Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın o kör karanlığında yataktan uyanırken sırtınızda hissettiğiniz o ağır yük var ya, işte her şey tam orada, o ilk esnemede başlıyor aslında. Vücut dediğin öyle dışarıdan hapla, tozla, mucizevi karışımlarla hemen ayağa kalkacak bir makine değil ki; o kendi sessiz ritminde, kendi bildiği gibi dönen koca bir dünya. İnsan bazen sadece durup dinlemeli o ritmi, içindeki o ince sızıyı ya da aniden gelen o tatlı mayışıklığı anlamaya çalışmalı. Kendimize iyi bakmayı hep en sona bırakıyoruz vallahi, sonra da bir kış günü aniden hapşırınca hemen telaşlanıp eczanelere koşuyoruz...
Tabağınıza koyduğunuz o rengarenk sebzeler, hani şu pazardan binbir hevesle alıp da bazen dolabın köşesinde unuttuğumuz yeşillikler aslında en büyük kalkanımız. Topraktan gelenin gücü başka oluyor abi, doğa zaten ihtiyacımız olan her şeyi o kabukların, o taze yaprakların arasına öyle bir fısıldamış ki. Bir kase sıcak çorbanın buğusunda, içine sıkılan yarım limonun ekşisinde aramak lazım o eski, samimi şifayı. Yapay olan her şeyden biraz uzaklaşıp, o saf ve katkısız lezzetlerin peşine düşmek, bedene "seni önemsiyorum" demenin en zarif, en kestirme yolu galiba.
Geceleri o telefonun ekranından sızan mavi ışıkla göz göze gelip saatlerce uykuyu kovalamak sence de kendimize yaptığımız büyük bir haksızlık değil mi? Karanlığın o şifalı örtüsünü üstümüze çekip, zihni tamamen boşaltarak derin bir uykuya dalmanın yerini ne tutabilir ki bu dünyada. Uyku dediğin o görünmez işçilerin beden sarayını sabaha kadar köşe bucak temizlediği, her şeyi baştan tamir ettiği o kutsal zaman dilimi... İyi uyumayan insan, ertesi güne hep bir sıfır geride başlar, rüzgar esse devrilecek gibi hisseder kendini.
Şöyle derin bir nefes alıp ciğerlerini o temiz, serin havayla doldurmayalı ne kadar zaman oldu, hiç düşündün mü? Sokaklarda koştururken, işe yetişmeye çalışırken o kadar hızlı ve yarım nefesler alıyoruz ki, hücreler adeta aç kalıyor oksijene. Arada bir her şeyi ardında bırakıp, sadece yürümek, adımlarının sesini dinleyerek o hafif terleme hissinin tadını çıkarmak lazım. Hareket ettikçe canlanıyor insan, eklemler açılıyor, kan damarlarda daha bir coşkuyla, daha bir neşeyle akmaya başlıyor.
Şu kafanın içindeki bitmek bilmeyen o gürültülü sesler, o geleceğe dair bitimsiz kaygılar da en büyük düşmanı o içimizdeki gizli ordunun. Stres dediğin şey sinsice kemiriyor insanı içten içe, ruh yorulunca beden zaten teslim bayrağını çekiveriyor hemen orada. Biraz yavaşlamak, dünyayı o kadar da ciddiye almamayı öğrenmek, belki de en güçlü koruyucu kalkanımız olacak ama beceremiyoruz pek. Kendimize şefkat göstermeyi, bazen hiçbir şey yapmadan öylece durabilmeyi de başarmamız gerek sanki...
Tabağınıza koyduğunuz o rengarenk sebzeler, hani şu pazardan binbir hevesle alıp da bazen dolabın köşesinde unuttuğumuz yeşillikler aslında en büyük kalkanımız. Topraktan gelenin gücü başka oluyor abi, doğa zaten ihtiyacımız olan her şeyi o kabukların, o taze yaprakların arasına öyle bir fısıldamış ki. Bir kase sıcak çorbanın buğusunda, içine sıkılan yarım limonun ekşisinde aramak lazım o eski, samimi şifayı. Yapay olan her şeyden biraz uzaklaşıp, o saf ve katkısız lezzetlerin peşine düşmek, bedene "seni önemsiyorum" demenin en zarif, en kestirme yolu galiba.
Geceleri o telefonun ekranından sızan mavi ışıkla göz göze gelip saatlerce uykuyu kovalamak sence de kendimize yaptığımız büyük bir haksızlık değil mi? Karanlığın o şifalı örtüsünü üstümüze çekip, zihni tamamen boşaltarak derin bir uykuya dalmanın yerini ne tutabilir ki bu dünyada. Uyku dediğin o görünmez işçilerin beden sarayını sabaha kadar köşe bucak temizlediği, her şeyi baştan tamir ettiği o kutsal zaman dilimi... İyi uyumayan insan, ertesi güne hep bir sıfır geride başlar, rüzgar esse devrilecek gibi hisseder kendini.
Şöyle derin bir nefes alıp ciğerlerini o temiz, serin havayla doldurmayalı ne kadar zaman oldu, hiç düşündün mü? Sokaklarda koştururken, işe yetişmeye çalışırken o kadar hızlı ve yarım nefesler alıyoruz ki, hücreler adeta aç kalıyor oksijene. Arada bir her şeyi ardında bırakıp, sadece yürümek, adımlarının sesini dinleyerek o hafif terleme hissinin tadını çıkarmak lazım. Hareket ettikçe canlanıyor insan, eklemler açılıyor, kan damarlarda daha bir coşkuyla, daha bir neşeyle akmaya başlıyor.
Şu kafanın içindeki bitmek bilmeyen o gürültülü sesler, o geleceğe dair bitimsiz kaygılar da en büyük düşmanı o içimizdeki gizli ordunun. Stres dediğin şey sinsice kemiriyor insanı içten içe, ruh yorulunca beden zaten teslim bayrağını çekiveriyor hemen orada. Biraz yavaşlamak, dünyayı o kadar da ciddiye almamayı öğrenmek, belki de en güçlü koruyucu kalkanımız olacak ama beceremiyoruz pek. Kendimize şefkat göstermeyi, bazen hiçbir şey yapmadan öylece durabilmeyi de başarmamız gerek sanki...
