Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
İlk günlerin o tarifsiz, hani nasıl desem, sanki üzerinizden kamyon geçmiş hissi... Ameliyat masasına yatarken her şeyi göze alıyorsunuz da, o ilk yataktan kalkış anındaki o dikiş gerginliğini insan ne kadar anlatsa da tam yaşatamaz vallahi. Vücut bir nevi şoka giriyor tabii; kolay mı, boydan boya bir hat kesilmiş, kaslar içeride adeta yeniden konumlandırılmış. Korseyi ilk taktıklarında o sıkışmışlık hissiyle "Ben ne yaptım?" diyorsunuz, yalan yok. Ama işin aslı, o korse sizin şu hayattaki en büyük koruyucunuz, adeta ikinci bir teniniz gibi koruyor o içerideki yeni düzeni.
Drenler... Ah, o yanlardan sarkan, hayatı bir süreliğine sekteye uğratan plastik şişecikler yok mu? İnsan yürürken, otururken, hatta hafifçe sağa dönerken bile onlarla bir bütün olmak zorunda kalıyor; hani kopacak, canım yanacak diye ödüm kopuyor derler ya, aynen öyle bir psikoloji. Sıvı miktarını her gün milim milim ölçmek, o renk değişimlerini takip etmek tam bir sabır sınavı. Zaten cerrahınız "Tamam, artık bunları alıyoruz" dediği an, üzerinizden öyle bir yük kalkıyor ki, hafifliği anlatamam abi ya.
Dik duramamak ilk iki hafta boyunca kaderiniz oluyor, hani sanki dünyayı omuzlarında taşıyan o mitolojik karakterler gibi hafif kambur, gözler yerde yürüyorsunuz mecburen. Eğik yürümek belinizi öyle bir ağrıtıyor ki, karın acısını unutup bel masajı arıyorsunuz köşe bucak. Gerginliği azaltmak için o dikiş hattını zorlamamak, vücudun o doğal adaptasyon sürecine saygı duymak gerekiyor aslında. Kendinizi zorlayıp "Ben artık iyiyim, düz durabilirim" dediğiniz anda o içerideki sızı "Dur bakalım orada" diye fısıldıyor insana...
Ödem meselesi ise tam bir sabır taşı çatlatma hikayesi; sabah uyanıyorsunuz karnınız dümdüz, akşam bir bakıyorsunuz sanki hiç ameliyat olmamışsınız gibi bir şişlik. Vücut travmaya uğradığı bölgeye su topluyor, kendini korumaya alıyor doğal olarak. Tuzdan, ağır gıdalardan uzak durmak, bol bol su tüketmek bu evrede o kadar kritik ki... Bazen aynaya bakıp "Bu şişlikler hiç geçmeyecek mi?" diye sormadan edemiyor insan, içiniz daralıyor. Sonra bir bakıyorsunuz, haftalar geçtikçe o dalgalı seyir yerini daha stabil, daha net bir görüntüye bırakmış.
Yara izinin rengi ilk aylarda o kadar korkutucu bir kırmızı-mor ton alıyor ki, insan ister istemez panikliyor, "Böyle mi kalacak yani?" diye hayıflanıyor. Oysa doku mühendisliği inanılmaz bir şey; hücreler orada hummalı bir çalışma içinde, sürekli bir yapılanma, sürekli bir onarım söz konusu. Silikon jeller, masajlar, güneşten köşe bucak kaçışlar... Zamanla o sert, belirgin çizgi pembeleşiyor, ten renginize yaklaşmaya başlıyor. Tabii bu mucize bir gecede olmuyor, tam bir yıla yayılan o olgunlaşma sürecini kabullenmek şart.
Beslenme tarzınızı tamamen değiştirmek zorunda kalıyorsunuz bu süreçte; öyle lifsiz, ağır, gaz yapan yiyecekler tam bir kabusa dönüşebilir zira. Düşünsenize, içeride dikişler varken hapşırmak ya da öksürmek bile insanın aklını başından almaya yetiyorken bir de kabızlık stresi... Protein ağırlıklı, bol sebzeli, hücre yenilenmesini tetikleyen bir diyet listeniz olmalı mutlaka. Vücuda ham maddeyi vermezseniz, o içerideki inşaat nasıl bitsin, işçiler nasıl çalışsın?
Peki ya o ani gelen kaşıntılar, hani tırnaklarınızı derinin altına geçirme isteği uyandıran o tatlı ama çıldırtıcı his? Sinir uçları yeniden canlanıyor, kopan bağlar birbirini bulmaya çalışıyor, sinyaller beyne ulaştıkça karın bölgesinde karıncalanmalar, uyuşukluklar dalga dalga yayılıyor. Dokunuyorsunuz ama hissetmiyorsunuz, tuhaf bir yabancılaşma hissi bu. Geçici olduğunu bilseniz de o hissizlik hissi bazen insanı gerçekten de darlıyor...
