Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Turbo beslemeli bir motorda intercooler borusunu söküp parmağınızı içine attığınızda elinize yağ bulaşması sizi asla korkutmasın. Yıllarca söküp baktığım yüzlerce araçta bu manzarayla karşılaştım, mekaniğin kaçınılmaz doğası bu. Kompresör salyangozundan geçen yüksek basınçlı hava ısınırken, karter havalandırma sisteminin emtiaya dahil ettiği o incecik yağ buharı da sirkülasyona katılır. İç yüzeyde hafif nemli bir film tabakası görürsünüz. İnce bir Yağ filmi sistemin sağlıklı çalıştığının, emme devresinin sorunsuz işlediğinin göstergesidir...
Radyatörün alt haznesinde biriken o siyah birikinti ince bir film tabakasını aşıp göllenmeye başladıysa, orada durup derin bir nefes almak şart. Birikinti dediysem, bildiğiniz çay bardağını dolduracak seviyede sıvı yağ birikmesinden bahsediyorum. İşte bu durum fiziksel bir tolerans sınırı değil, açık bir mekanik arıza çığlığıdır. Turbo milinin burçları artık aşınmıştır; yüksek basınçlı yağ, havayla birlikte soğutucuya akıyordur. Biriken yağ orada sonsuza kadar kalmaz, motor bir an gelir o yağı emme manifolduna çeker. Sonrası malum... Kontağı kapatsanız dahi durmayan, kendi yağıyla amansızca devirlenen bir motor.
Yüksek basınç altında çalışan turbo şarj sistemleri hiçbir zaman %100 sızdırmaz bir izolasyon sunamaz. Kim ne derse desin, o metal parçaların arasında sıfır yağ kaçaklı bir mekanizma kurmak mühendislik açısından neredeyse imkansızdır. Keçeler sızdırır. Mikro düzeyde de olsa sızdırır işte... Hafif puslu bir yağ tabakası ile göl olmuş yağı birbirine karıştırmamak gerek. Biri sistemin doğal nefes alıp vermesidir, diğeri ise turbonun artık ömrünü tamamladığının belgesidir. Farkı anlamak için usta olmaya gerek yok, parmağınızı sürün ve miktarı hissedin.
Soğutucu peteklerin iç yüzeyi yağla kaplandığında havanın soğuma verimi düşer, motor aradığı o yoğun oksijeni bulamaz. Yağ, termal transferin can düşmanıdır. Sıcak hava intercooler içinden geçerken alüminyum kanatçıklara temas edemezse soğuyamaz. Soğuyamayan hava genleşir; genleşen hava az oksijen demektir. Az oksijen ise çekişten düşen bir araç, egzozdan çıkan siyah duman... Ne kadar gaza basarsanız basın, o araç yürümez. Neden yürümez peki? Çözüm radyatörü söküp uygun kimyasalla pırıl pırıl temizlemektir.
Karter havalandırma valfi (PCV) arızalandığında motor, kendi yağ buharını tahliye edemez ve doğrudan turbonun emişine kusar. Sürücüler genelde suçu hemen turboda arar. Turboyu değiştirmek işin kolayına kaçmaktır. Oysa basit bir plastik valf tıkanmıştır ve karter içi basınç tavan yapmıştır. Yükselen basınç, yağı yukarıya iter. Nereye gider bu yağ? Tabii ki intercooler’a... Sorunun kaynağını doğru teşhis etmeden parça değiştirmek sadece bütçenizi yakar. Önce valfe bakın. Sonra turboyu suçlayın.
Periyodik bakımlarda intercooler alt hortumunu gevşetip kontrol etmek, sizi ağır bir motor hasarından koruyacak kadar güçlü bir alışkanlıktır. Ustaya gittiğinizde "şurayı bir aralayıp bakalım" demek zor değil. Alt hortumu gevşetin. Damlama var mı? Yoksa sadece parmak ucu kadar bir nemlilik mi? Damlayan birkaç damla yağ bile gelecekteki bir arızanın habercisi olabilir... Arabanızın dilinden anlamak tam olarak böyle bir şey.
Radyatörün alt haznesinde biriken o siyah birikinti ince bir film tabakasını aşıp göllenmeye başladıysa, orada durup derin bir nefes almak şart. Birikinti dediysem, bildiğiniz çay bardağını dolduracak seviyede sıvı yağ birikmesinden bahsediyorum. İşte bu durum fiziksel bir tolerans sınırı değil, açık bir mekanik arıza çığlığıdır. Turbo milinin burçları artık aşınmıştır; yüksek basınçlı yağ, havayla birlikte soğutucuya akıyordur. Biriken yağ orada sonsuza kadar kalmaz, motor bir an gelir o yağı emme manifolduna çeker. Sonrası malum... Kontağı kapatsanız dahi durmayan, kendi yağıyla amansızca devirlenen bir motor.
Yüksek basınç altında çalışan turbo şarj sistemleri hiçbir zaman %100 sızdırmaz bir izolasyon sunamaz. Kim ne derse desin, o metal parçaların arasında sıfır yağ kaçaklı bir mekanizma kurmak mühendislik açısından neredeyse imkansızdır. Keçeler sızdırır. Mikro düzeyde de olsa sızdırır işte... Hafif puslu bir yağ tabakası ile göl olmuş yağı birbirine karıştırmamak gerek. Biri sistemin doğal nefes alıp vermesidir, diğeri ise turbonun artık ömrünü tamamladığının belgesidir. Farkı anlamak için usta olmaya gerek yok, parmağınızı sürün ve miktarı hissedin.
Soğutucu peteklerin iç yüzeyi yağla kaplandığında havanın soğuma verimi düşer, motor aradığı o yoğun oksijeni bulamaz. Yağ, termal transferin can düşmanıdır. Sıcak hava intercooler içinden geçerken alüminyum kanatçıklara temas edemezse soğuyamaz. Soğuyamayan hava genleşir; genleşen hava az oksijen demektir. Az oksijen ise çekişten düşen bir araç, egzozdan çıkan siyah duman... Ne kadar gaza basarsanız basın, o araç yürümez. Neden yürümez peki? Çözüm radyatörü söküp uygun kimyasalla pırıl pırıl temizlemektir.
Karter havalandırma valfi (PCV) arızalandığında motor, kendi yağ buharını tahliye edemez ve doğrudan turbonun emişine kusar. Sürücüler genelde suçu hemen turboda arar. Turboyu değiştirmek işin kolayına kaçmaktır. Oysa basit bir plastik valf tıkanmıştır ve karter içi basınç tavan yapmıştır. Yükselen basınç, yağı yukarıya iter. Nereye gider bu yağ? Tabii ki intercooler’a... Sorunun kaynağını doğru teşhis etmeden parça değiştirmek sadece bütçenizi yakar. Önce valfe bakın. Sonra turboyu suçlayın.
Periyodik bakımlarda intercooler alt hortumunu gevşetip kontrol etmek, sizi ağır bir motor hasarından koruyacak kadar güçlü bir alışkanlıktır. Ustaya gittiğinizde "şurayı bir aralayıp bakalım" demek zor değil. Alt hortumu gevşetin. Damlama var mı? Yoksa sadece parmak ucu kadar bir nemlilik mi? Damlayan birkaç damla yağ bile gelecekteki bir arızanın habercisi olabilir... Arabanızın dilinden anlamak tam olarak böyle bir şey.
