradaki tek rolü suya biraz tat, biraz renk katmak, hepsi bu... Yağ yakımı denilen o karmaşık mekanizma kasların çalışmasıyla, kalori açığıyla başlar; yoksa mutfaktaki o sarı meyvenin sihriyle değil...
Sen yine iç, ferahlamak istiyorsan, güne biraz C vitaminiyle canlı bir başlangıç yapmak sana iyi geliyorsa elbette o bardağı yine doldur... Ama ne olur ondan bel çevreni inceltmesini, tartıdaki rakamları bir haftada aşağı çekmesini bekleme, sonra yaşanan o hayal kırıklığı insanı öyle bir vuruyor ki... Bedenimiz bir dökümhane değil ki içine asit dökünce erisin gitsin, içerideki o derin dengeleri değiştirmek çok daha farklı çabalar istiyor vallahi.
Bazen sırf o ritüeli tamamladığımız için kendimizi sağlıklı bir şey yapmış sayıp günün geri kalanında farkında olmadan daha fazla kalori alıyoruz ya, işte en büyük tuzak burada başlıyor... "Nasıl olsa sabah limonlu suyumu içtim, metabolizmam cayır cayır çalışıyor" yanılgısı var ya... Ah o tatlı vicdan rahatlatma çabası yok mu, insanı yavaş yavaş nasıl da yanlış yollara sürüklüyor.
O bardaktan mucize beklemeyi bıraktığın gün, gerçekten kendi bedeninin sesini duymaya başladığın o ilk an olacak işte... Su sudur; berraktır, şifadır, hayatın ta kendisidir ama yağları yakan şey senin gün içindeki adımların, tabağına koyduğun porsiyonların, kendine gösterdiğin o gerçek özendir... Gerisi sadece bardakta yüzen güzel bir dilim sarı rüyadan ibaret...