Yatış pozisyonu bile bir strateji oyunu gibi; sırtüstü, altınızda üç yastık, dizlerin altında iki yastık, adeta bir mekanizma gibi kuruluyorsunuz yatağa. Sağa dönmek yasak, sola dönmek hayal... Uykunun en tatlı yerinde uyanıp sırtınızın tutulduğunu hissettiğinizde, estetik kaygıların ötesinde bir dayanıklılık testinden geçtiğinizi anlıyorsunuz. Sabır, bu sürecin tek ve en gerçek anahtarı sanırım.
Drenler... Ah, o yanlardan sarkan, hayatı bir süreliğine sekteye uğratan plastik şişecikler yok mu? İnsan yürürken, otururken, hatta hafifçe sağa dönerken bile onlarla bir bütün olmak zorunda kalıyor; hani kopacak, canım yanacak diye ödüm kopuyor derler ya, aynen öyle bir psikoloji. Sıvı miktarını her gün milim milim ölçmek, o renk değişimlerini takip etmek tam bir sabır sınavı. Zaten cerrahınız "Tamam, artık bunları alıyoruz" dediği an, üzerinizden öyle bir yük kalkıyor ki, hafifliği anlatamam abi ya.
Dik duramamak ilk iki hafta boyunca kaderiniz oluyor, hani sanki dünyayı omuzlarında taşıyan o mitolojik karakterler gibi hafif kambur, gözler yerde yürüyorsunuz mecburen. Eğik yürümek belinizi öyle bir ağrıtıyor ki, karın acısını unutup bel masajı arıyorsunuz köşe bucak. Gerginliği azaltmak için o dikiş hattını zorlamamak, vücudun o doğal adaptasyon sürecine saygı duymak gerekiyor aslında. Kendinizi zorlayıp "Ben artık iyiyim, düz durabilirim" dediğiniz anda o içerideki sızı "Dur bakalım orada" diye fısıldıyor insana...
Ödem meselesi ise tam bir sabır taşı çatlatma hikayesi; sabah uyanıyorsunuz karnınız dümdüz, akşam bir bakıyorsunuz sanki hiç ameliyat olmamışsınız gibi bir şişlik. Vücut travmaya uğradığı bölgeye su topluyor, kendini korumaya alıyor doğal olarak. Tuzdan, ağır gıdalardan uzak durmak, bol bol su tüketmek bu evrede o kadar kritik ki... Bazen aynaya bakıp "Bu şişlikler hiç geçmeyecek mi?" diye sormadan edemiyor insan, içiniz daralıyor. Sonra bir bakıyorsunuz, haftalar geçtikçe o dalgalı seyir yerini daha stabil, daha net bir görüntüye bırakmış.
Yara izinin rengi ilk aylarda o kadar korkutucu bir kırmızı-mor ton alıyor ki, insan ister istemez panikliyor, "Böyle mi kalacak yani?" diye hayıflanıyor. Oysa doku mühendisliği inanılmaz bir şey; hücreler orada hummalı bir çalışma içinde, sürekli bir yapılanma, sürekli bir onarım söz konusu. Silikon jeller, masajlar, güneşten köşe bucak kaçışlar... Zamanla o sert, belirgin çizgi pembeleşiyor, ten renginize yaklaşmaya başlıyor. Tabii bu mucize bir gecede olmuyor, tam bir yıla yayılan o olgunlaşma sürecini kabullenmek şart.
Beslenme tarzınızı tamamen değiştirmek zorunda kalıyorsunuz bu süreçte; öyle lifsiz, ağır, gaz yapan yiyecekler tam bir kabusa dönüşebilir zira. Düşünsenize, içeride dikişler varken hapşırmak ya da öksürmek bile insanın aklını başından almaya yetiyorken bir de kabızlık stresi... Protein ağırlıklı, bol sebzeli, hücre yenilenmesini tetikleyen bir diyet listeniz olmalı mutlaka. Vücuda ham maddeyi vermezseniz, o içerideki inşaat nasıl bitsin, işçiler nasıl çalışsın?
Peki ya o ani gelen kaşıntılar, hani tırnaklarınızı derinin altına geçirme isteği uyandıran o tatlı ama çıldırtıcı his? Sinir uçları yeniden canlanıyor, kopan bağlar birbirini bulmaya çalışıyor, sinyaller beyne ulaştıkça karın bölgesinde karıncalanmalar, uyuşukluklar dalga dalga yayılıyor. Dokunuyorsunuz ama hissetmiyorsunuz, tuhaf bir yabancılaşma hissi bu. Geçici olduğunu bilseniz de o hissizlik hissi bazen insanı gerçekten de darlıyor...
Yatış pozisyonu bile bir strateji oyunu gibi; sırtüstü, altınızda üç yastık, dizlerin altında iki yastık, adeta bir mekanizma gibi kuruluyorsunuz yatağa. Sağa dönmek yasak, sola dönmek hayal... Uykunun en tatlı yerinde uyanıp sırtınızın tutulduğunu hissettiğinizde, estetik kaygıların ötesinde bir dayanıklılık testinden geçtiğinizi anlıyorsunuz. Sabır, bu sürecin tek ve en gerçek anahtarı sanırım.
