Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Antibiyotik şart mı, yoksa vücut kendi kendine bu belayı başından atabilir mi? Aslında dürüst olmak gerekirse, her enfeksiyon illa o ağır haplara mahkûm edecek diye bir kural yok. Hafif seyreden, henüz böbreklere sıçramamış o ilk yanma hislerinde vücudunuza biraz zaman tanımak bazen mucizeler yaratabiliyor. Tabii burada "bekleyelim görelim" mantığıyla hareket etmek yerine, bünyeyi doğru şeylerle desteklemek şart... Yoksa o tatlımsı sızı bir anda hayatı zindan eden devasa bir krize dönüşebilir.
Suyun gücünü azımsayanlar genellikle soluğu acilde alıyor. Günde üç litre suyu mideye indirmek sadece böbrekleri çalıştırmıyor, idrar yollarında çöreklenmiş bakterileri adeta basınçlı tazyikle dışarı süpürüyor. Hani derler ya "akarsu pislik tutmaz" diye, vallahi billahi tam olarak bu mantık! Bardağı her doldurduğunuzda o bakterilerin tutunacak dalını kesiyorsunuz, net.
Kızılcık suyu meselesi bir şehir efsanesi değil, arkasında kap gibi bilimsel gerçekler var. İçindeki o özel maddeler bakterilerin mesane duvarına yapışmasını doğrudan engelliyor; yani mikrop içeri girse bile tutunamayıp kayıp gidiyor. Ancak gidip de marketlerdeki o şeker çuvalı meyve sularından alırsanız hiçbir işe yaramaz. Şekersizini bulacaksınız ya da aktardan kurusunu alıp kendi çayınızı demleyeceksiniz, başka yolu yok...
Ağrı eşiğiniz zorlanmaya başladığı an pes edip reçeteye sarılmak en kolay yol gibi görünebilir. Oysa evde uygulanacak doğru bir sıcak su torbası seansı, mesanedeki o kasılmaları ve bitmek bilmeyen baskı hissini anında hafifletir. Alt karın bölgesine koyacağınız o ılık dokunuş, o anlık cehennem azabını dindirip nefes almanızı sağlar. Bazen en pahalı ilaçtan bile daha hızlı rahatlatıyor insanı.
C vitamini tabletleri veya bol limonlu su bu süreçte en sadık dostunuz olmak zorunda. İdrarın asit oranını yükselttiğinizde, o bölgede bayram eden mikroplar için ortamı yaşanmaz bir cehenneme çevirmiş oluyorsunuz. Bakteri ortamı sevmezse çoğalamaz, çoğalamayınca da teslim olur. Kimyasallara yüklenmeden önce vücudun kendi savunma mekanizmasını biraz asit desteğiyle şahlandırmak gerek.
Ateş yükselmeye, belinize doğru sinsi bir ağrı vurmaya başladıysa orada duracaksınız! "Ben bunu bitki çayıyla çözerim abi ya" özgüveni tam da bu noktada büyük hata olur işte. Enfeksiyon böbreklere tırmandıysa, o noktadan sonra antibiyotik artık bir tercih değil, kaçınılmaz bir zorunluluktur... Zorlamanın, kahramanlık yapmanın hiç gereği yok.
Bedeninizin size gönderdiği o küçük sinyalleri doğru okumayı öğrenmeniz şart. Kendi kendinizin doktoru olurken sınırları bilmek, ne zaman geri adım atacağını sezmek hayat kurtarır. Evde uygulayacağınız doğal yöntemler birer destek kuvvetidir, mucizevi birer sihirli değnek değil. İlerlemiş bir tabloyu zorla bitkilerle iyileştirmeye çalışmak... Bilmiyorum, biraz fazla büyük bir risk sanki.
Suyun gücünü azımsayanlar genellikle soluğu acilde alıyor. Günde üç litre suyu mideye indirmek sadece böbrekleri çalıştırmıyor, idrar yollarında çöreklenmiş bakterileri adeta basınçlı tazyikle dışarı süpürüyor. Hani derler ya "akarsu pislik tutmaz" diye, vallahi billahi tam olarak bu mantık! Bardağı her doldurduğunuzda o bakterilerin tutunacak dalını kesiyorsunuz, net.
Kızılcık suyu meselesi bir şehir efsanesi değil, arkasında kap gibi bilimsel gerçekler var. İçindeki o özel maddeler bakterilerin mesane duvarına yapışmasını doğrudan engelliyor; yani mikrop içeri girse bile tutunamayıp kayıp gidiyor. Ancak gidip de marketlerdeki o şeker çuvalı meyve sularından alırsanız hiçbir işe yaramaz. Şekersizini bulacaksınız ya da aktardan kurusunu alıp kendi çayınızı demleyeceksiniz, başka yolu yok...
Ağrı eşiğiniz zorlanmaya başladığı an pes edip reçeteye sarılmak en kolay yol gibi görünebilir. Oysa evde uygulanacak doğru bir sıcak su torbası seansı, mesanedeki o kasılmaları ve bitmek bilmeyen baskı hissini anında hafifletir. Alt karın bölgesine koyacağınız o ılık dokunuş, o anlık cehennem azabını dindirip nefes almanızı sağlar. Bazen en pahalı ilaçtan bile daha hızlı rahatlatıyor insanı.
C vitamini tabletleri veya bol limonlu su bu süreçte en sadık dostunuz olmak zorunda. İdrarın asit oranını yükselttiğinizde, o bölgede bayram eden mikroplar için ortamı yaşanmaz bir cehenneme çevirmiş oluyorsunuz. Bakteri ortamı sevmezse çoğalamaz, çoğalamayınca da teslim olur. Kimyasallara yüklenmeden önce vücudun kendi savunma mekanizmasını biraz asit desteğiyle şahlandırmak gerek.
Ateş yükselmeye, belinize doğru sinsi bir ağrı vurmaya başladıysa orada duracaksınız! "Ben bunu bitki çayıyla çözerim abi ya" özgüveni tam da bu noktada büyük hata olur işte. Enfeksiyon böbreklere tırmandıysa, o noktadan sonra antibiyotik artık bir tercih değil, kaçınılmaz bir zorunluluktur... Zorlamanın, kahramanlık yapmanın hiç gereği yok.
Bedeninizin size gönderdiği o küçük sinyalleri doğru okumayı öğrenmeniz şart. Kendi kendinizin doktoru olurken sınırları bilmek, ne zaman geri adım atacağını sezmek hayat kurtarır. Evde uygulayacağınız doğal yöntemler birer destek kuvvetidir, mucizevi birer sihirli değnek değil. İlerlemiş bir tabloyu zorla bitkilerle iyileştirmeye çalışmak... Bilmiyorum, biraz fazla büyük bir risk sanki.
